| 1 Wtedy zabrał głos Sofar z Naamy i rzekł: | 1 וַיַּעַן צֹפַר הַֽנַּעֲמָתִי וַיֹּאמַֽר׃ |
| 2 Zaprawdę, odpowiedź moją dyktuje niepokój wywołany wewnętrznym wzburzeniem. | 2 לָכֵן שְׂעִפַּי יְשִׁיבוּנִיוּבַעֲבוּר חוּשִׁי בִֽי׃ |
| 3 Słuchając łajań złośliwych, duch mądry gotuje odpowiedź. | 3 מוּסַר כְּלִמָּתִי אֶשְׁמָעוְרוּחַ מִֽבִּינָתִי יַעֲנֵֽנִי׃ |
| 4 Czyż nie wiesz? Od dawien dawna, odkąd jest człowiek na ziemi, | 4 הֲזֹאת יָדַעְתָּ מִנִּי־עַדמִנִּי שִׂים אָדָם עֲלֵי־אָֽרֶץ׃ |
| 5 radość występnych jest krótka, szczęście niewiernego trwa chwilkę, | 5 כִּי רִנְנַת רְשָׁעִים מִקָּרוֹבוְשִׂמְחַת חָנֵף עֲדֵי־רָֽגַע׃ |
| 6 choć w pysze chce sięgać po niebo i głową dotykać obłoków. | 6 אִם־יַעֲלֶה לַשָּׁמַיִם שִׂיאוֹוְרֹאשׁוֹ לָעָב יַגִּֽיעַ׃ |
| 7 Na zawsze zaginie jak mierzwa, obecni powiedzą: A gdzież on? | 7 כְּֽגֶלְלוֹ לָנֶצַח יֹאבֵדרֹאָיו יֹאמְרוּ אַיּֽוֹ׃ |
| 8 Jak sen przeminął, nie można go znaleźć - znikł niby nocne marzenie. | 8 כַּחֲלוֹם יָעוּף וְלֹא יִמְצָאֻהוּוְיֻדַּד כְּחֶזְיוֹן לָֽיְלָה׃ |
| 9 Choć goni go oko, nie sięgnie, to miejsce nie ujrzy go więcej. | 9 עַיִן שְׁזָפַתּוּ וְלֹא תוֹסִיףוְלֹֽא־עוֹד תְּשׁוּרֶנּוּ מְקוֹמֽוֹ׃ |
| 10 Synowie zwracają mienie ubogim, jego ręce oddają bogactwa. | 10 בָּנָיו יְרַצּוּ דַלִּיםוְיָדָיו תָּשֵׁבְנָה אוֹנֽוֹ׃ |
| 11 Jego kości tak pełne były krzepy: wraz z nim ją kładą do prochu. | 11 עַצְמוֹתָיו מָלְאוּ עֲלוּמָווְעִמּוֹ עַל־עָפָר תִּשְׁכָּֽב׃ |
| 12 Słodkie zło w jego ustach, chętnie je miał pod językiem, | 12 אִם־תַּמְתִּיק בְּפִיו רָעָהיַכְחִידֶנָּה תַּחַת לְשֹׁנֽוֹ׃ |
| 13 trzymał i nie chciał wypuścić, język do niego przykleił. | 13 יַחְמֹל עָלֶיהָ וְלֹא יַעַזְבֶנָּהוְיִמְנָעֶנָּה בְּתוֹךְ חִכּֽוֹ׃ |
| 14 Pokarm spleśniał mu w trzewiach, żołądek zawiera truciznę; | 14 לַחְמוֹ בְּמֵעָיו נֶהְפָּךְמְרוֹרַת פְּתָנִים בְּקִרְבּֽוֹ׃ |
| 15 dobra sam połknął i zwrócił: Bóg wyrzucił je z niego. | 15 חַיִל בָּלַע וַיְקִאֶנּוּמִבִּטְנוֹ יֹרִשֶׁנּוּ אֵֽל׃ |
| 16 Wchłaniał on jad padalców, zabije go język żmijowy. | 16 רֹאשׁ־פְּתָנִים יִינָקתַּהַרְגֵהוּ לְשׁוֹן אֶפְעֶֽה׃ |
| 17 Nie spojrzy na wody płynące, choć płyną miodem i śmietaną. | 17 אַל־יֵרֶא בִפְלַגּוֹתנַהֲרֵי נַחֲלֵי דְּבַשׁ וְחֶמְאָֽה׃ |
| 18 Zwrócił swój zysk nie połknięty. Nie cieszy go złupione bogactwo. | 18 מֵשִׁיב יָגָע וְלֹא יִבְלָעכְּחֵיל תְּמוּרָתוֹ וְלֹא יַעֲלֹֽס׃ |
| 19 Skrzywdził, zasmucił ubogich, domy zagrabiał, nie stawiał; | 19 כִּֽי־רִצַּץ עָזַב דַּלִּיםבַּיִת גָּזַל וְלֹא יִבְנֵֽהוּ׃ |
| 20 nie zaznał spokoju w swym wnętrzu, nie uratował się swoim skarbem. | 20 כִּי ׀ לֹא־יָדַע שָׁלֵו בְּבִטְנוֹבַּחֲמוּדוֹ לֹא יְמַלֵּֽט׃ |
| 21 Nic nie uszło jego chciwości, stąd jego dobra nietrwałe. | 21 אֵין־שָׂרִיד לְאׇכְלוֹעַל־כֵּן לֹא־יָחִיל טוּבֽוֹ׃ |
| 22 Poczuje głód mimo obfitości, owładnie nim siła nieszczęścia. | 22 בִּמְלֹאות שִׂפְקוֹ יֵצֶר לוֹכׇּל־יַד עָמֵל תְּבֹאֶֽנּוּ׃ |
| 23 Gdy będzie czym wnętrze napełnić, Bóg ześle na niego żar swego gniewu, wyleje nań fale swej zapalczywości. | 23 יְהִי ׀ לְמַלֵּא בִטְנוֹיְֽשַׁלַּח־בּוֹ חֲרוֹן אַפּוֹוְיַמְטֵר עָלֵימוֹ בִּלְחוּמֽוֹ׃ |
| 24 Uciekł przed bronią żelazną, przebije go łuk brązowy. | 24 יִבְרַח מִנֵּשֶׁק בַּרְזֶלתַּחְלְפֵהוּ קֶשֶׁת נְחוּשָֽׁה׃ |
| 25 Przeszyje go, wyjdzie mu z grzbietu, błysk ostrza - z wątroby, owładnie nim przerażenie. | 25 שָׁלַף וַיֵּצֵא מִגֵּוָהוּבָרָק מִֽמְּרֹרָתוֹ יַהֲלֹךְעָלָיו אֵמִֽים׃ |
| 26 Ciemność jak skarb zachowana, nie wzniecony ogień go strawi, zniszczy, co skryte w namiocie. | 26 כׇּל־חֹשֶׁךְ טָמוּן לִצְפּוּנָיותְּאׇכְלֵהוּ אֵשׁ לֹא־נֻפָּחיֵרַע שָׂרִיד בְּאׇהֳלֽוֹ׃ |
| 27 Niebo odsłoni przewiny, ziemia dlań wrogiem się stanie. | 27 יְגַלּוּ שָׁמַיִם עֲוֺנוֹוְאֶרֶץ מִתְקוֹמָמָה לֽוֹ׃ |
| 28 Rozdrapią mu skarby w jego domu, rozpłyną się w dzień Jego gniewu. | 28 יִגֶל יְבוּל בֵּיתוֹנִגָּרוֹת בְּיוֹם אַפּֽוֹ׃ |
| 29 To los odstępcy od Boga, dziedzictwo przez Boga przyznane. | 29 זֶה ׀ חֵלֶק־אָדָם רָשָׁע מֵאֱלֹהִיםוְנַחֲלַת אִמְרוֹ מֵאֵֽל׃ |
