Livre des Psaumes 142

La Bible des Peuples	Septuaginta - Nestle-Aland
¹ Psaume de David. Seigneur, écoute ma prière, prête l’oreille à ma supplication. Toi, toujours fidèle et juste, réponds-moi.	¹ ψαλμος τω δαυιδ οτε αυτον ο υιος καταδιωκει κυριε εισακουσον της προσευχης μου ενωτισαι την δεησιν μου εν τη αληθεια σου επακουσον μου εν τη δικαιοσυνη σου
² N’entre pas en procès avec ton serviteur, car nul vivant n’est sans tort devant toi.	² και μη εισελθης εις κρισιν μετα του δουλου σου οτι ου δικαιωθησεται ενωπιον σου πας ζων
³ Devant lui je déverse ma plainte, devant lui je redis ma détresse,	³ οτι κατεδιωξεν ο εχθρος την ψυχην μου εταπεινωσεν εις γην την ζωην μου εκαθισεν με εν σκοτεινοις ως νεκρους αιωνος
⁴ Mon esprit en moi défaille, mon cœur au fond de moi se déconcerte.	⁴ και ηκηδιασεν επ' εμε το πνευμα μου εν εμοι εταραχθη η καρδια μου
⁵ Alors je me rappelle les jours du passé, je repasse une à une tes interventions, je réfléchis sur l’œuvre de tes mains.	⁵ εμνησθην ημερων αρχαιων και εμελετησα εν πασι τοις εργοις σου εν ποιημασιν των χειρων σου εμελετων
⁶ Je tends les mains vers toi, mon âme aspire à toi comme une terre assoiffée.	⁶ διεπετασα τας χειρας μου προς σε η ψυχη μου ως γη ανυδρος σοι διαψαλμα
⁷ Seigneur, hâte-toi de me répondre, car déjà mon esprit s’obscurcit. Ne me cache pas ta face comme tu fais pour ceux qui descendent à la fosse.	⁷ ταχυ εισακουσον μου κυριε εξελιπεν το πνευμα μου μη αποστρεψης το προσωπον σου απ' εμου και ομοιωθησομαι τοις καταβαινουσιν εις λακκον
⁸ Que vienne ce matin où j’entendrai ta grâce, car mon espérance est en toi. Montre-moi un chemin où je passerai, car vers toi j’élève mon âme.	⁸ ακουστον ποιησον μοι το πρωι το ελεος σου οτι επι σοι ηλπισα γνωρισον μοι κυριε οδον εν η πορευσομαι οτι προς σε ηρα την ψυχην μου
⁹ Délivre-moi de mes ennemis, Seigneur, car j’ai cherché refuge en toi.	⁹ εξελου με εκ των εχθρων μου κυριε οτι προς σε κατεφυγον
¹⁰ Enseigne-moi à faire ta volonté, puisque mon Dieu, c’est toi! Que ton bon esprit me guide sur un terrain aplani.	¹⁰ διδαξον με του ποιειν το θελημα σου οτι συ ει ο θεος μου το πνευμα σου το αγαθον οδηγησει με εν γη ευθεια
¹¹ Fais-moi vivre, Seigneur, pour l’honneur de ton nom; toi, le Juste, fais-moi sortir de la détresse.	¹¹ ενεκα του ονοματος σου κυριε ζησεις με εν τη δικαιοσυνη σου εξαξεις εκ θλιψεως την ψυχην μου
¹² Toi, le Secourable, écrase mes ennemis, et fais périr ceux qui s’en prennent à ma vie: tu sais que je suis ton serviteur.	¹² και εν τω ελεει σου εξολεθρευσεις τους εχθρους μου και απολεις παντας τους θλιβοντας την ψυχην μου οτι δουλος σου ειμι εγω