| 1 Houve uma longa guerra entre a casa de Saul e a casa de Davide, adiantando-se Davide e fortificando-se cada vez mais, enquanto que a casa de Saul decaía todos os dias. | 1 וַתְּהִי הַמִּלְחָמָה אֲרֻכָּה בֵּין בֵּית שָׁאוּל וּבֵין בֵּית דָּוִד וְדָוִד הֹלֵךְ וְחָזֵק וּבֵית שָׁאוּל הֹלְכִים וְדַלִּים׃ ס |
| 2 Nasceram filhos a Davide em Hebron. O seu primogênito foi Amnon, (que teve) de Aquinoão Jezraelita; | 2 [וַיֵּלְדוּ כ] (וַיִּוָּלְדוּ ק) לְדָוִד בָּנִים בְּחֶבְרֹון וַיְהִי בְכֹורֹו אַמְנֹון לַאֲחִינֹעַם הַיִּזְרְעֵאלִת |
| 3 depois deste, (teve) Queleab de Abigail, viúva de Nabal do Carmelo; o terceiro foi Absalão, filho de Maaca, filha de Tolmai, rei de Gessur; | 3 וּמִשְׁנֵהוּ כִלְאָב [לַאֲבִיגֵל כ] (לַאֲבִיגַיִל ק) אֵשֶׁת נָבָל הַכַּרְמְלִי וְהַשְּׁלִשִׁי אַבְשָׁלֹום בֶּן־מַעֲכָה בַּת־תַּלְמַי מֶלֶךְ גְּשׁוּר |
| 4 O quarto foi Adonias, filho de Hagit; o quinto foi Safatia, filho de Abital; | 4 וְהָרְבִיעִי אֲדֹנִיָּה בֶן־חַגִּית וְהַחֲמִישִׁי שְׁפַטְיָה בֶן־אֲבִיטָל |
| 5 o sexto Jetraão, filho de Elga, mulher de Davide. Estes (filhos) nasceram a Davide em Hebron. | 5 וְהַשִּׁשִּׁי יִתְרְעָם לְעֶגְלָה אֵשֶׁת דָּוִד אֵלֶּה יֻלְּדוּ לְדָוִד בְּחֶבְרֹון׃ פ |
| 6 Continuando a guerra entre a casa de Saul e a casa de Davide, Abner, filho de Ner, governava a casa de Saul. | 6 וַיְהִי בִּהְיֹות הַמִּלְחָמָה בֵּין בֵּית שָׁאוּל וּבֵין בֵּית דָּוִד וְאַבְנֵר הָיָה מִתְחַזֵּק בְּבֵית שָׁאוּל |
| 7 Saul tinha tido uma mulher secundária, chamada Resfa, filha de Aia. Isboset disse a Abner: | 7 וּלְשָׁאוּל פִּלֶגֶשׁ וּשְׁמָהּ רִצְפָּה בַת־אַיָּה וַיֹּאמֶר אֶל־אַבְנֵר מַדּוּעַ בָּאתָה אֶל־פִּילֶגֶשׁ אָבִי |
| 8 Por que te juntaste tu à mulher secundária de meu pai? Ele, em extremo irado por estas palavras de Isboset, disse; Porventura sou eu (desprezível) como a cabeça de um cão, eu que sou hoje o adversário de Judá, que usei de piedade com a casa de Saul, teu pai, com seus irmãos e parentes, e que te não entreguei nas mãos de Davide? E tu buscas hoje em mim motivo para me arguires a propósito desta mulher? | 8 וַיִּחַר לְאַבְנֵר מְאֹד עַל־דִּבְרֵי אִישׁ־בֹּשֶׁת וַיֹּאמֶר הֲרֹאשׁ כֶּלֶב אָנֹכִי אֲשֶׁר לִיהוּדָה הַיֹּום אֶעֱשֶׂה־חֶסֶד עִם־בֵּית ׀ שָׁאוּל אָבִיךָ אֶל־אֶחָיו וְאֶל־מֵרֵעֵהוּ וְלֹא הִמְצִיתִךָ בְּיַד־דָּוִד וַתִּפְקֹד עָלַי עֲוֹן הָאִשָּׁה הַיֹּום |
| 9 Deus trate a Abner com toda a sua severidade, se eu não procurar para Davide o que o Senhor lhe prometeu com juramento, | 9 כֹּה־יַעֲשֶׂה אֱלֹהִים לְאַבְנֵר וְכֹה יֹסִיף לֹו כִּי כַּאֲשֶׁר נִשְׁבַּע יְהוָה לְדָוִד כִּי־כֵן אֶעֱשֶׂה־לֹּו |
| 10 fazendo que o reino seja transferido da casa de Saul, e que o trono de Davide seja elevado sobre Israel e sobre Judá, desde Dan até Bersabee. | 10 לְהַעֲבִיר הַמַּמְלָכָה מִבֵּית שָׁאוּל וּלְהָקִים אֶת־כִּסֵּא דָוִד עַל־יִשְׂרָאֵל וְעַל־יְהוּדָה מִדָּן וְעַד־בְּאֵר שָׁבַע |
| 11 (Isboset) não lhe pode responder coisa alguma, porque o temia. | 11 וְלֹא־יָכֹל עֹוד לְהָשִׁיב אֶת־אַבְנֵר דָּבָר מִיִּרְאָתֹו אֹתֹו׃ ס |
| 12 Abner enviou mensageiros a Davide, que da sua parte lhe disseram; A quem pertence o país? E que acrescentassem: Faze amizade comigo, e eu te ajudarei a voltar para ti todo o Israel. | 12 וַיִּשְׁלַח אַבְנֵר מַלְאָכִים ׀ אֶל־דָּוִד [תַּחַתֹו כ] (תַּחְתָּיו ק) לֵאמֹר לְמִי־אָרֶץ לֵאמֹר כָּרְתָה בְרִיתְךָ אִתִּי וְהִנֵּה יָדִי עִמָּךְ לְהָסֵב אֵלֶיךָ אֶת־כָּל־יִשְׂרָאֵל |
| 13 Davide respondeu: óptimo; eu farei amizade contigo, mas peço-te um a coisa: que não me venhas ver, sem me trazeres contigo Micol, filha de Saul; deste modo virás, e me verás. | 13 וַיֹּאמֶר טֹוב אֲנִי אֶכְרֹת אִתְּךָ בְּרִית אַךְ דָּבָר אֶחָד אָנֹכִי שֹׁאֵל מֵאִתְּךָ לֵאמֹר לֹא־תִרְאֶה אֶת־פָּנַי כִּי ׀ אִם־לִפְנֵי הֱבִיאֲךָ אֵת מִיכַל בַּת־שָׁאוּל בְּבֹאֲךָ לִרְאֹות אֶת־פָּנָי׃ ס |
| 14 Davide enviou mensageiros a Isboset, filho de Saul, a dizer-lhe: Restitue-me Micol, minha mulher, que eu desposei por ter matado cem Filisteus. | 14 וַיִּשְׁלַח דָּוִד מַלְאָכִים אֶל־אִישׁ־בֹּשֶׁת בֶּן־שָׁאוּל לֵאמֹר תְּנָה אֶת־אִשְׁתִּי אֶת־מִיכַל אֲשֶׁר אֵרַשְׂתִּי לִי בְּמֵאָה עָרְלֹות פְּלִשְׁתִּים |
| 15 Isboset mandou tirá-la ao seu (segundo) marido, Faltiel, filho de Lais, | 15 וַיִּשְׁלַח אִישׁ בֹּשֶׁת וַיִּקָּחֶהָ מֵעִם אִישׁ מֵעִם פַּלְטִיאֵל בֶּן־ [לוּשׁ כ] (לָיִשׁ׃ ק) |
| 16 e o seu (segundo) marido a seguia chorando até Baurim. Abner disse-lhe: Vai, e volta para trás. E ele voltou. | 16 וַיֵּלֶךְ אִתָּהּ אִישָׁהּ הָלֹוךְ וּבָכֹה אַחֲרֶיהָ עַד־בַּחֻרִים וַיֹּאמֶר אֵלָיו אַבְנֵר לֵךְ שׁוּב וַיָּשֹׁב |
| 17 Começou Abner a tratar com os anciães de Israel, dizendo: Muito tempo há que vós desejáveis que Davide reinasse sobre vós. | 17 וּדְבַר־אַבְנֵר הָיָה עִם־זִקְנֵי יִשְׂרָאֵל לֵאמֹר גַּם־תְּמֹול גַּם־שִׁלְשֹׁם הֱיִיתֶם מְבַקְשִׁים אֶת־דָּוִד לְמֶלֶךְ עֲלֵיכֶם |
| 18 Fazeio-o, pois, agora, porque o Senhor disse a Davide: Eu salvarei por meio do meu servo o meu povo de Israel da mão dos Filisteus e de todos os seus inimigos. | 18 וְעַתָּה עֲשׂוּ כִּי יְהוָה אָמַר אֶל־דָּוִד לֵאמֹר בְּיַד ׀ דָּוִד עַבְדִּי הֹושִׁיעַ אֶת־עַמִּי יִשְׂרָאֵל מִיַּד פְּלִשְׁתִּים וּמִיַּד כָּל־אֹיְבֵיהֶם |
| 19 Do mesmo modo falou Abner aos de Benjamim, e, a seguir, foi ter com Davide em Hebron para lhe dizer tudo o que os de Israel e todos os de Benjamim tinham resolvido. | 19 וַיְדַבֵּר גַּם־אַבְנֵר בְּאָזְנֵי בִנְיָמִין וַיֵּלֶךְ גַּם־אַבְנֵר לְדַבֵּר בְּאָזְנֵי דָוִד בְּחֶבְרֹון אֵת כָּל־אֲשֶׁר־טֹוב בְּעֵינֵי יִשְׂרָאֵל וּבְעֵינֵי כָּל־בֵּית בִּנְיָמִן |
| 20 Abner apresentou-se a Davide em Hebron, com vinte homens. Davide deu um banquete a Abner e aos homens que tinham ido com ele. | 20 וַיָּבֹא אַבְנֵר אֶל־דָּוִד חֶבְרֹון וְאִתֹּו עֶשְׂרִים אֲנָשִׁים וַיַּעַשׂ דָּוִד לְאַבְנֵר וְלַאֲנָשִׁים אֲשֶׁר־אִתֹּו מִשְׁתֶּה |
| 21 Abner disse a Davide: Eu Irei para reunir a ti, meu senhor e rei, todo o Israel, e farei aliança contigo, para que reines sobre todos, como deseja o teu coração. Tendo David e despedido Abner, e tendo-se este ido em paz, | 21 וַיֹּאמֶר אַבְנֵר אֶל־דָּוִד אָקוּמָה ׀ וְאֵלֵכָה וְאֶקְבְּצָה אֶל־אֲדֹנִי הַמֶּלֶךְ אֶת־כָּל־יִשְׂרָאֵל וְיִכְרְתוּ אִתְּךָ בְּרִית וּמָלַכְתָּ בְּכֹל אֲשֶׁר־תְּאַוֶּה נַפְשֶׁךָ וַיְּשַׁלַּח דָּוִד אֶת־אַבְנֵר וַיֵּלֶךְ בְּשָׁלֹום |
| 22 chegaram logo os homens de Davide e Joab, os quais, tendo matado uns ladrões, traziam uma grande presa. Abner, porém, já não estava com Davide em Hebron, porque o tinha despedido, e ele tinha-se retirado em paz. | 22 וְהִנֵּה עַבְדֵי דָוִד וְיֹואָב בָּא מֵהַגְּדוּד וְשָׁלָל רָב עִמָּם הֵבִיאוּ וְאַבְנֵר אֵינֶנּוּ עִם־דָּוִד בְּחֶבְרֹון כִּי שִׁלְּחֹו וַיֵּלֶךְ בְּשָׁלֹום |
| 23 Joab, com todo o exército que estava com ele, chegou depois; não faltou, porém, quem dissesse a Joab: Abner, filho de Ner, veio ter com o rei, e este o despediu, e ele foi-se em paz. | 23 וְיֹואָב וְכָל־הַצָּבָא אֲשֶׁר־אִתֹּו בָּאוּ וַיַּגִּדוּ לְיֹואָב לֵאמֹר בָּא־אַבְנֵר בֶּן־נֵר אֶל־הַמֶּלֶךְ וַיְשַׁלְּחֵהוּ וַיֵּלֶךְ בְּשָׁלֹום |
| 24 Joab foi ter com o rei e disse: Que fizeste? Abner acaba de vir ter contigo; por que o despediste e o deixaste retirar? | 24 וַיָּבֹא יֹואָב אֶל־הַמֶּלֶךְ וַיֹּאמֶר מֶה עָשִׂיתָה הִנֵּה־בָא אַבְנֵר אֵלֶיךָ לָמָּה־זֶּה שִׁלַּחְתֹּו וַיֵּלֶךְ הָלֹוךְ |
| 25 Tu não sabes que Abner, filho de Ner, veio ter contigo para te enganar, para saber as tuas saídas e as tuas entradas e para sondar tudo quanto fazes? | 25 יָדַעְתָּ אֶת־אַבְנֵר בֶּן־נֵר כִּי לְפַתֹּתְךָ בָּא וְלָדַעַת אֶת־מֹוצָאֲךָ וְאֶת־ [מִבֹואֶךָ כ] (מֹובָאֶךָ ק) וְלָדַעַת אֵת כָּל־אֲשֶׁר אַתָּה עֹשֶׂה |
| 26 Joab logo que saiu de junto de Davide, enviou mensageiros atrás de Abner, e o fez voltar da cisterna de Sira, sem Davide o saber. | 26 וַיֵּצֵא יֹואָב מֵעִם דָּוִד וַיִּשְׁלַח מַלְאָכִים אַחֲרֵי אַבְנֵר וַיָּשִׁבוּ אֹתֹו מִבֹּור הַסִּרָה וְדָוִד לֹא יָדָע |
| 27 Voltando Abner a Hebron, Joab chamou-o à parte, dentro da porta, como para lhe falar em segredo, e aí mesmo o feriu no ventre e matou, para vingar o sangue de Asael, seu irmão. | 27 וַיָּשָׁב אַבְנֵר חֶבְרֹון וַיַּטֵּהוּ יֹואָב אֶל־תֹּוךְ הַשַּׁעַר לְדַּבֵּר אִתֹּו בַּשֶּׁלִי וַיַּכֵּהוּ שָׁם הַחֹמֶשׁ וַיָּמָת בְּדַם עֲשָׂה־אֵל אָחִיו |
| 28 Ouvindo Davide o que tinha acontecido, disse: Eu e o meu reino, para sempre estamos inocentes, diante do Senhor, do sangue de Abner, filho de Ner. | 28 וַיִּשְׁמַע דָּוִד מֵאַחֲרֵי כֵן וַיֹּאמֶר נָקִי אָנֹכִי וּמַמְלַכְתִּי מֵעִם יְהוָה עַד־עֹולָם מִדְּמֵי אַבְנֵר בֶּן־נֵר |
| 29 Ele caia sobre a cabeça de Joab e sobre toda a casa de seu pai, e nunca falte na casa de Joab quem padeça de gonorreia, quem seja leproso, quem pegue no fuso, quem seja morto à espada e quem esteja privado de pão. | 29 יָחֻלוּ עַל־רֹאשׁ יֹואָב וְאֶל כָּל־בֵּית אָבִיו וְאַל־יִכָּרֵת מִבֵּית יֹואָב זָב וּמְצֹרָע וּמַחֲזִיק בַּפֶּלֶךְ וְנֹפֵל בַּחֶרֶב וַחֲסַר־לָחֶם |
| 30 Joab e Abisai, seu Irmão, mataram Abner, porque ele tinha morto (em legitima defesa) seu irmão Asael na batalha de Gabaon. | 30 וְיֹואָב וַאֲבִישַׁי אָחִיו הָרְגוּ לְאַבְנֵר עַל אֲשֶׁר הֵמִית אֶת־עֲשָׂהאֵל אֲחִיהֶם בְּגִבְעֹון בַּמִּלְחָמָה׃ פ |
| 31 Davide disse a Joab e a todo o povo, que estava com ele; Rasgai as vossas vestes, cobri-vos de saco e chorai nos funerais de Abner. O rei Davide ia atrás do féretro. | 31 וַיֹּאמֶר דָּוִד אֶל־יֹואָב וְאֶל־כָּל־הָעָם אֲשֶׁר־אִתֹּו קִרְעוּ בִגְדֵיכֶם וְחִגְרוּ שַׂקִּים וְסִפְדוּ לִפְנֵי אַבְנֵר וְהַמֶּלֶךְ דָּוִד הֹלֵךְ אַחֲרֵי הַמִּטָּה |
| 32 Logo que sepultaram Abner em Hebron, o rei Davide levantou a voz e chorou sobre a sepultura de Abner, chorando também todo o povo. | 32 וַיִּקְבְּרוּ אֶת־אַבְנֵר בְּחֶבְרֹון וַיִשָּׂא הַמֶּלֶךְ אֶת־קֹולֹו וַיֵּבְךְּ אֶל־קֶבֶר אַבְנֵר וַיִּבְכּוּ כָּל־הָעָם׃ פ |
| 33 O rei, pranteando Abner, cantou assim: Abner não morreu como costumam morrer os cobardes. | 33 וַיְקֹנֵן הַמֶּלֶךְ אֶל־אַבְנֵר וַיֹּאמַר הַכְּמֹות נָבָל יָמוּת אַבְנֵר |
| 34 As tuas mãos não foram atadas, nem os teus pés carregados de grilhões, mas tu caíste, como se cai diante dos filhos da iniquidade. Todo o povo, repetindo o mesmo, chorou sobre ele. | 34 יָדֶךָ לֹא־אֲסֻרֹות וְרַגְלֶיךָ לֹא־לִנְחֻשְׁתַּיִם הֻגָּשׁוּ כִּנְפֹול לִפְנֵי בְנֵי־עַוְלָה נָפָלְתָּ וַיֹּסִפוּ כָל־הָעָם לִבְכֹּות עָלָיו |
| 35 Todo o povo se acercou de Davide, para que ele tomasse algum alimento, antes de findar o dia, mas ele jurou: Deus me trate com todo o rigor, se eu provar pão ou o quer que seja, antes do sol posto. | 35 וַיָּבֹא כָל־הָעָם לְהַבְרֹות אֶת־דָּוִד לֶחֶם בְּעֹוד הַיֹּום וַיִּשָּׁבַע דָּוִד לֵאמֹר כֹּה יַעֲשֶׂה־לִּי אֱלֹהִים וְכֹה יֹסִיף כִּי אִם־לִפְנֵי בֹוא־הַשֶּׁמֶשׁ אֶטְעַם־לֶחֶם אֹו כָל־מְאוּמָה |
| 36 Todo o povo ouviu e achou bem, como achava bem tudo o que o rei fazia. | 36 וְכָל־הָעָם הִכִּירוּ וַיִּיטַב בְּעֵינֵיהֶם כְּכֹל אֲשֶׁר עָשָׂה הַמֶּלֶךְ בְּעֵינֵי כָל־הָעָם טֹוב |
| 37 E todo o povo, todo o Israel, reconheceu naquele dia que o rei não tivera parte alguma no assassinato de Abner, filho de Ner. | 37 וַיֵּדְעוּ כָל־הָעָם וְכָל־יִשְׂרָאֵל בַּיֹּום הַהוּא כִּי לֹא הָיְתָה מֵהַמֶּלֶךְ לְהָמִית אֶת־אַבְנֵר בֶּן־נֵר׃ פ |
| 38 O rei disse ao seus servos: Não sabeis que um chefe, um grande homem, caiu hoje em Israel? | 38 וַיֹּאמֶר הַמֶּלֶךְ אֶל־עֲבָדָיו הֲלֹוא תֵדְעוּ כִּי־שַׂר וְגָדֹול נָפַל הַיֹּום הַזֶּה בְּיִשְׂרָאֵל |
| 39 Eu, embora ungido rei, sou brando; estes homens, filhos de Sarvia, são mais duros que eu. O Senhor dê, a quem faz mal, segundo a sua malícia. | 39 וְאָנֹכִי הַיֹּום רַךְ וּמָשׁוּחַ מֶלֶךְ וְהָאֲנָשִׁים הָאֵלֶּה בְּנֵי צְרוּיָה קָשִׁים מִמֶּנִּי יְשַׁלֵּם יְהוָה לְעֹשֵׂה הָרָעָה כְּרָעָתֹו׃ פ |