Salmos 69

Biblia Sagrada	Biblija Hrvatski
1 Al Director. Sobre «Los lirios». De David.	1 Zborovođi. Po napjevu »Ljiljani«. Davidov.
2 Dios mío, sálvame, | que me llega el agua al cuello:	2 Spasi me, Bože: vode mi dođoše do grla!
3 me estoy hundiendo en un cieno profundo | y no puedo hacer pie; | he entrado en la hondura del agua, | me arrastra la corriente.	3 U duboko blato zapadoh i nemam kamo nogu staviti; u duboku tonem vodu, pokrivaju me valovi.
4 Estoy agotado de gritar, | tengo ronca la garganta; | se me nublan los ojos | de tanto aguardar a mi Dios.	4 Iznemogoh od vikanja, grlo mi je promuklo, oči mi klonuše Boga mog čekajuć’.
5 Más que los pelos de mi cabeza | son los que me odian sin razón; | numerosos los que me atacan injustamente. | ¿Es que voy a devolver lo que no he robado?	5 Brojniji su od vlasi na glavi mojoj oni koji me mrze nizašto. Tvrđi su od kostiju mojih oni što mi se nepravedno protive: zar mogu vratiti što nisam oteo?
6 Dios mío, tú conoces mi ignorancia, | no se te ocultan mis delitos.	6 Bože, ti znadeš bezumnost moju, moji ti grijesi nisu sakriti.
7 Que por mi causa no queden defraudados | los que esperan en ti, Señor, | Señor del universo. | Que por mi causa no se avergüencen | los que te buscan, Dios de Israel.	7 Nek’ se ne postide zbog mene koji se u te uzdaju, Gospode, Jahve nad vojskama! Neka se ne posrame zbog mene koji traže tebe, Bože Izraelov!
8 Por ti he aguantado afrentas, | la vergüenza cubrió mi rostro.	8 Jer zbog tebe podnesoh pogrdu, i stid mi pokri lice.
9 Soy un extraño para mis hermanos, | un extranjero para los hijos de mi madre.	9 Tuđinac postadoh braći i stranac djeci majke svoje.
10 Porque me devora el celo de tu templo, | y las afrentas con que te afrentan caen sobre mí.	10 Jer me izjela revnost za dom tvoj i poruge onih koji se rugaju tebi padoše na me.
11 Cuando me aflijo con ayunos, | se burlan de mí.	11 Dušu sam postom mučio, okrenulo mi se u ruglo.
12 Cuando me visto de saco, | se ríen de mí;	12 Uzeh kostrijet za haljinu, i postah im igračka.
13 sentados a la puerta, cuchichean; | mientras beben vino me sacan coplas.	13 Koji sjede na vratima protiv mene govore, vinopije mi rugalice poju.
14 Pero mi oración se dirige a ti, | Señor, el día de tu favor; | que me escuche tu gran bondad, | que tu fidelidad me ayude:	14 No tebi se molim, Jahve, u vrijeme milosti, Bože; po velikoj dobroti svojoj ti me usliši po svojoj vjernoj pomoći!
15 arráncame del cieno, que no me hunda; | líbrame de los que me aborrecen, | y de las aguas sin fondo.	15 Izvuci me iz blata da ne potonem, od onih koji me mrze izbavi me – iz voda dubokih.
16 Que no me arrastre la corriente, | que no me trague el torbellino, | que no se cierre la poza sobre mí.	16 Nek’ me ne pokriju valovi, nek’ me ne proguta dubina, nek’ bezdan ne zatvori usta nada mnom!
17 Respóndeme, Señor, con la bondad de tu gracia; | por tu gran compasión, vuélvete hacia mí;	17 Usliši me, Jahve, jer je dobrostiva milost tvoja, po velikom milosrđu pogledaj na me!
18 no escondas tu rostro a tu siervo: | estoy en peligro, respóndeme enseguida.	18 Ne sakrivaj lica pred slugom svojim; jer sam u stisci, usliši me brzo!
19 Acércate a mí, rescátame, | líbrame de mis enemigos.	19 Približi se duši mojoj i spasi je; zbog dušmana mojih oslobodi me!
20 Estás viendo mi afrenta, | mi vergüenza y mi deshonra; | a tu vista están los que me acosan.	20 Ti mi znadeš porugu, stid i sramotu, pred tvojim su očima svi koji me muče.
21 La afrenta me destroza el corazón, y desfallezco. | Espero compasión, y no la hay; | consoladores, y no los encuentro.	21 Ruganje mi slomilo srce i klonuh;čekao sam da se tko sažali nada mnom, ali ga ne bi; i da me tko utješi, ali ga ne nađoh.
22 En mi comida me echaron hiel, | para mi sed me dieron vinagre.	22 U jelo mi žuči umiješaše, u mojoj me žeđi octom napojiše.
23 Que su mesa se torne una trampa, | un castigo y un lazo.	23 Nek’ im stol bude zamka, a žrtvene gozbe stupica!
24 Que se nublen sus ojos y no vean, | y sus lomos flaqueen sin cesar.	24 Nek’ im potamne oči da ne vide, nek’ im bokovi zasvagda oslabe!
25 Descarga sobre ellos tu furor, | que el incendio de tu ira los alcance.	25 Izlij na njih ljutinu, žar tvoga gnjeva nek’ ih zahvati!
26 Que su campamento quede desierto | y nadie habite en sus tiendas.	26 Njihova kuća nek’ opusti, u njihovu šatoru nek’ nitko ne stanuje!
27 Porque acosan al que tú heriste | y aumentan el dolor del que tú golpeaste.	27 Jer su progonili koga ti pokara, bol povećaše onomu koga ti rani.
28 Añade culpa a sus culpas | y no accedan a tu justicia.	28 Na njihovu krivnju krivnju još dodaj, ne opravdali se pred tobom!
29 Sean borrados del libro de los vivos, | y no sean inscritos con los justos.	29 Nek’ budu izbrisani iz knjige živih, među pravednike neka se ne broje!
30 Yo soy un pobre malherido; | Dios mío, tu salvación me levante.	30 A ja sam jadnik i bolnik – nek’ me štiti tvoja pomoć, o Bože!
31 Alabaré el nombre de Dios con cantos, | proclamaré su grandeza con acción de gracias;	31 Božje ću ime hvaliti popijevkom, hvalit ću ga zahvalnicom.
32 le agradará a Dios más que un toro, | más que un novillo con cuernos y pezuñas.	32 Bit će to milije Jahvi no bik žrtveni, milije nego junac s papcima i rozima.
33 Miradlo, los humildes, y alegraos; | buscad al Señor, y revivirá vuestro corazón.	33 Gledajte, ubogi, i radujte se, nek’ vam oživi srce, svima koji Boga tražite.
34 Que el Señor escucha a sus pobres, | no desprecia a sus cautivos.	34 Jer siromahe Jahve čuje, on ne prezire sužanja svojih.
35 Alábenlo el cielo y la tierra, | las aguas y cuanto bulle en ellas.	35 Neka ga hvale nebesa i zemlja, mora i sve što se u njima miče.
36 Dios salvará a Sión, | reconstruirá las ciudades de Judá, | y las habitarán en posesión.	36 Jer Bog će spasiti Sion – on će sagradit’ gradove Judine – tu će oni stanovat’, imati baštinu.
37 La estirpe de sus siervos la heredará, | los que aman su nombre vivirán en ella	37 Baštinit će ga potomci slugu njegovih; prebivat će u njemu oni što ljube ime Božje.