ΘΡΗΝΟΙ - Lamentazioni - Lamentations 4

Torna indietro

Modern Greek Bible	Le Sainte Bible Vigouroux
¹ Πως ημαυρωθη το χρυσιον, ηλλοιωθη το χρυσιον το καθαρωτατον, οι λιθοι του αγιαστηριου διεσπαρησαν εις τα ακρα πασων των οδων.	¹ Aleph. Comment l'or s'est-il obscurci ? comment sa belle couleur (éclatante) a-t-elle été changée ? comment les pierres du sanctuaire ont-elles été dispersées aux coins de toutes les rues ? Beth.
² Οι ενδοξοι υιοι της Σιων, οι εκτιμωμενοι ως το καθαρον χρυσιον, πως ελογισθησαν ως αγγεια πηλινα, εργον χειρος κεραμεως.	² Comment les nobles fils de Sion (illustres), couverts de l'or le plus pur, ont-ils été regardés (traités) comme des vases de terre, ouvrage des mains du (d'un) potier ? Ghimel.
³ Ετι και τα κητη προσφερουσι μαστους και θηλαζουσι τα τεκνα αυτων? η δε θυγατηρ του λαου μου εσκληρυνθη ως αι στρουθοκαμηλοι εν ερημω.	³ Les lamies elles-mêmes ont découvert leur mamelle, et allaité leurs petits; la fille de mon peuple est cruelle comme l'autruche du désert.
⁴ Η γλωσσα του θηλαζοντος εκολληθη εις τον ουρανισκον αυτου υπο της διψης? τα παιδια εζητησαν αρτον και δεν υπαρχει ο κοπτων εις αυτα.	⁴ La langue du nourrisson s'est attachée à son palais dans sa soif; les petits enfants ont demandé du pain, et il n'y avait personne pour leur en donner.
⁵ Οι τρωγοντες φαγητα τρυφερα κοιτονται εν ταις οδοις ηφανισμενοι? οι ανατεθραμμενοι εν πορφυρα ενηγκαλισθησαν την κοπριαν.	⁵ Ceux qui se nourrissaient délicatement sont morts dans les rues ; ceux qui étaient élevés dans la pourpre ont embrassé les fumiers (des immondices). Vav.
⁶ Και η ποινη της ανομιας της θυγατρος του λαου μου εγεινε μεγαλητερα παρα την ποινην της αμαρτιας των Σοδομων, τα οποια κατεστραφησαν ως εν ριπη, και δεν ενηργησαν επ' αυτων χειρες.	⁶ L'iniquité de la fille de mon peuple est devenue plus grande que le péché de Sodome, qui fut renversé en un moment, sans que les hommes aient porté la main sur elle (n'y ont pas mis les mains). Zaïn.
⁷ Οι Ναζηραιοι αυτης ησαν καθαρωτεροι χιονος, λευκοτεροι γαλακτος, ερυθροτεροι την οψιν υπερ τους πολυτιμους λιθους, στιλπνοι ως ο σαπφειρος?	⁷ Ses nazaréens étaient plus blancs que la neige, plus purs que le lait, plus rouges que l'ivoire antique, plus beaux que le saphir.
⁸ Η οψις αυτων κατημαυρωθη υπερ την ασβολην? δεν εγνωριζοντο εν ταις οδοις? το δερμα αυτων εκολληθη επι των οστεων αυτων? εξηρανθη, εγεινεν ως ξυλον.	⁸ Leur visage est plus noir que les charbons, et on ne les a pas reconnus dans les rues; leur peau est collée sur leurs os, elle s'est desséchée, et elle est devenue comme du bois.
⁹ Ευτυχεστεροι εσταθησαν οι θανατωθεντες υπο της ρομφαιας, παρα οι θανατωθεντες υπο της πεινης? διοτι ουτοι κατατηκονται, τετραυματισμενοι δι' ελλειψιν γεννηματων του αγρου.	⁹ Ceux qui ont été tués par le glaive ont été plus heureux que ceux qui sont morts de faim, car ceux-ci ont été consumés lentement par la stérilité de la terre.
¹⁰ Αι χειρες των ευσπλαγχνων γυναικων εψησαν τα τεκνα αυτων? εγειναν εις αυτας τροφη εν τω συντριμμω της θυγατρος του λαου μου.	¹⁰ De leurs propres mains les femmes compatissantes ont fait cuire leurs enfants; ils sont devenus leur nourriture dans la ruine de la fille de mon peuple.
¹¹ Ο Κυριος συνετελεσε τον θυμον αυτου, εξεχεε την φλογα της οργης αυτου, και εξηψε πυρ εν Σιων, το οποιον κατεφαγε τα θεμελια αυτης.	¹¹ Le Seigneur a épuisé Sa fureur, Il a répandu Sa colère et Son indignation, Il a allumé dans Sion un feu qui a dévoré ses fondements.
¹² Δεν επιστευον οι βασιλεις της γης και παντες οι κατοικουντες την οικουμενην, οτι ηθελεν εισελθει εχθρος και πολεμιος εις τας πυλας της Ιερουσαλημ.	¹² Les rois de la terre et tous les habitants du monde n'auraient jamais cru que l'ennemi et l'adversaire entreraient par les portes de Jérusalem.
¹³ Τουτο εγεινε δια τας αμαρτιας των προφητων αυτης και τας ανομιας των ιερεων αυτης, οιτινες εχυνον το αιμα των δικαιων εν μεσω αυτης.	¹³ Cela est arrivé à cause des péchés de ses prophètes et des iniquités de ses prêtres, qui ont répandu au milieu d'elle le sang des justes. Nun.
¹⁴ Περιεπλανηθησαν ως τυφλοι εν ταις οδοις, εμολυνθησαν εν τω αιματι, ωστε οι ανθρωποι δεν ηδυναντο να εγγισωσι τα ενδυματα αυτων.	¹⁴ Ils ont erré dans les rues comme des (en) aveugles, ils se sont souillés de sang, et ne pouvant faire autrement, ils relevaient (relevèrent) leurs robes. Samech.
¹⁵ Αποστητε, ακαθαρτοι, εκραζον προς αυτους? αποστητε, αποστητε, μη εγγισητε? ενω εφευγον και περιεπλανωντο, ελεγετο μεταξυ των εθνων, Δεν θελουσι παροικει πλεον μεθ' ημων.	¹⁵ Retirez-vous, impurs, leur criait-on ; retirez-vous, allez-vous-en, ne nous touchez pas ; car ils se sont querellés et troublés ; ils ont dit parmi les nations : Il (Le Seigneur) ne continuera plus d'habiter parmi eux. Phé.
¹⁶ Το προσωπον του Κυριου διεμερισεν αυτους, δεν θελει πλεον επιβλεπει επ' αυτους? προσωπον ιερεων δεν εσεβασθησαν, γεροντας δεν ηλεησαν.	¹⁶ Le visage (irrité) du Seigneur les a dispersés, il ne les regardera plus ; ils n'ont pas eu de respect pour les prêtres, ni de compassion pour les vieillards. Aïn.
¹⁷ Ενω ετι υπηρχομεν, οι οφθαλμοι ημων απεκαμον, προσμενοντες την ματαιαν βοηθειαν ημων? απεβλεψαμεν κεχηνοτες προς εθνος μη δυναμενον να σωζη.	¹⁷ Lorsque nous subsistions encore, nos yeux se sont lassés dans l'attente d'un (de notre) vain secours, tandis que nous tenions nos regards attachés sur une nation qui ne pouvait pas nous sauver. Sadé.
¹⁸ Παραμονευουσι τα ιχνη ημων, δια να μη περιπατωμεν εν ταις πλατειαις ημων? επλησιασε το τελος ημων, αι ημεραι ημων επληρωθησαν, διοτι ηλθε το τελος ημων.	¹⁸ Nos pas ont glissé lorsque nous marchions dans nos rues (places publiques) ; notre fin s'est approchée, nos jours se sont accomplis, (car) notre fin est arrivée. Coph.
¹⁹ Οι καταδιωκοντες ημας εγειναν ελαφροτεροι των αετων του ουρανου? εκυνηγησαν ημας επι τα ορη, ενηδρευσαν ημας εν τη ερημω.	¹⁹ Nos persécuteurs ont été plus agiles que les aigles du ciel ; ils nous ont poursuivis sur les montagnes, ils nous ont tendu des pièges dans le désert. Res.
²⁰ Η πνοη των μυκτηρων ημων, ο χριστος του Κυριου, επιασθη εν ταις παγισιν αυτων, υπο την σκιαν του οποιου, ελεγομεν, θελομεν ζη μεταξυ των εθνων.	²⁰ Le souffle (L'esprit, note) de notre bouche, l'oint (le Christ), le Seigneur, a été pris à cause de nos péchés, lui à qui nous avions dit : Nous vivrons sous ton (votre) ombre parmi les nations. Sin.
²¹ Χαιρε και ευφραινου, θυγατηρ Εδωμ, η κατοικουσα εν γη Ουζ? ετι και προς σε θελει περασει το ποτηριον? θελεις μεθυσθη και θελεις γυμνωθη.	²¹ Réjouis-toi et sois dans la joie, fille d'Edom, toi qui habites dans le pays de Hus ; la coupe (le calice) viendra aussi jusqu'à toi, tu t'enivreras (seras enivrée) et (tu seras) mise à nu. Thau.
²² Ετελειωσεν η ποινη της ανομιας σου, θυγατηρ Σιων? δεν θελει σε φερει πλεον εις αιχμαλωσιαν? θελει επισκεφθη την ανομιαν σου, θυγατηρ Εδωμ? θελει αποκαλυψει τα αμαρτηματα σου.	²² (La peine de) Ton iniquité est expiée, fille de Sion ; il (le Seigneur) ne te fera plus déporter. Il a visité ton iniquité, fille d'Edom, il a mis ton péché à découvert.

Cambia Bibbia

Confronta con un'altra Bibbia

Versetti esaminati