Psalmen 2

Menge Bibel	LXX
1 Was soll das Toben der Völkerund das eitle Sinnen der Völkerschaften? (Apg 4,25)	1 ινα τι εφρυαξαν εθνη και λαοι εμελετησαν κενα
2 Die Könige der Erde rotten sich zusammen,und die Fürsten halten Rat miteinandergegen den HERRN und den von ihm Gesalbten:	2 παρεστησαν οι βασιλεις της γης και οι αρχοντες συνηχθησαν επι το αυτο κατα του κυριου και κατα του χριστου αυτου διαψαλμα
3 »Laßt uns zerreißen ihre Bandeund von uns werfen ihre Fesseln!«	3 διαρρηξωμεν τους δεσμους αυτων και απορριψωμεν αφ' ημων τον ζυγον αυτων
4 Der im Himmel thront, der lacht,der Allherr spottet ihrer.	4 ο κατοικων εν ουρανοις εκγελασεται αυτους και ο κυριος εκμυκτηριει αυτους
5 Dann aber wird er zu ihnen reden in seinem Zornund sie schrecken in seinem Ingrimm:	5 τοτε λαλησει προς αυτους εν οργη αυτου και εν τω θυμω αυτου ταραξει αυτους
6 »Habe ich doch meinen König eingesetztauf dem Zion, meinem heiligen Berge!« –	6 εγω δε κατεσταθην βασιλευς υπ' αυτου επι σιων ορος το αγιον αυτου
7 Laßt mich kundtun den Ratschluß des HERRN!Er hat zu mir gesagt: »Mein Sohn bist du;ich selbst habe heute dich gezeugt (Apg 13,33; Hebr 1,5; 5,5).	7 διαγγελλων το προσταγμα κυριου κυριος ειπεν προς με υιος μου ει συ εγω σημερον γεγεννηκα σε
8 Fordre von mir, so gebe ich dir die Völker zum Erbeund dir zum Besitz die Enden der Erde.	8 αιτησαι παρ' εμου και δωσω σοι εθνη την κληρονομιαν σου και την κατασχεσιν σου τα περατα της γης
9 Du sollst sie mit eiserner Keule zerschmettern,wie Töpfergeschirr sie zerschlagen!« –	9 ποιμανεις αυτους εν ραβδω σιδηρα ως σκευος κεραμεως συντριψεις αυτους
10 So nehmt denn Klugheit an, ihr Könige,laßt euch warnen, ihr Richter (= Herrscher) der Erde!	10 και νυν βασιλεις συνετε παιδευθητε παντες οι κρινοντες την γην
11 Dienet dem HERRN mit Furchtund jubelt ihm zu mit Zittern!	11 δουλευσατε τω κυριω εν φοβω και αγαλλιασθε αυτω εν τρομω
12 Küsset den Sohn, auf daß er nicht zürneund ihr zugrunde geht auf eurem Wege!denn leicht entbrennt sein Zorn.Wohl allen, die bei ihm sich bergen (= Zuflucht suchen)!	12 δραξασθε παιδειας μηποτε οργισθη κυριος και απολεισθε εξ οδου δικαιας οταν εκκαυθη εν ταχει ο θυμος αυτου μακαριοι παντες οι πεποιθοτες επ' αυτω