| 1 τιμα ιατρον προς τας χρειας αυτου τιμαις αυτου και γαρ αυτον εκτισεν κυριος | 1 Honore le médecin, parce qu'il est nécessaire; car c'est le Très-Haut qui l'a créé. |
| 2 παρα γαρ υψιστου εστιν ιασις και παρα βασιλεως λημψεται δομα | 2 C'est de Dieu, en effet, que vient toute guérison, et le médecin reçoit des présents du roi. |
| 3 επιστημη ιατρου ανυψωσει κεφαλην αυτου και εναντι μεγιστανων θαυμασθησεται | 3 La science du médecin lui fera tenir la tête haute, et il sera loué en présence des grands. |
| 4 κυριος εκτισεν εκ γης φαρμακα και ανηρ φρονιμος ου προσοχθιει αυτοις | 4 C'est le Très-Haut qui a produit de la terre les médicaments, et l'homme sage n'aura pas de répugnance pour eux. |
| 5 ουκ απο ξυλου εγλυκανθη υδωρ εις το γνωσθηναι την ισχυν αυτου | 5 L'eau amère n'a-t-elle pas été adoucie par le bois? |
| 6 και αυτος εδωκεν ανθρωποις επιστημην ενδοξαζεσθαι εν τοις θαυμασιοις αυτου | 6 Leur vertu est faite pour être connue des hommes, et le Très-Haut en a donné la science aux hommes, afin qu'ils soient honorés par ses merveilles. |
| 7 εν αυτοις εθεραπευσεν και ηρεν τον πονον αυτου μυρεψος εν τουτοις ποιησει μειγμα | 7 Par elles on apaise la douleur en la guérissant; le pharmacien en fait des compositions agréables, et il compose des onctions qui rendent la santé, et il diversifie son travail en mille manières. |
| 8 και ου μη συντελεσθη εργα αυτου και ειρηνη παρ' αυτου εστιν επι προσωπου της γης | 8 Car la paix de Dieu s'étend sur la surface de la terre. |
| 9 τεκνον εν αρρωστηματι σου μη παραβλεπε αλλ' ευξαι κυριω και αυτος ιασεται σε | 9 Mon fils, si tu tombes malade, ne te néglige pas toi-même; mais prie le Seigneur, et Il te guérira. |
| 10 αποστησον πλημμελειαν και ευθυνον χειρας και απο πασης αμαρτιας καθαρισον καρδιαν | 10 Détourne-toi du péché, redresse tes mains et purifie ton coeur de toute faute. |
| 11 δος ευωδιαν και μνημοσυνον σεμιδαλεως και λιπανον προσφοραν ως μη υπαρχων | 11 Offre un encens de bonne odeur et l'oblation de fleur de farine, et que ton sacrifice soit généreux; donne ensuite accès au médecin. |
| 12 και ιατρω δος τοπον και γαρ αυτον εκτισεν κυριος και μη αποστητω σου και γαρ αυτου χρεια | 12 Car c'est le Seigneur qui l'a créé; qu'il ne te quitte donc point, parce que son art t'est nécessaire. |
| 13 εστιν καιρος οτε και εν χερσιν αυτων ευοδια | 13 Il viendra un temps où tu tomberas entre leurs mains; |
| 14 και γαρ αυτοι κυριου δεηθησονται ινα ευοδωση αυτοις αναπαυσιν και ιασιν χαριν εμβιωσεως | 14 et ils prieront eux-mêmes le Seigneur, afin qu'Il envoie par eux le soulagement et la santé, à cause de leur vie sainte. |
| 15 ο αμαρτανων εναντι του ποιησαντος αυτον εμπεσοι εις χειρας ιατρου | 15 L'homme qui pèche en présence de Celui qui l'a créé, tombera entre les mains du médecin. |
| 16 τεκνον επι νεκρω καταγαγε δακρυα και ως δεινα πασχων εναρξαι θρηνου κατα δε την κρισιν αυτου περιστειλον το σωμα αυτου και μη υπεριδης την ταφην αυτου | 16 Mon fils, répands des larmes sur le mort, et mets-toi à pleurer comme un homme qui a souffert des choses cruelles; ensevelis son corps selon qu'il convient, et ne néglige pas sa sépulture. |
| 17 πικρανον κλαυθμον και θερμανον κοπετον και ποιησον το πενθος κατα την αξιαν αυτου ημεραν μιαν και δυο χαριν διαβολης και παρακληθητι λυπης ενεκα | 17 A cause des mauvais propos, lamente-toi amèrement sur lui pendant un jour; puis console-toi de ta tristesse; |
| 18 απο λυπης γαρ εκβαινει θανατος και λυπη καρδιας καμψει ισχυν | 18 et fais le deuil selon le mérite de la personne, un jour ou deux, pour ne point donner lieu à la médisance. |
| 19 εν επαγωγη παραμενει και λυπη και βιος πτωχου κατα καρδιας | 19 Car la tristesse fait accourir la mort et enlève l'énergie, et l'abattement du coeur fait courber la tête. |
| 20 μη δως εις λυπην την καρδιαν σου αποστησον αυτην μνησθεις τα εσχατα | 20 La tristesse s'entretient dans la solitude, et la vie du pauvre est telle qu'est son coeur. |
| 21 μη επιλαθη ου γαρ εστιν επανοδος και τουτον ουκ ωφελησεις και σεαυτον κακωσεις | 21 Ne livre pas ton coeur à la tristesse; mais éloigne-la de toi, et souviens-toi de ta fin dernière. |
| 22 μνησθητι το κριμα μου οτι ουτως και το σον εμοι εχθες και σοι σημερον | 22 Ne l'oublie point, car il n'y a pas de retour; tu ne seras pas utile au mort, et tu te feras du mal à toi-même. |
| 23 εν αναπαυσει νεκρου καταπαυσον το μνημοσυνον αυτου και παρακληθητι εν αυτω εν εξοδω πνευματος αυτου | 23 Souviens-toi de mon sort, car le tien sera semblable. Hier à moi, et à toi aujourd'hui. |
| 24 σοφια γραμματεως εν ευκαιρια σχολης και ο ελασσουμενος πραξει αυτου σοφισθησεται | 24 Quand le mort repose, laisse reposer son souvenir, et console-le au départ de son âme. |
| 25 τι σοφισθησεται ο κρατων αροτρου και καυχωμενος εν δορατι κεντρου βοας ελαυνων και αναστρεφομενος εν εργοις αυτων και η διηγησις αυτου εν υιοις ταυρων | 25 Le docteur de la loi recueille la sagesse au temps de son loisir, et celui qui s'agite peu acquerra la sagesse. De quelle sagesse pourra se remplir |
| 26 καρδιαν αυτου δωσει εκδουναι αυλακας και η αγρυπνια αυτου εις χορτασματα δαμαλεων | 26 celui qui tient la charrue, qui est fier de l'aiguillon, qui stimule les boeufs, et partage constamment leurs travaux, et qui ne s'entretient que des petits des taureaux? |
| 27 ουτως πας τεκτων και αρχιτεκτων οστις νυκτωρ ως ημερας διαγει οι γλυφοντες γλυμματα σφραγιδων και η επιμονη αυτου αλλοιωσαι ποικιλιαν καρδιαν αυτου δωσει εις ομοιωσαι ζωγραφιαν και η αγρυπνια αυτου τελεσαι εργον | 27 Il applique son coeur à retourner les sillons, et ses veilles à engraisser des vaches. |
| 28 ουτως χαλκευς καθημενος εγγυς ακμονος και καταμανθανων εργα σιδηρου ατμις πυρος τηξει σαρκας αυτου και εν θερμη καμινου διαμαχησεται φωνη σφυρης κλινει το ους αυτου και κατεναντι ομοιωματος σκευους οι οφθαλμοι αυτου καρδιαν αυτου δωσει εις συντελειαν εργων και η αγρυπνια αυτου κοσμησαι επι συντελειας | 28 Il en est de même du charpentier et de l'architecte, qui passe à son travail la nuit comme le jour; de celui qui grave les cachets ciselés, et qui s'applique à diversifier ses dessins; il met son coeur à reproduire la peinture, et il achève son ouvrage dans les veilles. |
| 29 ουτως κεραμευς καθημενος εν εργω αυτου και συστρεφων εν ποσιν αυτου τροχον ος εν μεριμνη κειται δια παντος επι το εργον αυτου και εναριθμιος πασα η εργασια αυτου | 29 Tel aussi le forgeron assis près de l'enclume, et considèrant le fer qu'il met en oeuvre; la vapeur du feu lui dessèche les chairs, et il résiste à l'ardeur de la fournaise. |
| 30 εν βραχιονι αυτου τυπωσει πηλον και προ ποδων καμψει ισχυν αυτου καρδιαν επιδωσει συντελεσαι το χρισμα και η αγρυπνια αυτου καθαρισαι καμινον | 30 Le bruit du marteau frappe sans cesse son oreille, et son oeil contemple le modèle de l'objet qu'il prépare. |
| 31 παντες ουτοι εις χειρας αυτων ενεπιστευσαν και εκαστος εν τω εργω αυτου σοφιζεται | 31 Il met son coeur à achever son ouvrage, il l'embellit dans ses veilles et le rend parfait. |
| 32 ανευ αυτων ουκ οικισθησεται πολις και ου παροικησουσιν ουδε περιπατησουσιν | 32 Tel aussi le potier assis à son travail, et tournant la roue avec ses pieds; il est dans un souci continuel pour ce qu'il fait, et tout son ouvrage est compté. |
| 33 αλλ' εις βουλην λαου ου ζητηθησονται και εν εκκλησια ουχ υπεραλουνται επι διφρον δικαστου ου καθιουνται και διαθηκην κριματος ου διανοηθησονται | 33 De son bras il façonne l'argile, et il en rend la masse flexible avec ses pieds. |
| 34 ουδε μη εκφανωσιν παιδειαν και κριμα και εν παραβολαις ουχ ευρεθησονται αλλα κτισμα αιωνος στηρισουσιν και η δεησις αυτων εν εργασια τεχνης | 34 Il met son coeur à en achever le vernis, et il emploie ses veilles à nettoyer son fourneau. |
| 35 Tous ces hommes ont confiance en leurs mains, et chacun d'eux est sage dans son art. |
| 36 Sans eux tous aucune ville ne serait bâtie; |
| 37 on n'y habiterait et on n'y voyagerait pas; mais ils n'entreront point dans les assemblées. |
| 38 Ils ne seront point assis sur le siège du juge, et ils ne comprendront pas les lois des jugements; ils n'enseigneront pas les doctrines et les règles de la vie, on ne les trouvera pas là où l'on parle en paraboles; |
| 39 mais ils maintiennent les choses de ce monde, et leur prière a pour objet les travaux de l'art; ils y appliquent leur âme, et ils tâchent de vivre selon la loi du Très-Haut. |
