ΗΣΑΙΑΣ - Isaia - Isaiah 6

Septuaginta - Nestle-Aland	Revised Standard Version Catholic Edition
¹ και εγενετο του ενιαυτου ου απεθανεν οζιας ο βασιλευς ειδον τον κυριον καθημενον επι θρονου υψηλου και επηρμενου και πληρης ο οικος της δοξης αυτου	¹ In the year that King Uzziah died I saw the Lord sitting upon a throne, high and lifted up; and his train filled the temple.
² και σεραφιν ειστηκεισαν κυκλω αυτου εξ πτερυγες τω ενι και εξ πτερυγες τω ενι και ταις μεν δυσιν κατεκαλυπτον το προσωπον και ταις δυσιν κατεκαλυπτον τους ποδας και ταις δυσιν επεταντο	² Above him stood the seraphim; each had six wings: with two he covered his face, and with two he covered his feet, and with two he flew.
³ και εκεκραγον ετερος προς τον ετερον και ελεγον αγιος αγιος αγιος κυριος σαβαωθ πληρης πασα η γη της δοξης αυτου	³ And one called to another and said: "Holy, holy, holy is the LORD of hosts; the whole earth is full of his glory."
⁴ και επηρθη το υπερθυρον απο της φωνης ης εκεκραγον και ο οικος επλησθη καπνου	⁴ And the foundations of the thresholds shook at the voice of him who called, and the house was filled with smoke.
⁵ και ειπα ω ταλας εγω οτι κατανενυγμαι οτι ανθρωπος ων και ακαθαρτα χειλη εχων εν μεσω λαου ακαθαρτα χειλη εχοντος εγω οικω και τον βασιλεα κυριον σαβαωθ ειδον τοις οφθαλμοις μου	⁵ And I said: "Woe is me! For I am lost; for I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips; for my eyes have seen the King, the LORD of hosts!"
⁶ και απεσταλη προς με εν των σεραφιν και εν τη χειρι ειχεν ανθρακα ον τη λαβιδι ελαβεν απο του θυσιαστηριου	⁶ Then flew one of the seraphim to me, having in his hand a burning coal which he had taken with tongs from the altar.
⁷ και ηψατο του στοματος μου και ειπεν ιδου ηψατο τουτο των χειλεων σου και αφελει τας ανομιας σου και τας αμαρτιας σου περικαθαριει	⁷ And he touched my mouth, and said: "Behold, this has touched your lips; your guilt is taken away, and your sin forgiven."
⁸ και ηκουσα της φωνης κυριου λεγοντος τινα αποστειλω και τις πορευσεται προς τον λαον τουτον και ειπα ιδου ειμι εγω αποστειλον με	⁸ And I heard the voice of the Lord saying, "Whom shall I send, and who will go for us?" Then I said, "Here am I! Send me."
⁹ και ειπεν πορευθητι και ειπον τω λαω τουτω ακοη ακουσετε και ου μη συνητε και βλεποντες βλεψετε και ου μη ιδητε	⁹ And he said, "Go, and say to this people: 'Hear and hear, but do not understand; see and see, but do not perceive.'
¹⁰ επαχυνθη γαρ η καρδια του λαου τουτου και τοις ωσιν αυτων βαρεως ηκουσαν και τους οφθαλμους αυτων εκαμμυσαν μηποτε ιδωσιν τοις οφθαλμοις και τοις ωσιν ακουσωσιν και τη καρδια συνωσιν και επιστρεψωσιν και ιασομαι αυτους	¹⁰ Make the heart of this people fat, and their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their hearts, and turn and be healed."
¹¹ και ειπα εως ποτε κυριε και ειπεν εως αν ερημωθωσιν πολεις παρα το μη κατοικεισθαι και οικοι παρα το μη ειναι ανθρωπους και η γη καταλειφθησεται ερημος	¹¹ Then I said, "How long, O Lord?" And he said: "Until cities lie waste without inhabitant, and houses without men, and the land is utterly desolate,
¹² και μετα ταυτα μακρυνει ο θεος τους ανθρωπους και οι καταλειφθεντες πληθυνθησονται επι της γης	¹² and the LORD removes men far away, and the forsaken places are many in the midst of the land.
¹³ και ετι επ' αυτης εστιν το επιδεκατον και παλιν εσται εις προνομην ως τερεβινθος και ως βαλανος οταν εκπεση απο της θηκης αυτης	¹³ And though a tenth remain in it, it will be burned again, like a terebinth or an oak, whose stump remains standing when it is felled." The holy seed is its stump.