Genesis 48
Libro non riconosciuto. Prova con un'abbreviazione valida (es. Gen, Es, Gv, Sal).
Versetti esaminati
| Bibbia Vulgata Clementina | Sacra Bibbia Garofalo |
|---|---|
| 1 His ita transactis, nuntiatum est Joseph quod ægrotaret pater suus : qui, assumptis duobus filiis Manasse et Ephraim, ire perrexit. | 1 Ora, dopo queste cose, fu detto a Giuseppe: «Guarda che tuo padre è ammalato!» Allora egli condusse con sé i due figli Manasse ed Efraim. |
| 2 Dictumque est seni : Ecce filius tuus Joseph venit ad te. Qui confortatus sedit in lectulo. | 2 Fu riferita la cosa a Giacobbe: «Ecco, tuo figlio Giuseppe è venuto da te». Allora Israele raccolse le forze e si mise seduto sul letto. |
| 3 Et ingresso ad se ait : Deus omnipotens apparuit mihi in Luza, quæ est in terra Chanaan : benedixitque mihi, | 3 Poi Giacobbe disse a Giuseppe: «El-Shaddai mi apparve a Luz, nella terra di Canaan, mi benedisse |
| 4 et ait : Ego te augebo et multiplicabo, et faciam te in turbas populorum : daboque tibi terram hanc, et semini tuo post te in possessionem sempiternam. | 4 e mi disse: “Ecco, io ti rendo fecondo, ti moltiplicherò e ti farò diventare una moltitudine di popoli e darò questa terra alla tua discendenza dopo di te in possesso eterno”. |
| 5 Duo ergo filii tui, qui nati sunt tibi in terra Ægypti antequam huc venirem ad te, mei erunt : Ephraim et Manasses, sicut Ruben et Simeon reputabuntur mihi. | 5 Ora, i due figli che ti sono nati nella terra d’Egitto prima che io arrivassi da te in Egitto sono miei: Efraim e Manasse saranno miei come Ruben e Simeone. |
| 6 Reliquos autem quos genueris post eos, tui erunt, et nomine fratrum suorum vocabuntur in possessionibus suis. | 6 Quelli invece che tu hai generato dopo di loro saranno tuoi: saranno chiamati con il nome dei loro fratelli nella loro eredità. |
| 7 Mihi enim, quando veniebam de Mesopotamia, mortua est Rachel in terra Chanaan in ipso itinere, eratque vernum tempus : et ingrediebar Ephratam, et sepelivi eam juxta viam Ephratæ, quæ alio nomine appellatur Bethlehem. | 7 Quanto a me, mentre giungevo da Paddan, Rachele tua madre mi morì nella terrà di Canaan durante il viaggio, quando mancava un tratto di cammino per arrivare a Efrata, l’ho sepolta là, lungo la strada di Efrata, cioè Betlemme». |
| 8 Videns autem filios ejus dixit ad eum : Qui sunt isti ? | 8 Poi Israele vide i figli di Giuseppe e disse: «Chi sono questi?» |
| 9 Respondit : Filii mei sunt, quos donavit mihi Deus in hoc loco. Adduc, inquit, eos ad me, ut benedicam illis. | 9 Giuseppe rispose al padre: «Sono i figli che Dio mi ha dato qui». Riprese: «Portameli perché li possa benedire!» |
| 10 Oculi enim Israël caligabant præ nimia senectute, et clare videre non poterat. Applicitosque ad se, deosculatus et circumplexus eos, | 10 Ora gli occhi di Israele erano offuscati dalla vecchiaia: non poteva più distinguere, Giuseppe li avvicinò ed egli li baciò e li abbracciò. |
| 11 dixit ad filium suum : Non sum fraudatus aspectu tuo : insuper ostendit mihi Deus semen tuum. | 11 Israele disse a Giuseppe: «Io non pensano più di vedere la tua faccia ed ecco, Dio mi ha concesso di vedere anche la tua figliuolanza!» |
| 12 Cumque tulisset eos Joseph de gremio patris, adoravit pronus in terram. | 12 Allora Giuseppe li ritirò dalle ginocchia di lui e si prostrò con la faccia a terra. |
| 13 Et posuit Ephraim ad dexteram suam, id est, ad sinistram Israël : Manassen vero in sinistra sua, ad dexteram scilicet patris, applicuitque ambos ad eum. | 13 Poi Giuseppe prese ambedue, Efraim con la destra alla sinistra di Israele, e Manasse con la sinistra alla destra di Israele, e li avvicinò a lui. |
| 14 Qui extendens manum dexteram, posuit super caput Ephraim minoris fratris : sinistram autem super caput Manasse qui major natu erat, commutans manus. | 14 Ma Israele stese la mano destra e la pose sul capo di Efraim che tuttavia era il più giovane, e pose la sinistra sul capo di Manasse, incrociando le braccia, benché Manasse fosse il primogenito. |
| 15 Benedixitque Jacob filiis Joseph, et ait : Deus, in cujus conspectu ambulaverunt patres mei Abraham, et Isaac ; Deus qui pascit me ab adolescentia mea usque in præsentem diem : | 15 Così benedisse i figli di Giuseppe: «Il Dio, innanzi al quale camminarono i miei padri Abramo e Isacco, il Dio che fu il mio pastore da quando esisto fino a oggi, |
| 16 angelus, qui eruit me de cunctis malis, benedicat pueris istis : et invocetur super eos nomen meum, nomina quoque patrum meorum Abraham et Isaac, et crescant in multitudinem super terram. | 16 l’angelo che mi ha salvato da ogni male benedica questi giovani! Sopravviva in essi il mio nome e il nome dei miei padri Abramo e Isacco, e si propaghino in gran numero in mezzo alla terra!» |
| 17 Videns autem Joseph quod posuisset pater suus dexteram manum super caput Ephraim, graviter accepit : et apprehensam manum patris levare conatus est de capite Ephraim, et transferre super caput Manasse. | 17 Ora Giuseppe vide che suo padre aveva posato la destra sul capo di Efraim, e ciò dispiacque ai suoi occhi; prese dunque la mano del padre per levarla dal capo di Efraim e posarla sul capo di Manasse, |
| 18 Dixitque ad patrem : Non ita convenit, pater : quia hic est primogenitus, pone dexteram tuam super caput ejus. | 18 e disse al padre: «Non così, padre mio: questo è il primogenito, posa la destra sul suo capo!» |
| 19 Qui renuens, ait : Scio, fili mi, scio : et iste quidem erit in populos, et multiplicabitur : sed frater ejus minor, major erit illo : et semen illius crescet in gentes. | 19 Ma il padre si rifiutò e disse: «Lo so, figlio mio, lo so: anche lui diventerà un popolo, anche lui sarà grande, e tuttavia il fratello minore sarà più grande di lui e la sua discendenza diventerà una moltitudine di nazioni». |
| 20 Benedixitque eis in tempore illo, dicens : In te benedicetur Israël, atque dicetur : Faciat tibi Deus sicut Ephraim, et sicut Manasse. Constituitque Ephraim ante Manassen. | 20 E li benedisse in quel giorno così: «Di voi si servirà Israele per benedire dicendo: Dio ti renda simile a Efraim e a Manasse!» Così pose Efraim davanti a Manasse. |
| 21 Et ait ad Joseph filium suum : En ego morior, et erit Deus vobiscum, reducetque vos ad terram patrum vestrorum. | 21 Poi Israele disse a Giuseppe: «Ecco, io sto per morire, ma Dio sarà con voi e vi farà ritornare nella terra dei vostri padri. |
| 22 Do tibi partem unam extra fratres tuos, quam tuli de manu Amorrhæi in gladio et arcu meo. | 22 Quanto a me, io do a te, più che ai tuoi fratelli, un dorso di montagna che ho strappato dalle mani degli Amorréi con la mia spada e il mio arco». |