| 1 La sagesse de l'homme luit sur son visage, et le Tout-Puissant le lui change a son gré. | 1 τις οιδεν σοφους και τις οιδεν λυσιν ρηματος σοφια ανθρωπου φωτιει προσωπον αυτου και αναιδης προσωπω αυτου μισηθησεται |
| 2 Pour moi j'observe la bouche du roi et les préceptes(, à cause) du serment fait à Dieu. | 2 στομα βασιλεως φυλαξον και περι λογου ορκου θεου μη σπουδασης |
| 3 Ne te hâte pas de te retirer d'auprès de lui, et ne persiste pas dans uneœuvre mauvaise, car il fera tout ce qu'il voudra. | 3 απο προσωπου αυτου πορευση μη στης εν λογω πονηρω οτι παν ο εαν θεληση ποιησει |
| 4 Sa parole est pleine de puissance, et nul ne peut lui dire : Pourquoi faites-vous ainsi ? | 4 καθως λαλει βασιλευς εξουσιαζων και τις ερει αυτω τι ποιησεις |
| 5 Celui qui garde le précepte ne ressentira aucun mal. Le cœur du sage connaît (comprend) le temps et la réponse. | 5 ο φυλασσων εντολην ου γνωσεται ρημα πονηρον και καιρον κρισεως γινωσκει καρδια σοφου |
| 6 Pour toute chose il y a un temps et un moment favorable, et c'est une grande affliction pour l'homme | 6 οτι παντι πραγματι εστιν καιρος και κρισις οτι γνωσις του ανθρωπου πολλη επ' αυτον |
| 7 d'ignorer le passé, et d'être dans l'impuissance de recevoir aucune nouvelle de l'avenir. | 7 οτι ουκ εστιν γινωσκων τι το εσομενον οτι καθως εσται τις αναγγελει αυτω |
| 8 Il n'est pas au pouvoir de l'homme de retenir son souffle vital, et il n'a pas de puissance sur le jour de la mort ; il ne lui est pas permis de se reposer quand la guerre le menace, et l'impiété ne sauvera pas l'impie. | 8 ουκ εστιν ανθρωπος εξουσιαζων εν πνευματι του κωλυσαι συν το πνευμα και ουκ εστιν εξουσια εν ημερα του θανατου και ουκ εστιν αποστολη εν τω πολεμω και ου διασωσει ασεβεια τον παρ' αυτης |
| 9 J'ai considéré toutes ces choses, et j'ai appliqué mon cœur à toutes les choses qui se font sous le soleil. Quelquefois un homme en domine un autre pour son propre malheur. | 9 και συν παν τουτο ειδον και εδωκα την καρδιαν μου εις παν ποιημα ο πεποιηται υπο τον ηλιον τα οσα εξουσιασατο ο ανθρωπος εν ανθρωπω του κακωσαι αυτον |
| 10 J'ai vu porter au sépulcre des impies, qui, lorsqu'ils vivaient encore, étaient dans le lieu saint, et qu'on louait dans la cité, comme si leursœuvres eussent été justes. Mais cela aussi est (une) vanité. | 10 και τοτε ειδον ασεβεις εις ταφους εισαχθεντας και εκ τοπου αγιου επορευθησαν και επηνεθησαν εν τη πολει οτι ουτως εποιησαν και γε τουτο ματαιοτης |
| 11 Car parce qu'une sentence n'est pas immédiatement prononcée contre les méchants, les fils des hommes commettent le crime sans aucune crainte. | 11 οτι ουκ εστιν γινομενη αντιρρησις απο των ποιουντων το πονηρον ταχυ δια τουτο επληροφορηθη καρδια υιων του ανθρωπου εν αυτοις του ποιησαι το πονηρον |
| 12 Cependant, quoique le pécheur fasse cent fois le mal, et qu'il soit supporté avec patience, j'ai reconnu qu'il y aura du bonheur (le bien sera) pour ceux qui craignent Dieu et qui révèrent sa face. | 12 ος ημαρτεν εποιησεν το πονηρον απο τοτε και απο μακροτητος αυτω οτι και γε γινωσκω εγω οτι εσται αγαθον τοις φοβουμενοις τον θεον οπως φοβωνται απο προσωπου αυτου |
| 13 Puisse-t-il ne pas y avoir de bonheur pour l'impie, et que ses jours ne soient pas prolongés, et que ceux qui ne craignent point la face du Seigneur passent comme l'ombre ! | 13 και αγαθον ουκ εσται τω ασεβει και ου μακρυνει ημερας εν σκια ος ουκ εστιν φοβουμενος απο προσωπου του θεου |
| 14 Il est encore une autre vanité sur la terre. Il y a des justes à qui des malheurs (maux) arrivent, comme s'ils avaient fait les actions des impies ; et il y a des impies qui vivent dans l'assurance comme s'ils avaient fait lesœuvres des justes. Mais j'affirme que c'est encore là une très grande vanité. | 14 εστιν ματαιοτης η πεποιηται επι της γης οτι εισι δικαιοι οτι φθανει προς αυτους ως ποιημα των ασεβων και εισιν ασεβεις οτι φθανει προς αυτους ως ποιημα των δικαιων ειπα οτι και γε τουτο ματαιοτης |
| 15 J'ai donc loué la joie, parce qu'il n'y a de bonheur pour l'homme sous le soleil qu'à manger, et à boire, et à se réjouir, et qu'il n'emporte que cela avec lui de son travail, pendant les jours de sa vie que Dieu lui a donnés sous le soleil. | 15 και επηνεσα εγω συν την ευφροσυνην οτι ουκ εστιν αγαθον τω ανθρωπω υπο τον ηλιον οτι ει μη του φαγειν και του πιειν και του ευφρανθηναι και αυτο συμπροσεσται αυτω εν μοχθω αυτου ημερας ζωης αυτου οσας εδωκεν αυτω ο θεος υπο τον ηλιον |
| 16 J'ai aussi appliqué mon cœur à connaître la sagesse, et à considérer les occupations (la tension d'esprit) qui ont lieu (règne) sur la terre. Il est des hommes dont les yeux ne goûtent le sommeil ni jour ni nuit. | 16 εν οις εδωκα την καρδιαν μου του γνωναι σοφιαν και του ιδειν τον περισπασμον τον πεποιημενον επι της γης οτι και γε εν ημερα και εν νυκτι υπνον εν οφθαλμοις αυτου ουκ εστιν βλεπων |
| 17 Et j'ai compris que l'homme ne peut trouver aucune raison de toutes lesœuvres de Dieu qui se font sous le soleil ; et que plus il se fatigue à chercher, moins il trouve ; et même quand le sage dit qu'il a cette connaissance, il ne peut pas la trouver. | 17 και ειδον συν παντα τα ποιηματα του θεου οτι ου δυνησεται ανθρωπος του ευρειν συν το ποιημα το πεποιημενον υπο τον ηλιον οσα αν μοχθηση ο ανθρωπος του ζητησαι και ουχ ευρησει και γε οσα αν ειπη ο σοφος του γνωναι ου δυνησεται του ευρειν |
