| 1 Job, respondendo, disse: | 1 υπολαβων δε ιωβ λεγει |
| 2 Ouvi, vos peço, as minhas palavras, dai-me, ao menos, esta consolação. | 2 ακουσατε ακουσατε μου των λογων ινα μη η μοι παρ' υμων αυτη η παρακλησις |
| 3 Sofrei que eu fale, e depois, se vos parecer, zombai das minhas palavras. | 3 αρατε με εγω δε λαλησω ειτ' ου καταγελασετε μου |
| 4 Porventura é com algum homem a minha disputa? Como não hei-de impacientar-me? | 4 τι γαρ μη ανθρωπου μου η ελεγξις η δια τι ου θυμωθησομαι |
| 5 Olhai para mim, e pasmai, e ponde a mão sobre a vossa boca; | 5 εισβλεψαντες εις εμε θαυμασατε χειρα θεντες επι σιαγονι |
| 6 e eu mesmo, quando me recordo, me assombro, e estremece toda a minha carne. | 6 εαν τε γαρ μνησθω εσπουδακα εχουσιν δε μου τας σαρκας οδυναι |
| 7 Por que razão vivem os impios e envelhecem, aumentando á sua força? | 7 δια τι ασεβεις ζωσιν πεπαλαιωνται δε και εν πλουτω |
| 8 Seus filhos conservam-se diante deles, uma multidão de parentes e de netos está na sua presença. | 8 ο σπορος αυτων κατα ψυχην τα δε τεκνα αυτων εν οφθαλμοις |
| 9 As suas casas estão seguras e em paz, a vara de Deus não os fere. | 9 οι οικοι αυτων ευθηνουσιν φοβος δε ουδαμου μαστιξ δε παρα κυριου ουκ εστιν επ' αυτοις |
| 10 Os seus louros são sempre fecundos, as suas vacas dão à luz e não se lhes malogram as suas crias. | 10 η βους αυτων ουκ ωμοτοκησεν διεσωθη δε αυτων εν γαστρι εχουσα και ουκ εσφαλεν |
| 11 Os seus filhos saem (de casa) como manadas, os seus pequenos saltam e brincam. | 11 μενουσιν δε ως προβατα αιωνια τα δε παιδια αυτων προσπαιζουσιν |
| 12 Cantam ao som do tímpano e da citara, e alegram-se ao som da flauta. | 12 αναλαβοντες ψαλτηριον και κιθαραν και ευφραινονται φωνη ψαλμου |
| 13 Passam os seus dias em delicias, e num momento descem a o sepulcro. | 13 συνετελεσαν δε εν αγαθοις τον βιον αυτων εν δε αναπαυσει αδου εκοιμηθησαν |
| 14 Estes são os que disseram a Deus: Retira-te de nós, pois não queremos saber nada dos teus caminhos. | 14 λεγει δε κυριω αποστα απ' εμου οδους σου ειδεναι ου βουλομαι |
| 15 Quem é o Omnipotente para que o sirvamos? Que nos aproveita que lhe façamos orações? | 15 τι ικανος οτι δουλευσομεν αυτω και τις ωφελεια οτι απαντησομεν αυτω |
| 16 Mas, porque não estão na sua mão os seus bens, longe esteja de mim o modo de pensar dos impios. | 16 εν χερσιν γαρ ην αυτων τα αγαθα εργα δε ασεβων ουκ εφορα |
| 17 Quantas vezes se apagará a lucerna dos impios, lhes sobrevirá uma inundação (de males), e (Deus) na sua ira lhes repartirá as dores? | 17 ου μην δε αλλα και ασεβων λυχνος σβεσθησεται επελευσεται δε αυτοις η καταστροφη ωδινες δε αυτους εξουσιν απο οργης |
| 18 Serão como as palhas ao soprar do vento, e como a cinza espalhada, pelo redemoinho. | 18 εσονται δε ωσπερ αχυρα προ ανεμου η ωσπερ κονιορτος ον υφειλατο λαιλαψ |
| 19 (Vós dizeis que) Deus reservará para os filhos a pena (merecida pelos pecados) do pai. Mas que Deus lhe dê o pago a ele, que ele próprio o tenha; | 19 εκλιποι υιους τα υπαρχοντα αυτου ανταποδωσει προς αυτον και γνωσεται |
| 20 que os seus olhos vejam a própria ruína, e ele beba do furor do Omnipotente. | 20 ιδοισαν οι οφθαλμοι αυτου την εαυτου σφαγην απο δε κυριου μη διασωθειη |
| 21 Pois, que se lhe dá a ele do que será feito da sua casa depois da sua morte, depois de serem cortados os seus dias? | 21 οτι τι θελημα αυτου εν οικω αυτου μετ' αυτον και αριθμοι μηνων αυτου διηρεθησαν |
| 22 Porventura poderá alguém ensinar alguma coisa a Deus, que julga os seres mais elevados? | 22 ποτερον ουχι ο κυριος εστιν ο διδασκων συνεσιν και επιστημην αυτος δε φονους διακρινει |
| 23 Um morre em plena prosperidade, tranqüilo e feliz, | 23 ουτος αποθανειται εν κρατει απλοσυνης αυτου ολος δε ευπαθων και ευθηνων |
| 24 com os flancos cobertos de gordura, e a medula dos ossos suculenta; | 24 τα δε εγκατα αυτου πληρη στεατος μυελος δε αυτου διαχειται |
| 25 outro, porém, morre na amargura da sua alma, sem nenhuns bens. | 25 ο δε τελευτα υπο πικριας ψυχης ου φαγων ουδεν αγαθον |
| 26 E todavia ambos dormirão igualmente no pó, e os vermes cobrem os dois. | 26 ομοθυμαδον δε επι γης κοιμωνται σαπρια δε αυτους εκαλυψεν |
| 27 Eu conheço bem os vossos pensamentos, e os vossos injustos juízos contra mim. | 27 ωστε οιδα υμας οτι τολμη επικεισθε μοι |
| 28 Vós dizeis: Onde está a casa deste (Job, que era como um) príncipe? Onde estão as tendas dos ímpios? | 28 οτι ερειτε που εστιν οικος αρχοντος και που εστιν η σκεπη των σκηνωματων των ασεβων |
| 29 Perguntai a qualquer dos viandantes; não podeis desconhecer a resposta que darão. | 29 ερωτησατε παραπορευομενους οδον και τα σημεια αυτων ουκ απαλλοτριωσετε |
| 30 No dia da desgraça, o mau é poupado, no dia da cólera escapa ao castigo. | 30 οτι εις ημεραν απωλειας κουφιζεται ο πονηρος εις ημεραν οργης αυτου απαχθησονται |
| 31 Quem reprova diante dele o seu proceder? Quem lhe dará o pago do mal que fez? | 31 τις απαγγελει επι προσωπου αυτου την οδον αυτου και αυτος εποιησεν τις ανταποδωσει αυτω |
| 32 E’ levado (honorificamente) ao sepulcro, e no seu túmulo há paz. | 32 και αυτος εις ταφους απηνεχθη και επι σορω ηγρυπνησεν |
| 33 São-lhe leves os torrões do vale; arrasta atrás de si todos os homens, e diante de si uma inumerável multidão. | 33 εγλυκανθησαν αυτω χαλικες χειμαρρου και οπισω αυτου πας ανθρωπος απελευσεται και εμπροσθεν αυτου αναριθμητοι |
| 34 Como pois me consolais em vão, tendo-se visto que as vossas respostas se opõem à verdade? | 34 πως δε παρακαλειτε με κενα το δε εμε καταπαυσασθαι αφ' υμων ουδεν |