ΙΩΒ - Giobbe - Job 29

Torna indietro

Septuaginta - Nestle-Aland	La Bible des Peuples
¹ ετι δε προσθεις ιωβ ειπεν τω προοιμιω	¹ Alors Job reprit son discours de sagesse:
² τις αν με θειη κατα μηνα εμπροσθεν ημερων ων με ο θεος εφυλαξεν	² Que ne puis-je revenir aux lunes d’autrefois, aux jours où Dieu veillait sur moi,
³ ως οτε ηυγει ο λυχνος αυτου υπερ κεφαλης μου οτε τω φωτι αυτου επορευομην εν σκοτει	³ quand brillait sa lampe au dessus de ma tête et qu’à sa lumière je traversais les ténèbres!
⁴ οτε ημην επιβριθων οδοις οτε ο θεος επισκοπην εποιειτο του οικου μου	⁴ Comme je voudrais retrouver mon âge mûr, lorsque Dieu protégeait ma tente,
⁵ οτε ημην υλωδης λιαν κυκλω δε μου οι παιδες	⁵ lorsque le Puissant était encore avec moi, et que mes garçons se tenaient autour de moi,
⁶ οτε εχεοντο μου αι οδοι βουτυρω τα δε ορη μου εχεοντο γαλακτι	⁶ lorsque mes pieds baignaient dans la crème et que l’huile pour moi ruisselait de la roche!
⁷ οτε εξεπορευομην ορθριος εν πολει εν δε πλατειαις ετιθετο μου ο διφρος	⁷ Quand j’allais à la Porte, au haut de la cité, j’installais mon siège sur la place.
⁸ ιδοντες με νεανισκοι εκρυβησαν πρεσβυται δε παντες εστησαν	⁸ À ma vue les jeunes s’écartaient, les personnes d’âge se mettaient debout,
⁹ αδροι δε επαυσαντο λαλουντες δακτυλον επιθεντες επι στοματι	⁹ les chefs interrompaient leurs discours et tenaient la main sur leur bouche;
¹⁰ οι δε ακουσαντες εμακαρισαν με και γλωσσα αυτων τω λαρυγγι αυτων εκολληθη	¹⁰ les princes baissaient la voix et devenaient comme muets.
¹¹ οτι ους ηκουσεν και εμακαρισεν με οφθαλμος δε ιδων με εξεκλινεν	¹¹ 29:21Ils m’écoutaient et ne bronchaient pas, ils se taisaient attendant mon avis.
¹² διεσωσα γαρ πτωχον εκ χειρος δυναστου και ορφανω ω ουκ ην βοηθος εβοηθησα	¹² 29:22 Quand j’avais parlé, nul ne répliquait; mon discours tombait sur eux goutte à goutte:
¹³ ευλογια απολλυμενου επ' εμε ελθοι στομα δε χηρας με ευλογησεν	¹³ 29:23 c’était la pluie qu’ils attendaient, l’averse de printemps qui calmait leur soif.
¹⁴ δικαιοσυνην δε ενεδεδυκειν ημφιασαμην δε κριμα ισα διπλοιδι	¹⁴ 29:24 Si je leur souriais, ils n’osaient y croire, ils ne perdaient rien de mes signes de bonne humeur.
¹⁵ οφθαλμος ημην τυφλων πους δε χωλων	¹⁵ 29:25 Je prenais la tête et leur montrais un chemin; j’étais comme le roi au milieu de ses troupes, je les menais à mon gré.
¹⁶ εγω ημην πατηρ αδυνατων δικην δε ην ουκ ηδειν εξιχνιασα	¹⁶ 29:11 Celui qui m’écoutait me félicitait, celui qui me voyait m’approuvait.
¹⁷ συνετριψα δε μυλας αδικων εκ δε μεσου των οδοντων αυτων αρπαγμα εξεσπασα	¹⁷ 29:12 Car je délivrais le pauvre qui appelle, l’orphelin et celui qui n’a pas d’appui.
¹⁸ ειπα δε η ηλικια μου γηρασει ωσπερ στελεχος φοινικος πολυν χρονον βιωσω	¹⁸ 29:13 À moi la bénédiction du désespéré! je rendais la joie au cœur de la veuve.
¹⁹ η ριζα μου διηνοικται επι υδατος και δροσος αυλισθησεται εν τω θερισμω μου	¹⁹ 29:14 Je faisais de la justice mon vêtement, la droiture était mon manteau, mon turban.
²⁰ η δοξα μου καινη μετ' εμου και το τοξον μου εν χειρι αυτου πορευσεται	²⁰ 29:15 J’étais les yeux de l’aveugle, et le pied du boiteux c’était encore moi.
²¹ εμου ακουσαντες προσεσχον εσιωπησαν δε επι τη εμη βουλη	²¹ 29:16 J’étais un père pour les pauvres, je défendais la cause de l’étranger.
²² επι δε τω εμω ρηματι ου προσεθεντο περιχαρεις δε εγινοντο οποταν αυτοις ελαλουν	²² 29:17 Je brisais les crocs du criminel, et d’entre ses dents je faisais tomber sa proie.
²³ ωσπερ γη διψωσα προσδεχομενη τον υετον ουτως ουτοι την εμην λαλιαν	²³ 29:18 Aussi je pensais: “Je mourrai déjà vieux, mes jours seront nombreux comme les grains de sable.
²⁴ εαν γελασω προς αυτους ου μη πιστευσωσιν και φως του προσωπου μου ουκ απεπιπτεν	²⁴ 29:19 Mes racines s’allongent vers les eaux, et sur mon feuillage la rosée se dépose.
²⁵ εξελεξαμην οδον αυτων και εκαθισα αρχων και κατεσκηνουν ωσει βασιλευς εν μονοζωνοις ον τροπον παθεινους παρακαλων	²⁵ 29:20 Ma gloire, tout comme moi se garde neuve mon arc dans ma main reste vert.”

Cambia Bibbia

Confronta con un'altra Bibbia

Versetti esaminati