ΙΩΒ - Giobbe - Job 29

LXX	NOVA VULGATA
1 ετι δε προσθεις ιωβ ειπεν τω προοιμιω	1 Addidit quoque Iob assumens parabolam suam et di xit:
2 τις αν με θειη κατα μηνα εμπροσθεν ημερων ων με ο θεος εφυλαξεν	2 “ Quis mihi tribuat, ut sim iuxta menses pristinos, secundum dies, quibus Deus custodiebat me?
3 ως οτε ηυγει ο λυχνος αυτου υπερ κεφαλης μου οτε τω φωτι αυτου επορευομην εν σκοτει	3 Quando splendebat lucerna eius super caput meum, et ad lumen eius ambulabam in tenebris.
4 οτε ημην επιβριθων οδοις οτε ο θεος επισκοπην εποιειτο του οικου μου	4 Sicut fui in diebus adulescentiae meae, quando familiaris Deus erat in tabernaculo meo,
5 οτε ημην υλωδης λιαν κυκλω δε μου οι παιδες	5 quando erat Omnipotens mecum, et in circuitu meo pueri mei,
6 οτε εχεοντο μου αι οδοι βουτυρω τα δε ορη μου εχεοντο γαλακτι	6 quando lavabam pedes meos lacte, et petra fundebat mihi rivos olei.
7 οτε εξεπορευομην ορθριος εν πολει εν δε πλατειαις ετιθετο μου ο διφρος	7 Quando procedebam ad portam civitatis et in platea parabam cathedram mihi,
8 ιδοντες με νεανισκοι εκρυβησαν πρεσβυται δε παντες εστησαν	8 videbant me iuvenes et abscondebantur, et senes assurgentes stabant.
9 αδροι δε επαυσαντο λαλουντες δακτυλον επιθεντες επι στοματι	9 Principes cessabant loqui et digitum superponebant ori suo.
10 οι δε ακουσαντες εμακαρισαν με και γλωσσα αυτων τω λαρυγγι αυτων εκολληθη	10 Vocem suam cohibebant duces, et lingua eorum palato suo adhaerebat.
11 οτι ους ηκουσεν και εμακαρισεν με οφθαλμος δε ιδων με εξεκλινεν	11 Auris audiens beatificabat me, et oculus videns testimonium reddebat mihi,
12 διεσωσα γαρ πτωχον εκ χειρος δυναστου και ορφανω ω ουκ ην βοηθος εβοηθησα	12 eo quod liberassem pauperem vociferantem et pupillum, cui non esset adiutor.
13 ευλογια απολλυμενου επ' εμε ελθοι στομα δε χηρας με ευλογησεν	13 Benedictio perituri super me veniebat, et cor viduae iubilare feci.
14 δικαιοσυνην δε ενεδεδυκειν ημφιασαμην δε κριμα ισα διπλοιδι	14 Iustitia indutus sum et vestivi me, sicut vestimento et diademate, iudicio meo.
15 οφθαλμος ημην τυφλων πους δε χωλων	15 Oculus fui caeco et pes claudo;
16 εγω ημην πατηρ αδυνατων δικην δε ην ουκ ηδειν εξιχνιασα	16 pater eram pauperum et causam viri ignoti diligentissime investigabam.
17 συνετριψα δε μυλας αδικων εκ δε μεσου των οδοντων αυτων αρπαγμα εξεσπασα	17 Conterebam molas iniqui et de dentibus illius auferebam praedam.
18 ειπα δε η ηλικια μου γηρασει ωσπερ στελεχος φοινικος πολυν χρονον βιωσω	18 Dicebamque: In nidulo meo moriar et sicut palma multiplicabo dies.
19 η ριζα μου διηνοικται επι υδατος και δροσος αυλισθησεται εν τω θερισμω μου	19 Radix mea aperta est secus aquas, et ros morabitur in ramis meis.
20 η δοξα μου καινη μετ' εμου και το τοξον μου εν χειρι αυτου πορευσεται	20 Gloria mea semper innovabitur, et arcus meus in manu mea instaurabitur.
21 εμου ακουσαντες προσεσχον εσιωπησαν δε επι τη εμη βουλη	21 Qui me audiebant, blandiebantur et intenti tacebant ad consilium meum.
22 επι δε τω εμω ρηματι ου προσεθεντο περιχαρεις δε εγινοντο οποταν αυτοις ελαλουν	22 Verbis meis addere nihil audebant, et super illos stillabat eloquium meum.
23 ωσπερ γη διψωσα προσδεχομενη τον υετον ουτως ουτοι την εμην λαλιαν	23 Exspectabant me sicut pluviam et os suum aperiebant quasi ad imbrem serotinum.
24 εαν γελασω προς αυτους ου μη πιστευσωσιν και φως του προσωπου μου ουκ απεπιπτεν	24 Si quando ridebam ad eos, non credebant, et lux vultus mei non cadebat in terram.
25 εξελεξαμην οδον αυτων και εκαθισα αρχων και κατεσκηνουν ωσει βασιλευς εν μονοζωνοις ον τροπον παθεινους παρακαλων	25 Si voluissem ire ad eos, sedebam primus; cumque sederem quasi rex, circumstante exercitu, eram tamen maerentium consolator.