Regum II 3
Libro non riconosciuto. Prova con un'abbreviazione valida (es. Gen, Es, Gv, Sal).
Versetti esaminati
| Bibbia Vulgata Clementina | Sacra Bibbia Garofalo |
|---|---|
| 1 Joram vero filius Achab regnavit super Israël in Samaria anno decimooctavo Josaphat regis Judæ : regnavitque duodecim annis. | 1 Joram, figlio di Akhab, divenne re di Israele, a Samaria, l’anno decimottavo di Joshafat, re di Giuda, e regnò dodici anni. |
| 2 Et fecit malum coram Domino, sed non sicut pater suus et mater : tulit enim statuas Baal quas fecerat pater ejus. | 2 Egli commise il male agli occhi di Jahvè, ma non come suo padre e sua madre. Allontanò la stele di Baal che suo padre aveva costruito. |
| 3 Verumtamen in peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, adhæsit, nec recessit ab eis. | 3 Tuttavia restò attaccato al peccato che Geroboamo figlio di Nabat aveva fatto compiere a Israele né se ne staccò. |
| 4 Porro Mesa rex Moab nutriebat pecora multa, et solvebat regi Israël centum millia agnorum, et centum millia arietum cum velleribus suis. | 4 Ora Mesha, re di Moab, era pastore e pagava al re di Israele un tributo di centomila agnelli e lana di centomila montoni. |
| 5 Cumque mortuus fuisset Achab, prævaricatus est fœdus quod habebat cum rege Israël. | 5 Morto Akhab, il re di Moab si ribellò al re di Israele. |
| 6 Egressus est igitur rex Joram in die illa de Samaria, et recensuit universum Israël. | 6 Allora il re Joram uscì in quel giorno da Samaria e passò in rassegna tutto Israele. |
| 7 Misitque ad Josaphat regem Juda, dicens : Rex Moab recessit a me : veni mecum contra eum ad prælium. Qui respondit : Ascendam : qui meus est, tuus est : populus meus, populus tuus, et equi mei, equi tui. | 7 Si mise in viaggio e mandò a dire a Joshafat, re di Giuda: «Il re di Moab mi si è ribellato; vuoi venire con me a combattere contro Moab?» Quegli rispose: «Salirò; io sono come te, il mio popolo è come il tuo, i miei cavalli come i tuoi». |
| 8 Dixitque : Per quam viam ascendemus ? At ille respondit : Per desertum Idumææ. | 8 Poi chiese: «Per quale via saliremo?» L’altro disse: «Per la via del deserto di Edom». |
| 9 Perrexerunt igitur rex Israël, et rex Juda, et rex Edom, et circuierunt per viam septem dierum, nec erat aqua exercitui et jumentis quæ sequebantur eos. | 9 Così il re di Israele, il re di Giuda e il re di Edom si misero in viaggio. Compirono un giro di sette giorni di cammino e non ebbero acqua per l’accampamento né per le bestie che li seguivano. |
| 10 Dixitque rex Israël : Heu ! heu ! heu ! congregavit nos Dominus tres reges ut traderet in manus Moab. | 10 Il re di Israele esclamò: «Ahimè! Jahvè ha convocato noi tre re per: metterci in mano a Moab». |
| 11 Et ait Josaphat : Estne hic propheta Domini, ut deprecemur Dominum per eum ? Et respondit unus de servis regis Israël : Est hic Eliseus filius Saphat, qui fundebat aquam super manus Eliæ. | 11 Joshafat domandò: «Non c’è qui un profeta di Jahvè, per mezzo: del quale possiamo consultare Jahvè?». Uno dei servitori del re di Israele rispose: «C’è qui Eliseo, figlio di Shafat, che versava l’acqua sulle mani di Elia». |
| 12 Et ait Josaphat : Est apud eum sermo Domini. Descenditque ad eum rex Israël, et Josaphat rex Juda, et rex Edom. | 12 Joshafat disse: «La parola di Jahvè è con lui». Il re di Israele, Joshafat e il re di Edom scesero da lui. |
| 13 Dixit autem Eliseus ad regem Israël : Quid mihi et tibi est ? vade ad prophetas patris tui et matris tuæ. Et ait illi rex Israël : Quare congregavit Dominus tres reges hos ut traderet eos in manus Moab ? | 13 Eliseo disse al re di Israele: «Che c’è tra me e te? Va’ pure dai profeti di tuo padre e dai profeti di tua madre!» Ma il re di Israele gli disse: «No, assolutamente; perché Jahvè ha convocato noi tre re per metterci in mano a Moab». |
| 14 Dixitque ad eum Eliseus : Vivit Dominus exercituum, in cujus conspectu sto, quod si non vultum Josaphat regis Judæ erubescerem, non attendissem quidem te, nec respexissem. | 14 Eliseo rispose: «Per la vita di Jahvè degli eserciti, davanti al quale sto: se non fosse per riguardo a Joshafat re di Giuda, non ti darei neppure ascolto né ti degnerei di uno sguardo! |
| 15 Nunc autem adducite mihi psaltem. Cumque caneret psaltes, facta est super eum manus Domini, et ait : | 15 Ora conducetemi un suonatore di cetra». Appena il suonatore cominciò a pizzicare le corde, la mano di Jahvè fu su Eliseo, |
| 16 Hæc dicit Dominus : Facite alveum torrentis hujus fossas et fossas. | 16 che disse: «Così dice Jahvè: “Fate in questa valle fossi, fossi”. |
| 17 Hæc enim dicit Dominus : Non videbitis ventum, neque pluviam : et alveus iste replebitur aquis, et bibetis vos, et familiæ vestræ, et jumenta vestra. | 17 Infatti così dice Jahvè: “Non sentirete né vento né pioggia e tuttavia questa valle verrà riempita di acque e ne berrete voi, i vostri accampamenti e le vostre bestie”. |
| 18 Parumque est hoc in conspectu Domini : insuper tradet etiam Moab in manus vestras. | 18 Questo è ancor poco agli occhi di Jahvè: difatti egli metterà Moab nelle vostre mani. |
| 19 Et percutietis omnem civitatem munitam, et omnem urbem electam, et universum lignum fructiferum succidetis, cunctosque fontes aquarum obturabitis, et omnem agrum egregium operietis lapidibus. | 19 Voi distruggerete ogni città fortificata, abbatterete ogni albero da frutto, turerete tutte le sorgenti di acqua e guasterete con i sassi ogni campo fecondo». |
| 20 Factum est igitur mane, quando sacrificium offerri solet, et ecce aquæ veniebant per viam Edom, et repleta est terra aquis. | 20 Ed ecco, al mattino, quando sale l’oblazione, le acque arrivarono dalla parte di Edom e la terra ne fu piena. |
| 21 Universi autem Moabitæ audientes quod ascendissent reges ut pugnarent adversum eos, convocaverunt omnes qui accincti erant balteo desuper, et steterunt in terminis. | 21 Tutti i Moabiti vennero a sapere che quei re erano saliti per muovere loro guerra, arruolarono tutti gli uomini dall’età di portare la cintura in su e si posero alla frontiera. |
| 22 Primoque mane surgentes, et orto jam sole ex adverso aquarum, viderunt Moabitæ e contra aquas rubras quasi sanguinem, | 22 Levatisi di buon mattino, quando il sole spuntava sulle acque, i Moabiti si videro di fronte le acque rosse come il sangue. |
| 23 dixeruntque : Sanguis gladii est : pugnaverunt reges contra se, et cæsi sunt mutuo : nunc perge ad prædam, Moab. | 23 Pensarono: «Questo è sangue! Quei re sono venuti certamente alle prese tra di loro e si sono trucidati a vicenda. Orsù, dunque, Moab, alla preda!» |
| 24 Perrexeruntque in castra Israël : porro consurgens Israël, percussit Moab : at illi fugerunt coram eis. Venerunt igitur qui vicerant, et percusserunt Moab, | 24 Andarono all’accampamento di Israele, ma gli Israeliti si alzarono e batterono Moab. I Moabiti fuggirono innanzi a loro ed essi incalzavano e uccidevano i Moabiti |
| 25 et civitates destruxerunt : et omnem agrum optimum, mittentes singuli lapides, repleverunt : et universos fontes aquarum obturaverunt : et omnia ligna fructifera succiderunt, ita ut muri tantum fictiles remanerent : et circumdata est civitas a fundibulariis, et magna ex parte percussa. | 25 e distrussero le città, riempirono di sassi ogni campo fertile, gettando ciascuno il proprio sasso, turarono ogni sorgente di acqua e abbatterono ogni albero da frutto. Rimase in piedi soltanto Kir-Khareshet e i frombolieri la circondarono e l’attaccarono. |
| 26 Quod cum vidisset rex Moab, prævaluisse scilicet hostes, tulit secum septingentos viros educentes gladium, ut irrumperent ad regem Edom : et non potuerunt. | 26 Il re di Moab si accorse che la battaglia era superiore alle sue forze; prese dunque con sé settecento uomini che maneggiavano la spada, per aprirsi un varco dalla parte del re di Edom; ma non riuscì. |
| 27 Arripiensque filium suum primogenitum, qui regnaturus erat pro eo, obtulit holocaustum super murum : et facta est indignatio magna in Israël, statimque recesserunt ab eo, et reversi sunt in terram suam. | 27 Allora preso il figlio primogenito, che doveva regnare al suo posto, lo immolò in olocausto sulla muraglia. Una grande ira assalì gli Israeliti; questi levarono le tende e ritornarono in patria. |