Job 7

NEW JERUSALEM	Biblia Tysiąclecia
1 Is not human life on earth just conscript service? Do we not live a hireling's life?	1 Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak najemnik?
2 Like a slave, sighing for the shade, or a hireling with no thought but for his wages,	2 Jak niewolnik, co wzdycha do cienia, jak robotnik, co czeka zapłaty.
3 I have months of futility assigned to me, nights of suffering to be my lot.	3 Zyskałem miesiące męczarni, przeznaczono mi noce udręki.
4 Lying in bed I wonder, 'When wil it be day?' No sooner up than, 'When wil evening come?' And crazythoughts obsess me til twilight fal s.	4 Położę się, mówiąc do siebie: Kiedyż zaświta i wstanę? Lecz noc wiecznością się staje i boleść mną targa do zmroku.
5 Vermin and loathsome scabs cover my body; my skin is cracked and oozes pus.	5 Ciało moje okryte robactwem, strupami, skóra rozchodzi się i pęka.
6 Swifter than a weaver's shuttle my days have passed, and vanished, leaving no hope behind.	6 Czas leci jak tkackie czółenko i przemija bez nadziei.
7 Remember that my life is but a breath, and that my eyes will never again see joy.	7 Wspomnij, że dni me jak powiew. Ponownie oko me szczęścia nie zazna.
8 The eye that once saw me wil look on me no more, your eyes wil turn my way, and I shal not be there.	8 Nikt już mnie powtórnie nie ujrzy: spojrzysz, a już mnie nie będzie.
9 A cloud dissolves and is gone, so no one who goes down to Sheol ever comes up again,	9 Jak obłok przeleci i zniknie, kto schodzi do Szeolu, nie wraca,
10 ever comes home again, and his house knows that person no more.	10 by mieszkać we własnym domostwie; nie zobaczą go strony rodzinne.
11 That is why I cannot keep quiet: in my anguish of spirit I shal speak, in my bitterness of soul I shalcomplain.	11 Ja ust ujarzmić nie mogę, mówić chcę w utrapieniu, narzekać w boleści mej duszy.
12 Am I the Sea, or some sea monster, that you should keep me under guard?	12 Czy jestem morzem lub smokiem głębiny, żeś straże przy mnie postawił?
13 If I say, 'My bed wil comfort me, my couch wil lighten my complaints,'	13 Myślałem: Wypocznę na łóżku, posłanie to trosk mych powiernik.
14 you then frighten me with dreams and terrify me with visions,	14 Lecz Ty mnie snami przestraszasz, przerażasz mnie widziadłami.
15 so that strangling would seem welcome in comparison, yes, death preferable to what I suffer.	15 Moja dusza wybrała uduszenie, a śmierć - moje członki.
16 I am wasting away, my life is not unending; leave me then, for my days are but a breath.	16 Zginę. Nie będę żył wiecznie. Zostaw mnie - dni me jak tchnienie.
17 What are human beings that you should take them so seriously, subjecting them to your scrutiny,	17 A kim jest człowiek, abyś go cenił i zwracał ku niemu swe serce?
18 that morning after morning you should examine them and at every instant test them?	18 Czemu go badać co ranka? Na co doświadczać co chwilę?
19 Wil you never take your eyes off me long enough for me to swal ow my spittle?	19 Czy wzrok swój kiedyś odwrócisz? Pozwól mi choćby ślinę przełknąć.
20 Suppose I have sinned, what have I done to you, you tireless watcher of humanity? Why do youchoose me as your target? Why should I be a burden to you?	20 Zgrzeszyłem. Cóż mogłem Ci zrobić? Przecież człowieka przenikasz. Dlaczego na cel mnie wziąłeś? Mam być ciężarem Najwyższemu?
21 Can you not tolerate my sin, not overlook my fault? For soon I shal be lying in the dust, you wil lookfor me and I shal be no more.	21 Czemu to grzechu nie zgładzisz? Nie zmażesz mej nieprawości? Wkrótce położę się w ziemi, nie będzie mnie, choćbyś mnie szukał.