ΑΣΜΑ - Cantico - Canticle of Canticles 2

Septuaginta - Nestle-Aland	Bible de Jérusalem
¹ εγω ανθος του πεδιου κρινον των κοιλαδων	¹ Je suis le narcisse de Saron, le lis des vallées. --
² ως κρινον εν μεσω ακανθων ουτως η πλησιον μου ανα μεσον των θυγατερων	² Comme le lis entre les chardons, telle ma bien-aimée entre les jeunes femmes. --
³ ως μηλον εν τοις ξυλοις του δρυμου ουτως αδελφιδος μου ανα μεσον των υιων εν τη σκια αυτου επεθυμησα και εκαθισα και καρπος αυτου γλυκυς εν λαρυγγι μου	³ Comme le pommier parmi les arbres d'un verger, ainsi mon bien-aimé parmi les jeunes hommes. Ason ombre désirée je me suis assise, et son fruit est doux à mon palais.
⁴ εισαγαγετε με εις οικον του οινου ταξατε επ' εμε αγαπην	⁴ Il m'a menée au cellier, et la bannière qu'il dresse sur moi, c'est l'amour.
⁵ στηρισατε με εν αμοραις στοιβασατε με εν μηλοις οτι τετρωμενη αγαπης εγω	⁵ Soutenez-moi avec des gâteaux de raisin, ranimez-moi avec des pommes, car je suis maladed'amour.
⁶ ευωνυμος αυτου υπο την κεφαλην μου και η δεξια αυτου περιλημψεται με	⁶ Son bras gauche est sous ma tête et sa droite m'étreint. --
⁷ ωρκισα υμας θυγατερες ιερουσαλημ εν ταις δυναμεσιν και εν ταις ισχυσεσιν του αγρου εαν εγειρητε και εξεγειρητε την αγαπην εως ου θεληση	⁷ Je vous en conjure, filles de Jérusalem, par les gazelles, par les biches des champs, n'éveillez pas,ne réveillez pas mon amour, avant l'heure de son bon plaisir.
⁸ φωνη αδελφιδου μου ιδου ουτος ηκει πηδων επι τα ορη διαλλομενος επι τους βουνους	⁸ J'entends mon bien-aimé. Voici qu'il arrive, sautant sur les montagnes, bondissant sur les collines.
⁹ ομοιος εστιν αδελφιδος μου τη δορκαδι η νεβρω ελαφων επι τα ορη βαιθηλ ιδου ουτος εστηκεν οπισω του τοιχου ημων παρακυπτων δια των θυριδων εκκυπτων δια των δικτυων	⁹ Mon bien-aimé est semblable à une gazelle, à un jeune faon. Voilà qu'il se tient derrière notre mur.Il guette par la fenêtre, il épie par le treillis.
¹⁰ αποκρινεται αδελφιδος μου και λεγει μοι αναστα ελθε η πλησιον μου καλη μου περιστερα μου	¹⁰ Mon bien-aimé élève la voix, il me dit: "Lève-toi, ma bien-aimée, ma belle, viens.
¹¹ οτι ιδου ο χειμων παρηλθεν ο υετος απηλθεν επορευθη εαυτω	¹¹ Car voilà l'hiver passé, c'en est fini des pluies, elles ont disparu.
¹² τα ανθη ωφθη εν τη γη καιρος της τομης εφθακεν φωνη του τρυγονος ηκουσθη εν τη γη ημων	¹² Sur notre terre les fleurs se montrent. La saison vient des gais refrains, le roucoulement de latourterelle se fait entendre sur notre terre.
¹³ η συκη εξηνεγκεν ολυνθους αυτης αι αμπελοι κυπριζουσιν εδωκαν οσμην αναστα ελθε η πλησιον μου καλη μου περιστερα μου	¹³ Le figuier forme ses premiers fruits et les vignes en fleur exhalent leur parfum. Lève-toi, mabien-aimée, ma belle, viens!
¹⁴ και ελθε συ περιστερα μου εν σκεπη της πετρας εχομενα του προτειχισματος δειξον μοι την οψιν σου και ακουτισον με την φωνην σου οτι η φωνη σου ηδεια και η οψις σου ωραια	¹⁴ Ma colombe, cachée au creux des rochers, en des retraites escarpées, montre-moi ton visage, fais-moi entendre ta voix; car ta voix est douce et charmant ton visage."
¹⁵ πιασατε ημιν αλωπεκας μικρους αφανιζοντας αμπελωνας και αι αμπελοι ημων κυπριζουσιν	¹⁵ Attrapez-nous les renards, les petits renards ravageurs de vignes, car nos vignes sont en fleur.
¹⁶ αδελφιδος μου εμοι καγω αυτω ο ποιμαινων εν τοις κρινοις	¹⁶ Mon bien-aimé est à moi, et moi à lui. Il paît son troupeau parmi les lis.
¹⁷ εως ου διαπνευση η ημερα και κινηθωσιν αι σκιαι αποστρεψον ομοιωθητι συ αδελφιδε μου τω δορκωνι η νεβρω ελαφων επι ορη κοιλωματων	¹⁷ Avant que souffle la brise du jour et que s'enfuient les ombres, reviens! Sois semblable, monbien-aimé, à une gazelle, à un jeune faon, sur les montagnes de Bétèr.