| 1 Paraboles de Salomon, fils de David, roi d'Israël, | 1 παροιμιαι σαλωμωντος υιου δαυιδ ος εβασιλευσεν εν ισραηλ |
| 2 pour connaître la sagesse et la discipline; | 2 γνωναι σοφιαν και παιδειαν νοησαι τε λογους φρονησεως |
| 3 pour comprendre les paroles de la prudence, et pour recevoir les instructions de la doctrine, la justice, et le jugement, et l'équité; | 3 δεξασθαι τε στροφας λογων νοησαι τε δικαιοσυνην αληθη και κριμα κατευθυνειν |
| 4 pour donner de l'habileté aux simples, la science et l'intelligence au jeune homme. | 4 ινα δω ακακοις πανουργιαν παιδι δε νεω αισθησιν τε και εννοιαν |
| 5 En les écoutant, le sage deviendra plus sage, et celui qui est intelligent acquerra l'art de gouverner. | 5 τωνδε γαρ ακουσας σοφος σοφωτερος εσται ο δε νοημων κυβερνησιν κτησεται |
| 6 Il pénétrera les paraboles et leur sens mystérieux, les paroles des sages et leurs énigmes. | 6 νοησει τε παραβολην και σκοτεινον λογον ρησεις τε σοφων και αινιγματα |
| 7 La crainte du Seigneur est le principe de la sagesse. Les insensés méprisent la sagesse et la doctrine. | 7 αρχη σοφιας φοβος θεου συνεσις δε αγαθη πασι τοις ποιουσιν αυτην ευσεβεια δε εις θεον αρχη αισθησεως σοφιαν δε και παιδειαν ασεβεις εξουθενησουσιν |
| 8 Ecoute, mon fils, les instructions de ton père, et n'abandonne pas la loi de ta mère. | 8 ακουε υιε παιδειαν πατρος σου και μη απωση θεσμους μητρος σου |
| 9 Ce sera un ornement pour ta tête, et un collier autour de ton cou. | 9 στεφανον γαρ χαριτων δεξη ση κορυφη και κλοιον χρυσεον περι σω τραχηλω |
| 10 Mon fils, si les pécheurs t'attirent par leurs caresses, ne te laisse pas gagner par eux. | 10 υιε μη σε πλανησωσιν ανδρες ασεβεις μηδε βουληθης εαν παρακαλεσωσι σε λεγοντες |
| 11 S'ils disent: Viens avec nous, dressons des empûches pour répandre le sang; cachons des pièges contre l'innocent qui ne nous a fait aucun mal; | 11 ελθε μεθ' ημων κοινωνησον αιματος κρυψωμεν δε εις γην ανδρα δικαιον αδικως |
| 12 dévorons-le tout vivant, comme fait l'enfer, et tout entier comme celui qui descend dans la fosse. | 12 καταπιωμεν δε αυτον ωσπερ αδης ζωντα και αρωμεν αυτου την μνημην εκ γης |
| 13 Nous trouverons toute sorte de biens précieux; nous remplirons nos maisons de dépouilles. | 13 την κτησιν αυτου την πολυτελη καταλαβωμεθα πλησωμεν δε οικους ημετερους σκυλων |
| 14 Entre en société avec nous, n'ayons qu'une même bourse pour nous tous. | 14 τον δε σον κληρον βαλε εν ημιν κοινον δε βαλλαντιον κτησωμεθα παντες και μαρσιππιον εν γενηθητω ημιν |
| 15 Mon fils, ne va point avec eux; préserve ton pied de leurs sentiers. | 15 μη πορευθης εν οδω μετ' αυτων εκκλινον δε τον ποδα σου εκ των τριβων αυτων |
| 16 Car leurs pieds courent au mal, et ils se hâtent de répandre le sang. | 16 οι γαρ ποδες αυτων εις κακιαν τρεχουσιν και ταχινοι του εκχεαι αιμα |
| 17 Mais c'est en vain qu'on jette le filet devant les yeux de ceux qui ont des ailes. | 17 ου γαρ αδικως εκτεινεται δικτυα πτερωτοις |
| 18 Ils dressent eux aussi des embûches à leur propre sang, et ils trament des complots contre leurs âmes. | 18 αυτοι γαρ οι φονου μετεχοντες θησαυριζουσιν εαυτοις κακα η δε καταστροφη ανδρων παρανομων κακη |
| 19 Telles sont les voies de tout homme cupide; elles perdent les âmes de ceux qui les suivent. | 19 αυται αι οδοι εισιν παντων των συντελουντων τα ανομα τη γαρ ασεβεια την εαυτων ψυχην αφαιρουνται |
| 20 La sagesse crie au dehors; elle fait entendre sa voix dans les places publiques. | 20 σοφια εν εξοδοις υμνειται εν δε πλατειαις παρρησιαν αγει |
| 21 Elle pousse des cris à la tête des foules; elle fait retentir ses paroles aux portes de la ville, et elle dit: | 21 επ' ακρων δε τειχεων κηρυσσεται επι δε πυλαις δυναστων παρεδρευει επι δε πυλαις πολεως θαρρουσα λεγει |
| 22 Jusques à quand, ô enfants, aimerez-vous l'enfance? Jusques à quand les insensés désireront-ils ce qui leur est pernicieux, et les imprudents haïront-ils la science? | 22 οσον αν χρονον ακακοι εχωνται της δικαιοσυνης ουκ αισχυνθησονται οι δε αφρονες της υβρεως οντες επιθυμηται ασεβεις γενομενοι εμισησαν αισθησιν |
| 23 Convertissez-vous à mes remontrances. Je vais répandre sur vous mon esprit, et je vous ferai entendre mes paroles. | 23 και υπευθυνοι εγενοντο ελεγχοις ιδου προησομαι υμιν εμης πνοης ρησιν διδαξω δε υμας τον εμον λογον |
| 24 Puisque j'ai appelé, et que vous avez refusé d'écouter; puisque j'ai tendu ma main, et que personne n'y a pris garde; | 24 επειδη εκαλουν και ουχ υπηκουσατε και εξετεινον λογους και ου προσειχετε |
| 25 puisque vous avez méprisé tous mes conseils, et que vous avez négligé mes réprimandes: | 25 αλλα ακυρους εποιειτε εμας βουλας τοις δε εμοις ελεγχοις ηπειθησατε |
| 26 moi aussi je rirai de votre ruine; et je me moquerai, lorsque ce que vous redoutiez sera arrivé. | 26 τοιγαρουν καγω τη υμετερα απωλεια επιγελασομαι καταχαρουμαι δε ηνικα αν ερχηται υμιν ολεθρος |
| 27 Lorsque soudain se précipitera le malheur, et que la ruine fondra comme la tempête; lorsque la tribulation et l'angoisse viendront sur vous, | 27 και ως αν αφικηται υμιν αφνω θορυβος η δε καταστροφη ομοιως καταιγιδι παρη και οταν ερχηται υμιν θλιψις και πολιορκια η οταν ερχηται υμιν ολεθρος |
| 28 alors ils m'invoqueront, et je n'écouterai pas; ils se lèveront dès le matin, et ils ne me trouveront point: | 28 εσται γαρ οταν επικαλεσησθε με εγω δε ουκ εισακουσομαι υμων ζητησουσιν με κακοι και ουχ ευρησουσιν |
| 29 parce qu'ils ont haï l'instruction, et qu'ils n'ont point accueilli la crainte du Seigneur, | 29 εμισησαν γαρ σοφιαν τον δε φοβον του κυριου ου προειλαντο |
| 30 et qu'ils ne se sont point soumis à mes conseils, et qu'ils ont méprisé toutes mes remontrances. | 30 ουδε ηθελον εμαις προσεχειν βουλαις εμυκτηριζον δε εμους ελεγχους |
| 31 Ils mangeront donc les fruits de leur voie, et ils seront rassasiés de leurs conseils. | 31 τοιγαρουν εδονται της εαυτων οδου τους καρπους και της εαυτων ασεβειας πλησθησονται |
| 32 L'égarement des enfants les tuera, et la prospérité des insensés les perdra. | 32 ανθ' ων γαρ ηδικουν νηπιους φονευθησονται και εξετασμος ασεβεις ολει |
| 33 Mais celui qui m'écoute reposera en assurance, et il jouira de l'abondance sans craindre aucun mal. | 33 ο δε εμου ακουων κατασκηνωσει επ' ελπιδι και ησυχασει αφοβως απο παντος κακου |
