A zsoltárok könyve 137

Káldi-Neovulgáta	Tysiąclecia
¹ Ott ültünk Babilon folyóvizei mellett, és sírtunk, amikor Sionra gondoltunk.	¹ Nad rzekami Babilonu - tam myśmy siedzieli i płakali, kiedyśmy wspominali Syjon.
² A fűzfákra akasztottuk ott hangszereinket,	² Na topolach tamtej krainy zawiesiliśmy nasze harfy.
³ mert énekszót kívántak tőlünk, akik foglyul ejtettek minket: »Zengjetek dalt nekünk Sion dalaiból«, mondták, akik elhurcoltak minket.	³ Bo tam żądali od nas pieśni ci, którzy nas uprowadzili, pieśni radości ci, którzy nas uciskali: Zaśpiewajcie nam jakąś z pieśni syjońskich!
⁴ Hogyan énekelhetnénk az Úr énekét idegen földön?	⁴ Jakże możemy śpiewać pieśń Pańską w obcej krainie?
⁵ Ha megfeledkezem rólad, Jeruzsálem, bénuljon meg a jobb kezem!	⁵ Jeruzalem, jeśli zapomnę o tobie, niech uschnie moja prawica!
⁶ Ragadjon a torkomhoz a nyelvem, ha rólad meg nem emlékezem, ha nem tartom Jeruzsálemet legfőbb örömömnek!	⁶ Niech język mi przyschnie do podniebienia, jeśli nie będę pamiętał o tobie, jeśli nie postawię Jeruzalem ponad największą moją radość.
⁷ Emlékezzél meg, Uram, Edom fiairól, Jeruzsálemnek arról a napjáról, amikor ők ezt mondták: »Rontsátok le! Rontsátok le, egészen az alapjáig!«	⁷ Przypomnij, Panie, synom Edomu, dzień Jeruzalem, kiedy oni mówili: Burzcie, burzcie - aż do jej fundamentów!
⁸ Babilon leánya, te nyomorult, boldog, aki megfizet neked rajtunk elkövetett tetteidért!	⁸ Córo Babilonu, niszczycielko, szczęśliwy, kto ci odpłaci za zło, jakie nam wyrządziłaś!
⁹ Boldog, aki megragadja és sziklához vágja kisdedeidet!	⁹ Szczęśliwy, kto schwyci i rozbije o skałę twoje dzieci.