Genesis 48

Libro non riconosciuto. Prova con un'abbreviazione valida (es. Gen, Es, Gv, Sal).

Torna indietro

Bibbia Vulgata Clementina Sacra Bibbia Garofalo
1 His ita transactis, nuntiatum est Joseph quod ægrotaret pater suus : qui, assumptis duobus filiis Manasse et Ephraim, ire perrexit.1 Ora, dopo queste cose, fu detto a Giuseppe: «Guarda che tuo padre è ammalato!» Allora egli condusse con sé i due figli Manasse ed Efraim.
2 Dictumque est seni : Ecce filius tuus Joseph venit ad te. Qui confortatus sedit in lectulo.2 Fu riferita la cosa a Giacobbe: «Ecco, tuo figlio Giuseppe è venuto da te». Allora Israele raccolse le forze e si mise seduto sul letto.
3 Et ingresso ad se ait : Deus omnipotens apparuit mihi in Luza, quæ est in terra Chanaan : benedixitque mihi,3 Poi Giacobbe disse a Giuseppe: «El-Shaddai mi apparve a Luz, nella terra di Canaan, mi benedisse
4 et ait : Ego te augebo et multiplicabo, et faciam te in turbas populorum : daboque tibi terram hanc, et semini tuo post te in possessionem sempiternam.4 e mi disse: “Ecco, io ti rendo fecondo, ti moltiplicherò e ti farò diventare una moltitudine di popoli e darò questa terra alla tua discendenza dopo di te in possesso eterno”.
5 Duo ergo filii tui, qui nati sunt tibi in terra Ægypti antequam huc venirem ad te, mei erunt : Ephraim et Manasses, sicut Ruben et Simeon reputabuntur mihi.5 Ora, i due figli che ti sono nati nella terra d’Egitto prima che io arrivassi da te in Egitto sono miei: Efraim e Manasse saranno miei come Ruben e Simeone.
6 Reliquos autem quos genueris post eos, tui erunt, et nomine fratrum suorum vocabuntur in possessionibus suis.6 Quelli invece che tu hai generato dopo di loro saranno tuoi: saranno chiamati con il nome dei loro fratelli nella loro eredità.
7 Mihi enim, quando veniebam de Mesopotamia, mortua est Rachel in terra Chanaan in ipso itinere, eratque vernum tempus : et ingrediebar Ephratam, et sepelivi eam juxta viam Ephratæ, quæ alio nomine appellatur Bethlehem.7 Quanto a me, mentre giungevo da Paddan, Rachele tua madre mi morì nella terrà di Canaan durante il viaggio, quando mancava un tratto di cammino per arrivare a Efrata, l’ho sepolta là, lungo la strada di Efrata, cioè Betlemme».
8 Videns autem filios ejus dixit ad eum : Qui sunt isti ?8 Poi Israele vide i figli di Giuseppe e disse: «Chi sono questi?»
9 Respondit : Filii mei sunt, quos donavit mihi Deus in hoc loco. Adduc, inquit, eos ad me, ut benedicam illis.9 Giuseppe rispose al padre: «Sono i figli che Dio mi ha dato qui». Riprese: «Portameli perché li possa benedire!»
10 Oculi enim Israël caligabant præ nimia senectute, et clare videre non poterat. Applicitosque ad se, deosculatus et circumplexus eos,10 Ora gli occhi di Israele erano offuscati dalla vecchiaia: non poteva più distinguere, Giuseppe li avvicinò ed egli li baciò e li abbracciò.
11 dixit ad filium suum : Non sum fraudatus aspectu tuo : insuper ostendit mihi Deus semen tuum.11 Israele disse a Giuseppe: «Io non pensano più di vedere la tua faccia ed ecco, Dio mi ha concesso di vedere anche la tua figliuolanza!»
12 Cumque tulisset eos Joseph de gremio patris, adoravit pronus in terram.12 Allora Giuseppe li ritirò dalle ginocchia di lui e si prostrò con la faccia a terra.
13 Et posuit Ephraim ad dexteram suam, id est, ad sinistram Israël : Manassen vero in sinistra sua, ad dexteram scilicet patris, applicuitque ambos ad eum.13 Poi Giuseppe prese ambedue, Efraim con la destra alla sinistra di Israele, e Manasse con la sinistra alla destra di Israele, e li avvicinò a lui.
14 Qui extendens manum dexteram, posuit super caput Ephraim minoris fratris : sinistram autem super caput Manasse qui major natu erat, commutans manus.14 Ma Israele stese la mano destra e la pose sul capo di Efraim che tuttavia era il più giovane, e pose la sinistra sul capo di Manasse, incrociando le braccia, benché Manasse fosse il primogenito.
15 Benedixitque Jacob filiis Joseph, et ait : Deus, in cujus conspectu ambulaverunt patres mei Abraham, et Isaac ; Deus qui pascit me ab adolescentia mea usque in præsentem diem :15 Così benedisse i figli di Giuseppe: «Il Dio, innanzi al quale camminarono i miei padri Abramo e Isacco, il Dio che fu il mio pastore da quando esisto fino a oggi,
16 angelus, qui eruit me de cunctis malis, benedicat pueris istis : et invocetur super eos nomen meum, nomina quoque patrum meorum Abraham et Isaac, et crescant in multitudinem super terram.16 l’angelo che mi ha salvato da ogni male benedica questi giovani! Sopravviva in essi il mio nome e il nome dei miei padri Abramo e Isacco, e si propaghino in gran numero in mezzo alla terra!»
17 Videns autem Joseph quod posuisset pater suus dexteram manum super caput Ephraim, graviter accepit : et apprehensam manum patris levare conatus est de capite Ephraim, et transferre super caput Manasse.17 Ora Giuseppe vide che suo padre aveva posato la destra sul capo di Efraim, e ciò dispiacque ai suoi occhi; prese dunque la mano del padre per levarla dal capo di Efraim e posarla sul capo di Manasse,
18 Dixitque ad patrem : Non ita convenit, pater : quia hic est primogenitus, pone dexteram tuam super caput ejus.18 e disse al padre: «Non così, padre mio: questo è il primogenito, posa la destra sul suo capo!»
19 Qui renuens, ait : Scio, fili mi, scio : et iste quidem erit in populos, et multiplicabitur : sed frater ejus minor, major erit illo : et semen illius crescet in gentes.19 Ma il padre si rifiutò e disse: «Lo so, figlio mio, lo so: anche lui diventerà un popolo, anche lui sarà grande, e tuttavia il fratello minore sarà più grande di lui e la sua discendenza diventerà una moltitudine di nazioni».
20 Benedixitque eis in tempore illo, dicens : In te benedicetur Israël, atque dicetur : Faciat tibi Deus sicut Ephraim, et sicut Manasse. Constituitque Ephraim ante Manassen.20 E li benedisse in quel giorno così: «Di voi si servirà Israele per benedire dicendo: Dio ti renda simile a Efraim e a Manasse!» Così pose Efraim davanti a Manasse.
21 Et ait ad Joseph filium suum : En ego morior, et erit Deus vobiscum, reducetque vos ad terram patrum vestrorum.21 Poi Israele disse a Giuseppe: «Ecco, io sto per morire, ma Dio sarà con voi e vi farà ritornare nella terra dei vostri padri.
22 Do tibi partem unam extra fratres tuos, quam tuli de manu Amorrhæi in gladio et arcu meo.22 Quanto a me, io do a te, più che ai tuoi fratelli, un dorso di montagna che ho strappato dalle mani degli Amorréi con la mia spada e il mio arco».