| 1 اذكر يا رب ماذا صار لنا. اشرف وانظر الى عارنا. | 1 זְכֹר יְהֹוָה מֶֽה־הָיָה לָנוּ הביט הַבִּיטָה וּרְאֵה אֶת־חֶרְפָּתֵֽנוּ׃ |
| 2 قد صار ميراثنا للغرباء. بيوتنا للاجانب. | 2 נַחֲלָתֵנוּ נֶֽהֶפְכָה לְזָרִים בָּתֵּינוּ לְנׇכְרִֽים׃ |
| 3 صرنا ايتاما بلا اب. امهاتنا كارامل. | 3 יְתוֹמִים הָיִינוּ אין וְאֵין אָב אִמֹּתֵינוּ כְּאַלְמָנֽוֹת׃ |
| 4 شربنا ماءنا بالفضة. حطبنا بالثمن يأتي. | 4 מֵימֵינוּ בְּכֶסֶף שָׁתִינוּ עֵצֵינוּ בִּמְחִיר יָבֹֽאוּ׃ |
| 5 على اعناقنا نضطهد. نتعب ولا راحة لنا. | 5 עַל צַוָּארֵנוּ נִרְדָּפְנוּ יָגַעְנוּ לא וְלֹא הֽוּנַֽח־לָֽנוּ׃ |
| 6 اعطينا اليد للمصريين والاشوريين لنشبع خبزا. | 6 מִצְרַיִם נָתַנּוּ יָד אַשּׁוּר לִשְׂבֹּעַֽ לָֽחֶם׃ |
| 7 آباؤنا اخطأوا وليسوا بموجودين ونحن نحمل آثامهم. | 7 אֲבֹתֵינוּ חָֽטְאוּ אינם וְאֵינָם אנחנו וַאֲנַחְנוּ עֲוֺנֹתֵיהֶם סָבָֽלְנוּ׃ |
| 8 عبيد حكموا علينا. ليس من يخلص من ايديهم. | 8 עֲבָדִים מָשְׁלוּ בָנוּ פֹּרֵק אֵין מִיָּדָֽם׃ |
| 9 بانفسنا نأتي بخبزنا من جرى سيف البرية. | 9 בְּנַפְשֵׁנוּ נָבִיא לַחְמֵנוּ מִפְּנֵי חֶרֶב הַמִּדְבָּֽר׃ |
| 10 جلودنا اسودّت كتنور من جرى نيران الجوع. | 10 עוֹרֵנוּ כְּתַנּוּר נִכְמָרוּ מִפְּנֵי זַלְעֲפוֹת רָעָֽב׃ |
| 11 اذلوا النساء في صهيون العذارى في مدن يهوذا. | 11 נָשִׁים בְּצִיּוֹן עִנּוּ בְּתֻלֹת בְּעָרֵי יְהוּדָֽה׃ |
| 12 الرؤساء بايديهم يعلقون ولم تعتبر وجوه الشيوخ. | 12 שָׂרִים בְּיָדָם נִתְלוּ פְּנֵי זְקֵנִים לֹא נֶהְדָּֽרוּ׃ |
| 13 اخذوا الشبان للطحن والصبيان عثروا تحت الحطب. | 13 בַּחוּרִים טְחוֹן נָשָׂאוּ וּנְעָרִים בָּעֵץ כָּשָֽׁלוּ׃ |
| 14 كفت الشيوخ عن الباب والشبان عن غنائهم. | 14 זְקֵנִים מִשַּׁעַר שָׁבָתוּ בַּחוּרִים מִנְּגִינָתָֽם׃ |
| 15 مضى فرح قلبنا صار رقصنا نوحا. | 15 שָׁבַת מְשׂוֹשׂ לִבֵּנוּ נֶהְפַּךְ לְאֵבֶל מְחֹלֵֽנוּ׃ |
| 16 سقط اكليل راسنا. ويل لنا لاننا قد اخطأنا. | 16 נָֽפְלָה עֲטֶרֶת רֹאשֵׁנוּ אֽוֹי־נָא לָנוּ כִּי חָטָֽאנוּ׃ |
| 17 من اجل هذا حزن قلبنا. من اجل هذه اظلمت عيوننا. | 17 עַל־זֶה הָיָה דָוֶה לִבֵּנוּ עַל־אֵלֶּה חָשְׁכוּ עֵינֵֽינוּ׃ |
| 18 من اجل جبل صهون الخرب. الثعالب ماشية فيه. | 18 עַל הַר־צִיּוֹן שֶׁשָּׁמֵם שׁוּעָלִים הִלְּכוּ־בֽוֹ׃ |
| 19 انت يا رب الى الابد تجلس. كرسيك الى دور فدور. | 19 אַתָּה יְהֹוָה לְעוֹלָם תֵּשֵׁב כִּסְאֲךָ לְדוֹר וָדֽוֹר׃ |
| 20 لماذا تنسانا الى الابد وتتركنا طول الايام. | 20 לָמָּה לָנֶצַח תִּשְׁכָּחֵנוּ תַּֽעַזְבֵנוּ לְאֹרֶךְ יָמִֽים׃ |
| 21 ارددنا يا رب اليك فنرتد. جدد ايامنا كالقديم. | 21 הֲשִׁיבֵנוּ יְהֹוָה ׀ אֵלֶיךָ ונשוב וְֽנָשׁוּבָה חַדֵּשׁ יָמֵינוּ כְּקֶֽדֶם׃ |
| 22 هل كل الرفض رفضتنا هل غضبت علينا جدا | 22 כִּי אִם־מָאֹס מְאַסְתָּנוּ קָצַפְתָּ עָלֵינוּ עַד־מְאֹֽד׃ השיבנו יהוה אליך ונשובה חדש ימינו כקדם |
