| 1 ποτερον ουχι πειρατηριον εστιν ο βιος ανθρωπου επι της γης και ωσπερ μισθιου αυθημερινου η ζωη αυτου | 1 Non è una milizia la vita dell’uomo sulla te e i suoi giorni non sono come quelli di un mercenario? |
| 2 η ωσπερ θεραπων δεδοικως τον κυριον αυτου και τετευχως σκιας η ωσπερ μισθωτος αναμενων τον μισθον αυτου | 2 Come uno schiavo sospira l’ombra e come un mercenario aspetta il salario, |
| 3 ουτως καγω υπεμεινα μηνας κενους νυκτες δε οδυνων δεδομεναι μοι εισιν | 3 così io ho sperato mesi tranquilli e invece mi sono toccate notti penose, |
| 4 εαν κοιμηθω λεγω ποτε ημερα ως δ' αν αναστω παλιν ποτε εσπερα πληρης δε γινομαι οδυνων απο εσπερας εως πρωι | 4 Se mi corico, dico: “Quando mi leverò?” e nelle mie lunghe notti mi stanco, rivoltandomi fino all’alba. |
| 5 φυρεται δε μου το σωμα εν σαπρια σκωληκων τηκω δε βωλακας γης απο ιχωρος ξυων | 5 La mia carne è coperta di vermi e croste terrose, la mia pelle si raggrinzisce e si spacca; |
| 6 ο δε βιος μου εστιν ελαφροτερος λαλιας απολωλεν δε εν κενη ελπιδι | 6 i miei giorni sono stati più veloci della spola e sono terminati per mancanza di filo, |
| 7 μνησθητι ουν οτι πνευμα μου η ζωη και ουκετι επανελευσεται ο οφθαλμος μου ιδειν αγαθον | 7 Ricordati che la mia vita è un soffio, che il mio occhio non tornerà a vedere la felicità: |
| 8 ου περιβλεψεται με οφθαλμος ορωντος με οι οφθαλμοι σου εν εμοι και ουκετι ειμι | 8 più non mi vedrà l’occhio di chi mi vedeva; i tuoi occhi si volgeranno a me ma io non ci sarò più. |
| 9 ωσπερ νεφος αποκαθαρθεν απ' ουρανου εαν γαρ ανθρωπος καταβη εις αδην ουκετι μη αναβη | 9 Si dissipa la nube e si dilegua, così chi discende allo Sheol non ne risale. |
| 10 ουδ' ου μη επιστρεψη ετι εις τον ιδιον οικον ουδε μη επιγνω αυτον ετι ο τοπος αυτου | 10 Più non ritorna alla sua casa, non rivede più il suo luogo. |
| 11 αταρ ουν ουδε εγω φεισομαι τω στοματι μου λαλησω εν αναγκη ων ανοιξω πικριαν ψυχης μου συνεχομενος | 11 Nemmeno io terrò chiusa la bocca: parlerò nell’angoscia del mio spirito, gemerò nell’amarezza della mia anima. |
| 12 ποτερον θαλασσα ειμι η δρακων οτι κατεταξας επ' εμε φυλακην | 12 Sono forse io il mare o un mostro marino perché tu ponga intorno a me le guardie? |
| 13 ειπα οτι παρακαλεσει με η κλινη μου ανοισω δε προς εμαυτον ιδια λογον τη κοιτη μου | 13 Se dico: “Il mio letto mi darà sollievo e il mio giaciglio allevierà la mia pena”, |
| 14 εκφοβεις με ενυπνιοις και εν οραμασιν με καταπλησσεις | 14 allora tu mi spaventi con sogni e mi atterrisci con visioni. |
| 15 απαλλαξεις απο πνευματος μου την ψυχην μου απο δε θανατου τα οστα μου | 15 La mia anima preferirebbe restar soffocata: la morte, piuttosto che questi dolori! |
| 16 ου γαρ εις τον αιωνα ζησομαι ινα μακροθυμησω αποστα απ' εμου κενος γαρ μου ο βιος | 16 lo mi struggo; non vivrò per sempre: lasciami, perché i miei giorni sono un soffio. |
| 17 τι γαρ εστιν ανθρωπος οτι εμεγαλυνας αυτον η οτι προσεχεις τον νουν εις αυτον | 17 Che cos'è l’uomo perché tu ne faccia tanto conto e ti prenda cura di lui, |
| 18 η επισκοπην αυτου ποιηση εως το πρωι και εις αναπαυσιν αυτον κρινεις | 18 lo visiti ogni mattina e lo metta alla prova ogni momento? |
| 19 εως τινος ουκ εας με ουδε προιη με εως αν καταπιω τον πτυελον μου εν οδυνη | 19 Fino a quando non ritrarrai da me lo sguardo e non mi darai tempo di inghiottire la saliva? |
| 20 ει εγω ημαρτον τι δυναμαι σοι πραξαι ο επισταμενος τον νουν των ανθρωπων δια τι εθου με κατεντευκτην σου ειμι δε επι σοι φορτιον | 20 Se ho peccato, che ti ho fatto, o custode dell’uomo? Perché mi hai fatto tuo bersaglio, perché ti sono di peso? |
| 21 και δια τι ουκ εποιησω της ανομιας μου ληθην και καθαρισμον της αμαρτιας μου νυνι δε εις γην απελευσομαι ορθριζων δε ουκετι ειμι | 21 E perché non sopporti il mio peccato e non dimentichi la mia colpa? Ormai riposerò nella polvere: tu potrai cercarmi, ma io non ci sarò più». |