איוב 17

תנ"ך - מקרא על פי המסורה	Tysiąclecia
¹ רוּחִי חֻבָּלָה יָמַי נִזְעָכוּ קְבָרִים לִי	¹ Zgnębiony duch - minęły dni, tylko grób mi pozostaje.
² אִם־לֹא הֲתֻלִים עִמָּדִי וּבְהַמְּרֹותָם תָּלַן עֵינִי	² Czyż nie naśmiewcy są ze mną? Od szyderstw mam noce bezsenne.
³ שִׂימָה־נָּא עָרְבֵנִי עִמָּךְ מִי הוּא לְיָדִי יִתָּקֵעַ	³ Ty sam racz zastaw przechować, bo któż chce za mnie poręczyć?
⁴ כִּי־לִבָּם צָפַנְתָּ מִּשָּׂכֶל עַל־כֵּן לֹא תְרֹמֵם	⁴ Zamknąłeś ich umysł przed rozsądkiem, nie dopuścisz do ich triumfu.
⁵ לְחֵלֶק יַגִּיד רֵעִים וְעֵינֵי בָנָיו תִּכְלֶנָה	⁵ Zwołano bliskich do podziału, a mdleją oczy własnych dzieci.
⁶ וְהִצִּגַנִי לִמְשֹׁל עַמִּים וְתֹפֶת לְפָנִים אֶהְיֶה	⁶ Wydano mnie ludziom na pośmiewisko, jestem w ich oczach wyrzutkiem.
⁷ וַתֵּכַהּ מִכַּעַשׂ עֵינִי וִיצֻרַי כַּצֵּל כֻּלָּם	⁷ Moje oko przyćmione od bólu, członki me wyschły jak cień.
⁸ יָשֹׁמּוּ יְשָׁרִים עַל־זֹאת וְנָקִי עַל־חָנֵף יִתְעֹרָר	⁸ Sprawiedliwi są tym przerażeni, uczciwi na złych się gniewają;
⁹ וְיֹאחֵז צַדִּיק דַּרְכֹּו וּטֳהָר־יָדַיִם יֹסִיף אֹמֶץ	⁹ bogobojni pewniejsi swej drogi, kto ręce ma czyste, mocniejszy.
¹⁰ וְאוּלָם כֻּלָּם תָּשֻׁבוּ וּבֹאוּ נָא וְלֹא־אֶמְצָא בָכֶם חָכָם	¹⁰ Wy wszyscy, nawróćcie się, przyjdźcie! Mędrca wśród was nie znajduję.
¹¹ יָמַי עָבְרוּ זִמֹּתַי נִתְּקוּ מֹורָשֵׁי לְבָבִי	¹¹ Minęło już życie, z nim plany i dążenia mojego serca.
¹² לַיְלָה לְיֹום יָשִׂימוּ אֹור קָרֹוב מִפְּנֵי־חֹשֶׁךְ	¹² Noc chcą zamienić na dzień: światło jest bliżej niż ciemność.
¹³ אִם־אֲקַוֶּה שְׁאֹול בֵּיתִי בַּחֹשֶׁךְ רִפַּדְתִּי יְצוּעָי	¹³ Mam ufać? Szeol mym domem, w ciemności rozścielę swe łoże,
¹⁴ לַשַּׁחַת קָרָאתִי אָבִי אָתָּה אִמִּי וַאֲחֹתִי לָרִמָּה	¹⁴ grobowi powiem: Mój ojcze! Matko ma, siostro! - robactwu.
¹⁵ וְאַיֵּה אֵפֹו תִקְוָתִי וְתִקְוָתִי מִי יְשׁוּרֶנָּה	¹⁵ Właściwie, po cóż nadzieja, kto przedmiot ufności zobaczy?
¹⁶ בַּדֵּי שְׁאֹל תֵּרַדְנָה אִם־יַחַד עַל־עָפָר נָחַת׃ ס	¹⁶ Czy zejdzie do królestwa Szeolu? Czy razem do ziemi pójdziemy?