| 1 Hiob na to odpowiedział i rzekł: | 1 וַיַּעַן אִיּוֹב וַיֹּאמַֽר׃ |
| 2 Dokąd mnie dręczyć będziecie i gnębić waszymi słowami? | 2 עַד־אָנָה תּוֹגְיוּן נַפְשִׁיוּֽתְדַכּאוּנַנִי בְמִלִּֽים׃ |
| 3 Dziesiąty raz mnie znieważacie. Nie wstyd wam nade mną się pastwić? | 3 זֶה עֶשֶׂר פְּעָמִים תַּכְלִימוּנִילֹֽא־תֵבֹשׁוּ תַּהְכְּרוּ־לִֽי׃ |
| 4 Gdybym naprawdę zbłądził, tkwiłaby we mnie nieprawość. | 4 וְאַף־אׇמְנָם שָׁגִיתִיאִתִּי תָּלִין מְשׁוּגָתִֽי׃ |
| 5 Jeśli naprawdę chcecie triumfować, próbujcie dowieść mi ohydy. | 5 אִם־אׇמְנָם עָלַי תַּגְדִּילוּוְתוֹכִיחוּ עָלַי חֶרְפָּתִֽי׃ |
| 6 Wiedzcie, że Bóg mnie pognębił, swe sieci rozstawił wokoło. | 6 דְּֽעוּ־אֵפוֹ כִּֽי־אֱלוֹהַּ עִוְּתָנִיוּמְצוּדוֹ עָלַי הִקִּֽיף׃ |
| 7 Gdy krzyknę: Gwałt - nie ma echa, Ratunku! - ja nie mam prawa. | 7 הֵן אֶצְעַק חָמָס וְלֹא אֵעָנֶהאֲשַׁוַּע וְאֵין מִשְׁפָּֽט׃ |
| 8 Drogę mi zamknął - nie przejdę; na ścieżkach ciemności roztoczył. | 8 אׇרְחִי גָדַר וְלֹא אֶעֱבוֹרוְעַל נְתִיבוֹתַי חֹשֶׁךְ יָשִֽׂים׃ |
| 9 Pozbawił mnie całkiem godności, koronę zerwał mi z głowy, | 9 כְּבוֹדִי מֵעָלַי הִפְשִׁיטוַיָּסַר עֲטֶרֶת רֹאשִֽׁי׃ |
| 10 wszystko poburzył. Odchodzę. Nadzieję mi podciął jak drzewo. | 10 יִתְּצֵנִי סָבִיב וָאֵלַךְוַיַּסַּע כָּעֵץ תִּקְוָתִֽי׃ |
| 11 Zapłonął na mnie swym gniewem, za wroga mnie swego poczytał. | 11 וַיַּחַר עָלַי אַפּוֹוַיַּחְשְׁבֵנִי לוֹ כְצָרָֽיו׃ |
| 12 Przybyły wszystkie hufce, wytyczyły drogę przeciwko mnie i oblegają mój namiot. | 12 יַחַד ׀ יָבֹאוּ גְדוּדָיו וַיָּסֹלּוּ עָלַי דַּרְכָּםוַיַּחֲנוּ סָבִיב לְאׇהֳלִֽי׃ |
| 13 Bracia ode mnie uciekli, znajomi stronią ode mnie, | 13 אַחַי מֵעָלַי הִרְחִיקוְיֹדְעַי אַךְ־זָרוּ מִמֶּֽנִּי׃ |
| 14 najbliżsi zawiedli i domownicy, zapomnieli mnie goście mego domu. | 14 חָדְלוּ קְרוֹבָיוּֽמְיֻדָּעַי שְׁכֵחֽוּנִי׃ |
| 15 Dla moich służebnic jam obcy, stałem się w ich oczach nieznany. | 15 גָּרֵי בֵיתִי וְאַמְהֹתַי לְזָר תַּחְשְׁבֻנִינׇכְרִי הָיִיתִי בְעֵינֵיהֶֽם׃ |
| 16 Na sługę wołałem bez skutku, me usta musiały go prosić, | 16 לְעַבְדִּי קָרָאתִי וְלֹא יַעֲנֶהבְּמוֹ־פִי אֶתְחַנֶּן־לֽוֹ׃ |
| 17 żonie mój oddech niemiły, i cuchnę własnym dzieciom, | 17 רוּחִי זָרָה לְאִשְׁתִּיוְחַנֹּתִי לִבְנֵי בִטְנִֽי׃ |
| 18 gardzą mną nawet podrostki, szydzą, gdy staram się podnieść. | 18 גַּם־עֲוִילִים מָאֲסוּ בִיאָקוּמָה וַיְדַבְּרוּ־בִֽי׃ |
| 19 Odrazę wzbudzam u bliskich, nastają na mnie kochani. | 19 תִּעֲבוּנִי כׇּל־מְתֵי סוֹדִיוְזֶה־אָהַבְתִּי נֶהְפְּכוּ־בִֽי׃ |
| 20 Do skóry, do ciała przylgnęły mi kości, ocaliłem (tylko) ciało moich dziąseł. | 20 בְּעוֹרִי וּבִבְשָׂרִי דָּבְקָה עַצְמִיוָאֶתְמַלְּטָה בְּעוֹר שִׁנָּֽי׃ |
| 21 Zlitujcie się, przyjaciele, zlitujcie, gdyż Bóg mnie dotknął swą ręką. | 21 חׇנֻּנִי חׇנֻּנִי אַתֶּם רֵעָיכִּי יַד־אֱלוֹהַּ נָגְעָה בִּֽי׃ |
| 22 Czemu, jak Bóg, mnie dręczycie? Nie syci was wygląd ciała? | 22 לָמָּה תִּרְדְּפֻנִי כְמוֹ־אֵלוּמִבְּשָׂרִי לֹא תִשְׂבָּֽעוּ׃ |
| 23 Któż zdoła utrwalić me słowa, potrafi je w księdze umieścić? | 23 מִי־יִתֵּן אֵפוֹ וְיִכָּתְבוּן מִלָּימִי־יִתֵּן בַּסֵּפֶר וְיֻחָֽקוּ׃ |
| 24 Żelaznym rylcem, diamentem, na skale je wyryć na wieki? | 24 בְּעֵט־בַּרְזֶל וְעֹפָרֶתלָעַד בַּצּוּר יֵחָצְבֽוּן׃ |
| 25 Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni. | 25 וַאֲנִי יָדַעְתִּי גֹּאֲלִי חָיוְאַחֲרוֹן עַל־עָפָר יָקֽוּם׃ |
| 26 Potem me szczątki skórą odzieje, i ciałem swym Boga zobaczę. | 26 וְאַחַר עוֹרִי נִקְּפוּ־זֹאתוּמִבְּשָׂרִי אֶחֱזֶה אֱלֽוֹהַּ׃ |
| 27 To właśnie ja Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny; moje nerki już mdleją z tęsknoty. | 27 אֲשֶׁר אֲנִי ׀ אֶחֱזֶה־לִּיוְעֵינַי רָאוּ וְלֹא־זָרכָּלוּ כִלְיֹתַי בְּחֵקִֽי׃ |
| 28 Powiecie: Po cóż nalegać? Czyż powód oskarżeń znajdziemy? | 28 כִּי תֹאמְרוּ מַה־נִּרְדׇּף־לוֹוְשֹׁרֶשׁ דָּבָר נִמְצָא־בִֽי׃ |
| 29 Wy sami drżyjcie przed mieczem, bo gniew za grzechy zapłonie. Wiedzcie, że sądy istnieją. | 29 גּוּרוּ לָכֶם ׀ מִפְּנֵי־חֶרֶבכִּֽי־חֵמָה עֲוֺנוֹת חָרֶבלְמַעַן תֵּדְעוּן שדין שַׁדּֽוּן׃ |
