Isaiæ 33

¹Væ qui prædaris ! nonne et ipse prædaberis ?
et qui spernis, nonne et ipse sperneris ?
Cum consummaveris deprædationem, deprædaberis ;
cum fatigatus desieris contemnere, contemneris.
²Domine, miserere nostri,
te enim exspectavimus ;
esto brachium nostrum in mane,
et salus nostra in tempore tribulationis.
³A voce angeli fugerunt populi,
et ab exaltatione tua dispersæ sunt gentes.
⁴Et congregabuntur spolia vestra sicut colligitur bruchus,
velut cum fossæ plenæ fuerint de eo.
⁵Magnificatus est Dominus, quoniam habitavit in excelso ;
implevit Sion judicio et justitia.
⁶Et erit fides in temporibus tuis :
divitiæ salutis sapientia et scientia ;
timor Domini ipse est thesaurus ejus.
⁷Ecce videntes clamabunt foris ;
angeli pacis amare flebunt.
⁸Dissipatæ sunt viæ,
cessavit transiens per semitam :
irritum factum est pactum, projecit civitates,
non reputavit homines.
⁹Luxit et elanguit terra ;
confusus est Libanus, et obsorduit :
et factus est Saron sicut desertum,
et concussa est Basan, et Carmelus.
¹⁰Nunc consurgam, dicit Dominus ;
nunc exaltabor, nunc sublevabor.
¹¹Concipietis ardorem, parietis stipulam ;
spiritus vester ut ignis vorabit vos.
¹²Et erunt populi quasi de incendio cinis ;
spinæ congregatæ igni comburentur.
¹³Audite, qui longe estis, quæ fecerim ;
et cognoscite, vicini, fortitudinem meam.
¹⁴Conterriti sunt in Sion peccatores ;
possedit tremor hypocritas.
Quis poterit habitare de vobis cum igne devorante ?
quis habitabit ex vobis cum ardoribus sempiternis ?
¹⁵Qui ambulat in justitiis et loquitur veritatem,
qui projicit avaritiam ex calumnia,
et excutit manus suas ab omni munere,
qui obturat aures suas ne audiat sanguinem,
et claudit oculos suos ne videat malum.
¹⁶Iste in excelsis habitabit ;
munimenta saxorum sublimitas ejus :
panis ei datus est, aquæ ejus fideles sunt.
¹⁷Regem in decore suo videbunt oculi ejus,
cernent terram de longe.
¹⁸Cor tuum meditabitur timorem :
ubi est litteratus ? ubi legis verba ponderans ?
ubi doctor parvulorum ?
¹⁹Populum impudentem non videbis,
populum alti sermonis, ita ut non possis intelligere
disertitudinem linguæ ejus, in quo nulla est sapientia.
²⁰Respice, Sion, civitatem solemnitatis nostræ :
oculi tui videbunt Jerusalem,
habitationem opulentam,
tabernaculum quod nequaquam transferri poterit ;
nec auferentur clavi ejus in sempiternum,
et omnes funiculi ejus non rumpentur :
²¹quia solummodo ibi magnificus est Dominus noster :
locus fluviorum rivi latissimi et patentes :
non transibit per eum navis remigum,
neque trieris magna transgredietur eum.
²²Dominus enim judex noster,
Dominus legifer noster,
Dominus rex noster,
ipse salvabit nos.
²³Laxati sunt funiculi tui,
et non prævalebunt ;
sic erit malus tuus
ut dilatare signum non queas.
Tunc dividentur spolia prædarum multarum ;
claudi diripient rapinam.
²⁴Nec dicet vicinus : Elangui ;
populus qui habitat in ea, auferetur ab eo iniquitas.

Vetus Testamentum

Novum Testamentum

Cambia Bibbia

Confronta con un'altra Bibbia

Versetti esaminati