| 1 זְכֹר יְהוָה מֶה־הָיָה לָנוּ [הַבֵּיט כ] (הַבִּיטָה ק) וּרְאֵה אֶת־חֶרְפָּתֵנוּ | 1 اذكر يا رب ماذا صار لنا. اشرف وانظر الى عارنا. |
| 2 נַחֲלָתֵנוּ נֶהֶפְכָה לְזָרִים בָּתֵּינוּ לְנָכְרִים | 2 قد صار ميراثنا للغرباء. بيوتنا للاجانب. |
| 3 יְתֹומִים הָיִינוּ [אֵין כ] (וְאֵין ק) אָב אִמֹּתֵינוּ כְּאַלְמָנֹות | 3 صرنا ايتاما بلا اب. امهاتنا كارامل. |
| 4 מֵימֵינוּ בְּכֶסֶף שָׁתִינוּ עֵצֵינוּ בִּמְחִיר יָבֹאוּ | 4 شربنا ماءنا بالفضة. حطبنا بالثمن يأتي. |
| 5 עַל צַוָּארֵנוּ נִרְדָּפְנוּ יָגַעְנוּ [לֹא כ] (וְלֹא ק) הוּנַח־לָנוּ | 5 على اعناقنا نضطهد. نتعب ولا راحة لنا. |
| 6 מִצְרַיִם נָתַנּוּ יָד אַשּׁוּר לִשְׂבֹּעַ לָחֶם | 6 اعطينا اليد للمصريين والاشوريين لنشبع خبزا. |
| 7 אֲבֹתֵינוּ חָטְאוּ [אֵינָם כ] (וְאֵינָם ק) [אֲנַחְנוּ כ] (וַאֲנַחְנוּ ק) עֲוֹנֹתֵיהֶם סָבָלְנוּ | 7 آباؤنا اخطأوا وليسوا بموجودين ونحن نحمل آثامهم. |
| 8 עֲבָדִים מָשְׁלוּ בָנוּ פֹּרֵק אֵין מִיָּדָם | 8 عبيد حكموا علينا. ليس من يخلص من ايديهم. |
| 9 בְּנַפְשֵׁנוּ נָבִיא לַחְמֵנוּ מִפְּנֵי חֶרֶב הַמִּדְבָּר | 9 بانفسنا نأتي بخبزنا من جرى سيف البرية. |
| 10 עֹורֵנוּ כְּתַנּוּר נִכְמָרוּ מִפְּנֵי זַלְעֲפֹות רָעָב | 10 جلودنا اسودّت كتنور من جرى نيران الجوع. |
| 11 נָשִׁים בְּצִיֹּון עִנּוּ בְּתֻלֹת בְּעָרֵי יְהוּדָה | 11 اذلوا النساء في صهيون العذارى في مدن يهوذا. |
| 12 שָׂרִים בְּיָדָם נִתְלוּ פְּנֵי זְקֵנִים לֹא נֶהְדָּרוּ | 12 الرؤساء بايديهم يعلقون ولم تعتبر وجوه الشيوخ. |
| 13 בַּחוּרִים טְחֹון נָשָׂאוּ וּנְעָרִים בָּעֵץ כָּשָׁלוּ | 13 اخذوا الشبان للطحن والصبيان عثروا تحت الحطب. |
| 14 זְקֵנִים מִשַּׁעַר שָׁבָתוּ בַּחוּרִים מִנְּגִינָתָם | 14 كفت الشيوخ عن الباب والشبان عن غنائهم. |
| 15 שָׁבַת מְשֹׂושׂ לִבֵּנוּ נֶהְפַּךְ לְאֵבֶל מְחֹלֵנוּ | 15 مضى فرح قلبنا صار رقصنا نوحا. |
| 16 נָפְלָה עֲטֶרֶת רֹאשֵׁנוּ אֹוי־נָא לָנוּ כִּי חָטָאנוּ | 16 سقط اكليل راسنا. ويل لنا لاننا قد اخطأنا. |
| 17 עַל־זֶה הָיָה דָוֶה לִבֵּנוּ עַל־אֵלֶּה חָשְׁכוּ עֵינֵינוּ | 17 من اجل هذا حزن قلبنا. من اجل هذه اظلمت عيوننا. |
| 18 עַל הַר־צִיֹּון שֶׁשָּׁמֵם שׁוּעָלִים הִלְּכוּ־בֹו׃ פ | 18 من اجل جبل صهون الخرب. الثعالب ماشية فيه. |
| 19 אַתָּה יְהוָה לְעֹולָם תֵּשֵׁב כִּסְאֲךָ לְדֹר וָדֹור | 19 انت يا رب الى الابد تجلس. كرسيك الى دور فدور. |
| 20 לָמָּה לָנֶצַח תִּשְׁכָּחֵנוּ תַּעַזְבֵנוּ לְאֹרֶךְ יָמִים | 20 لماذا تنسانا الى الابد وتتركنا طول الايام. |
| 21 הֲשִׁיבֵנוּ יְהוָה ׀ אֵלֶיךָ [וְנָשׁוּב כ] (וְנָשׁוּבָה ק) חַדֵּשׁ יָמֵינוּ כְּקֶדֶם | 21 ارددنا يا رب اليك فنرتد. جدد ايامنا كالقديم. |
| 22 כִּי אִם־מָאֹס מְאַסְתָּנוּ קָצַפְתָּ עָלֵינוּ עַד־מְאֹד | 22 هل كل الرفض رفضتنا هل غضبت علينا جدا |
