| 1 W owym czasie - wyrocznia Pana - wydobędą z ich grobów kości królów judzkich, kości ich przywódców, kości proroków, kości mieszkańców Jerozolimy. | 1 "At that time, says the LORD, the bones of the kings of Judah, the bones of its princes, the bones of the priests, the bones of the prophets, and the bones of the inhabitants of Jerusalem shall be brought out of their tombs; |
| 2 I rozrzucę je przed słońcem, księżycem oraz całym wojskiem niebieskim, których oni kochali, którym służyli, za którymi chodzili, których szukali, którym oddawali pokłony. Nikt ich nie pozbiera ani pogrzebie, lecz staną się nawozem na powierzchni ziemi. | 2 and they shall be spread before the sun and the moon and all the host of heaven, which they have loved and served, which they have gone after, and which they have sought and worshiped; and they shall not be gathered or buried; they shall be as dung on the surface of the ground. |
| 3 Wszyscy pozostali będą wybierać raczej śmierć niż życie, ilu ich tylko zostanie z tego przewrotnego plemienia po wszystkich miejscach, po których ich rozproszę - wyrocznia Pana Zastępów. | 3 Death shall be preferred to life by all the remnant that remains of this evil family in all the places where I have driven them, says the LORD of hosts. |
| 4 I powiedz im: To mówi Pan: Czy nie powstaje ten, co upadnie? Albo czy nie zawraca ten, co zabłądzi? | 4 "You shall say to them, Thus says the LORD: When men fall, do they not rise again? If one turns away, does he not return? |
| 5 Dlaczego więc buntuje się ten lud [jerozolimski] i trwa bez końca w odstępstwie? Trzyma się kurczowo kłamstwa i nie chce się nawrócić? | 5 Why then has this people turned away in perpetual backsliding? They hold fast to deceit, they refuse to return. |
| 6 Uważałem pilnie i słuchałem: nie mówią, jak trzeba. Nikt nie żałuje swej przewrotności, mówiąc: Co uczyniłem? Każdy biegnie dalej swoją drogą niby koń cwałujący do bitwy. | 6 I have given heed and listened, but they have not spoken aright; no man repents of his wickedness, saying, 'What have I done?' Every one turns to his own course, like a horse plunging headlong into battle. |
| 7 Nawet bocian w przestworzach zna swoją porę, synogarlica, jaskółka i żuraw zachowują czas swego przylotu. Naród mój jednak nie zna Prawa Pańskiego. | 7 Even the stork in the heavens knows her times; and the turtledove, swallow, and crane keep the time of their coming; but my people know not the ordinance of the LORD. |
| 8 Jak możecie mówić: Jesteśmy mądrzy i mamy Prawo Pańskie? Prawda, lecz w kłamstwo je obróciło kłamliwe pióro pisarzy. | 8 "How can you say, 'We are wise, and the law of the LORD is with us? But, behold, the false pen of the scribes has made it into a lie. |
| 9 Mędrcy będą zawstydzeni, zatrwożą się i zostaną pojmani. Istotnie, odrzucili słowo Pańskie, a mądrość na co im się przyda? | 9 The wise men shall be put to shame, they shall be dismayed and taken; lo, they have rejected the word of the LORD, and what wisdom is in them? |
| 10 Dlatego dam ich żony innym, ich pola zdobywcom. Albowiem od najmniejszego do największego wszyscy są chciwi zysku. Od proroka do kapłana - wszyscy hołdują kłamstwu. | 10 Therefore I will give their wives to others and their fields to conquerors, because from the least to the greatest every one is greedy for unjust gain; from prophet to priest every one deals falsely. |
| 11 Podleczają rany córki mojego narodu pobieżnie, mówiąc: Pokój, pokój, a tymczasem nie ma pokoju. | 11 They have healed the wound of my people lightly, saying, 'Peace, peace,' when there is no peace. |
| 12 Wstydzić się powinni, że popełniali obrzydliwość; odrzucili jednak wszelki wstyd i nie potrafią się rumienić. Dlatego upadną wśród tych, którzy padać będą, runą w czasie, gdy ich nawiedzę - mówi Pan. | 12 Were they ashamed when they committed abomination? No, they were not at all ashamed; they did not know how to blush. Therefore they shall fall among the fallen; when I punish them, they shall be overthrown, says the LORD. |
| 13 Chciałem zebrać u nich żniwo - wyrocznia Pana; nie ma winogron w winnicy ani fig na drzewie figowym, i liście zwiędły. | 13 When I would gather them, says the LORD, there are no grapes on the vine, nor figs on the fig tree; even the leaves are withered, and what I gave them has passed away from them." |
| 14 Po co my siedzimy? Zgromadźcie się i chodźcie do miast warownych, aby tam zginąć. Albowiem Pan, Bóg nasz, dopuszcza na nas zagładę i daje nam do picia wodę zatrutą, ponieważ zgrzeszyliśmy przeciw Panu. | 14 Why do we sit still? Gather together, let us go into the fortified cities and perish there; for the LORD our God has doomed us to perish, and has given us poisoned water to drink, because we have sinned against the LORD. |
| 15 Oczekujemy pokoju - ale nie ma nic dobrego; czasu uleczenia - ale oto przerażenie! | 15 We looked for peace, but no good came, for a time of healing, but behold, terror. |
| 16 Od Dan daje się słyszeć parskanie ich koni; na odgłos rżenia ich rumaków drży cała ziemia. Przybywają, by pochłonąć kraj i jego zasoby, miasto i jego mieszkańców. | 16 "The snorting of their horses is heard from Dan; at the sound of the neighing of their stallions the whole land quakes. They come and devour the land and all that fills it, the city and those who dwell in it. |
| 17 Tak, bo wysyłam przeciw wam węże jadowite, których nie można zaklinać; będą was kąsać - wyrocznia Pana - | 17 For behold, I am sending among you serpents, adders which cannot be charmed, and they shall bite you," says the LORD. |
| 18 i to bez możności uleczenia. Ogarnia mnie smutek, serce moje trawi niemoc. | 18 My grief is beyond healing, my heart is sick within me. |
| 19 Ale słuchaj! Krzyk Córy mojego ludu z ziemi dalekiej: Czy nie ma Pana na Syjonie? Czy nie ma tam Jego króla? - Dlaczego Mnie obrazili swymi posągami, marnymi bożkami obcymi? | 19 Hark, the cry of the daughter of my people from the length and breadth of the land: "Is the LORD not in Zion? Is her King not in her?" "Why have they provoked me to anger with their graven images, and with their foreign idols?" |
| 20 - Minęły żniwa, skończyła się letnia pora, a my nie jesteśmy wybawieni. | 20 "The harvest is past, the summer is ended, and we are not saved." |
| 21 Jestem złamany załamaniem się Córy mojego ludu, jestem okryty żałobą i ogarnęło mnie przerażenie. | 21 For the wound of the daughter of my people is my heart wounded, I mourn, and dismay has taken hold on me. |
| 22 Czy nie ma już balsamu w Gileadzie, czy nie ma tam lekarza? Dlaczego więc nie zabliźnia się rana Córy mojego ludu? | 22 Is there no balm in Gilead? Is there no physician there? Why then has the health of the daughter of my people not been restored? |
| 23 Któż uczyni moją głowę źródłem wody, a oczy moje fontanną łez, bym mógł dniem i nocą opłakiwać zabitych Córy mojego ludu? | |
