Salmos 104
1234567891112131415161718192021222324252627282930313233343536373839404142434445464748495051525354555657585960616263646566676869707172737475767778798081828384858687888990919293949596979899100101102103104105106107108109110111112113114115116117118119120121122123124125126127128129130131132133134135136137138139140141142143144145146147148149150
Confronta con un'altra Bibbia
Cambia Bibbia
| Biblia Sagrada | NOVA VULGATA |
|---|---|
| 1 Bendice, alma mía, al Señor: |¡Dios mío, qué grande eres! | Te vistes de belleza y majestad, | 1 Benedic, anima mea, Domino. Domine Deus meus, magnificatus es vehementer! Maiestatem et decorem induisti, |
| 2 la luz te envuelve como un manto. | Extiendes los cielos como una tienda, | 2 amictus lumine sicut vestimento. Extendens caelum sicut velum, |
| 3 construyes tu morada sobre las aguas; | las nubes te sirven de carroza, | avanzas en las alas del viento; | 3 qui exstruis in aquis cenacula tua. Qui ponis nubem ascensum tuum, qui ambulas super pennas ventorum. |
| 4 los vientos te sirven de mensajeros; | el fuego llameante, de ministro. | 4 Qui facis angelos tuos spiritus et ministros tuos ignem urentem. |
| 5 Asentaste la tierra sobre sus cimientos, | y no vacilará jamás; | 5 Qui fundasti terram super stabilitatem suam, non inclinabitur in saeculum saeculi. |
| 6 la cubriste con el manto del océano, | y las aguas se posaron sobre las montañas; | 6 Abyssus sicut vestimentum operuit eam, super montes stabant aquae. |
| 7 pero a tu bramido huyeron, | al fragor de tu trueno se precipitaron, | 7 Ab increpatione tua fugiunt, a voce tonitrui tui formidant. |
| 8 mientras subían los montes y bajaban los valles: | cada cual al puesto asignado. | 8 Ascendunt in montes et descendunt in valles, in locum, quem statuisti eis. |
| 9 Trazaste una frontera que no traspasarán, | y no volverán a cubrir la tierra. | 9 Terminum posuisti, quem non transgredientur, neque convertentur operire terram. |
| 10 De los manantiales sacas los ríos, | para que fluyan entre los montes; | 10 Qui emittis fontes in torrentes; inter medium montium pertransibunt, |
| 11 en ellos beben las fieras de los campos, | el asno salvaje apaga su sed; | 11 potabunt omnes bestias agri, exstinguent onagri sitim suam. |
| 12 junto a ellos habitan las aves del cielo, | y entre las frondas se oye su canto. | 12 Super ea volucres caeli habitabunt, de medio ramorum dabunt voces. |
| 13 Desde tu morada riegas los montes, | y la tierra se sacia de tu acción fecunda; | 13 Rigas montes de cenaculis tuis, de fructu operum tuorum satias terram. |
| 14 haces brotar hierba para los ganados, | y forraje para los que sirven al hombre. | Él saca pan de los campos, | 14 Producis fenum iumentis et herbam servituti hominum, educens panem de terra |
| 15 y vino que le alegra el corazón; | aceite que da brillo a su rostro, | y el pan que le da fuerzas. | 15 et vinum, quod laetificat cor hominis; exhilarans faciem in oleo, panis autem cor hominis confirmat. |
| 16 Se llenan de savia los árboles del Señor, | los cedros del Líbano que él plantó: | 16 Saturabuntur ligna Domini et cedri Libani, quas plantavit. |
| 17 allí anidan los pájaros, | en su cima pone casa la cigüeña. | 17 Illic passeres nidificabunt, erodii domus in vertice earum. |
| 18 Los riscos son para las cabras, | las peñas son madriguera de erizos. | 18 Montes excelsi cervis, petrae refugium hyracibus. |
| 19 Hiciste la luna con sus fases, | el sol conoce su ocaso. | 19 Fecit lunam ad tempora signanda, sol cognovit occasum suum. |
| 20 Pones las tinieblas y viene la noche, | y rondan las fieras de la selva; | 20 Posuisti tenebras, et facta est nox: in ipsa reptabunt omnes bestiae silvae, |
| 21 los cachorros del león rugen por la presa, | reclamando a Dios su comida. | 21 catuli leonum rugientes, ut rapiant et quaerant a Deo escam sibi. |
| 22 Cuando brilla el sol, se retiran | y se tumban en sus guaridas; | 22 Oritur sol, et congregantur et in cubilibus suis recumbunt. |
| 23 el hombre sale a sus faenas, | a su labranza hasta el atardecer. | 23 Exit homo ad opus suum et ad operationem suam usque ad vesperum. |
| 24 Cuántas son tus obras, Señor, | y todas las hiciste con sabiduría; | la tierra está llena de tus criaturas. | 24 Quam multiplicata sunt opera tua, Domine! Omnia in sapientia fecisti, impleta est terra creatura tua. |
| 25 Ahí está el mar: ancho y dilatado, | en él bullen, sin número, | animales pequeños y grandes; | 25 Hoc mare magnum et spatiosum et latum: illic reptilia, quorum non est numerus, animalia pusilla cum magnis; |
| 26 lo surcan las naves, y el Leviatán | que modelaste para que retoce. | 26 illic naves pertransibunt, Leviathan, quem formasti ad ludendum cum eo. |
| 27 Todos ellos aguardan | a que les eches comida a su tiempo: | 27 Omnia a te exspectant, ut des illis escam in tempore suo. |
| 28 se la echas, y la atrapan; | abres tu mano, y se sacian de bienes; | 28 Dante te illis, colligent, aperiente te manum tuam, implebuntur bonis. |
| 29 escondes tu rostro, y se espantan; | les retiras el aliento, y expiran | y vuelven a ser polvo; | 29 Avertente autem te faciem, turbabuntur; auferes spiritum eorum, et deficient et in pulverem suum revertentur. |
| 30 envías tu espíritu, y los creas, | y repueblas la faz de la tierra. | 30 Emittes spiritum tuum, et creabuntur, et renovabis faciem terrae. |
| 31 Gloria a Dios para siempre, | goce el Señor con sus obras; | 31 Sit gloria Domini in saeculum; laetetur Dominus in operibus suis. |
| 32 cuando él mira la tierra, ella tiembla; | cuando toca los montes, humean. | 32 Qui respicit terram et facit eam tremere, qui tangit montes, et fumigant. |
| 33 Cantaré al Señor, | tocaré para mi Dios mientras exista: | 33 Cantabo Domino in vita mea, psallam Deo meo quamdiu sum. |
| 34 que le sea agradable mi poema, | y yo me alegraré con el Señor. | 34 Iucundum sit ei eloquium meum, ego vero delectabor in Domino. |
| 35 Que se acaben los pecadores en la tierra, | que los malvados no existan más. | ¡Bendice, alma mía, al Señor! | ¡Aleluya! | 35 Deficiant peccatores a terra et iniqui, ita ut non sint. Benedic, anima mea, Domino. |