Livro dos Salmos 38
123456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536373839404142434445464748495051525354555657585960616263646566676869707172737475767778798081828384858687888990919293949596979899100101102103104105106107108109110111112113114115116117118119120121122123124125126127128129130131132133134135136137138139140141142143144145146147148149150
Confronta con un'altra Bibbia
Cambia Bibbia
| Biblia Matos Soares | NOVA VULGATA |
|---|---|
| 1 Ao mestre do coro, Idithun. De Davide. | 1 Psalmus. David. Ad commemorandum. |
| 2 Eu disse: "Velarei sobre o meu proceder, para não pecar com a minha língua; porei um freio à minha boca, enquanto o ímpio estiver diante de mim." | 2 Domine, ne in furore tuo arguas me neque in ira tua corripias me, |
| 3 Fiquei mudo, em silêncio, privado da felicidade, mas (com isto) a minha dor exacerbou-se. | 3 quoniam sagittae tuae infixae sunt mihi, et descendit super me manus tua. |
| 4 O meu coração inflamou-se dentro de mim; no decorrer da minha reflexão, um fogo se ateou | 4 Non est sanitas in carne mea a facie indignationis tuae, non est pax ossibus meis a facie peccatorum meorum. |
| 5 falei com a minha língua. Faz-me conhecer, Senhor, o meu fim, qual é o número dos meus dias, para que eu saiba quanto sou caduco. | 5 Quoniam iniquitates meae supergressae sunt caput meum et sicut onus grave gravant me nimis. - |
| 6 Eis que fixaste aos meus dias a medida de poucos palmos, e a minha vida é como nada diante de ti: sim, todo o homem não é mais que sopro. | 6 Putruerunt et corrupti sunt livores mei a facie insipientiae meae. |
| 7 O homem passa como uma simples sombra, é em vão que se afadiga; entesoura, e não sabe quem virá a usufruir (os seus bens). | 7 Inclinatus sum et incurvatus nimis; tota die contristatus ingrediebar. |
| 8 E agora. Senhor, que posso eu esperar? A minha confiança está em ti. | 8 Quoniam lumbi mei impleti sunt ardoribus, et non est sanitas in carne mea. |
| 9 Livra-me de todas as minhas iniquidades, não me entregues ao opróbrio do insensato. | 9 Afflictus sum et humiliatus sum nimis, rugiebam a gemitu cordis mei. |
| 10 Emudeci, não abri a minha boca, porque tu assim determinaste. | 10 Domine, ante te omne desiderium meum, et gemitus meus a te non est absconditus. |
| 11 Afasta de mim o teu flagelo: debaixo da força da tua mão eu vou definhando. | 11 Palpitavit cor meum, dereliquit me virtus mea, et lumen oculorum meorum, et ipsum non est mecum. |
| 12 Em punição da culpa castigas o homem; como a traça, consomes os seus bens preciosos: todo o homem é apenas um sopro. | 12 Amici mei et proximi mei procul a plaga mea steterunt, et propinqui mei de longe steterunt. |
| 13 Ouve, Senhor, a minha oração e atende ao meu clamor, diante das minhas lágrimas não sejas surdo. Em verdade, eu sou diante de ti um hóspede, um peregrino, como todos os meus pais. | 13 Et laqueos posuerunt, qui quaerebant animam meam; et, qui requirebant mala mihi, locuti sunt insidias et dolos tota die meditabantur. |
| 14 Afasta de mim o olhar, para que respire, antes que parta e deixe de existir. | 14 Ego autem tamquam surdus non audiebam et sicut mutus non aperiens os suum; |
| 15 et factus sum sicut homo non audiens et non habens in ore suo redargutiones. | |
| 16 Quoniam in te, Domine, speravi, tu exaudies, Domine Deus meus. | |
| 17 Quia dixi: “Ne quando supergaudeant mihi; dum commoventur pedes mei, magnificantur super me ”. | |
| 18 Quoniam ego in lapsum paratus sum, et dolor meus in conspectu meo semper. | |
| 19 Quoniam iniquitatem meam annuntiabo et sollicitus sum de peccato meo. | |
| 20 Inimici autem mei vivunt et confirmati sunt; et multiplicati sunt, qui oderunt me inique. | |
| 21 Retribuentes mala pro bonis detrahebant mihi, pro eo quod sequebar bonitatem. | |
| 22 Ne derelinquas me, Domine; Deus meus, ne discesseris a me. | |
| 23 Festina in adiutorium meum, Domine, salus mea. |