| 1 τις οιδεν σοφους και τις οιδεν λυσιν ρηματος σοφια ανθρωπου φωτιει προσωπον αυτου και αναιδης προσωπω αυτου μισηθησεται | 1 La sagesse de l'homme luit sur son visage, et le Tout-Puissant le lui change a Son gré. |
| 2 στομα βασιλεως φυλαξον και περι λογου ορκου θεου μη σπουδασης | 2 Pour moi j'observe la bouche du roi et les préceptes, à cause du serment fait à Dieu. |
| 3 απο προσωπου αυτου πορευση μη στης εν λογω πονηρω οτι παν ο εαν θεληση ποιησει | 3 Ne te hâte pas de te retirer d'auprès de Lui, et ne persiste pas dans une oeuvre mauvaise, car Il fera tout ce qu'Il voudra. |
| 4 καθως λαλει βασιλευς εξουσιαζων και τις ερει αυτω τι ποιησεις | 4 Sa parole est pleine de puissance, et nul ne peut Lui dire: Pourquoi faites-Vous ainsi? |
| 5 ο φυλασσων εντολην ου γνωσεται ρημα πονηρον και καιρον κρισεως γινωσκει καρδια σοφου | 5 Celui qui garde le précepte ne ressentira aucun mal. Le coeur du sage connaît le temps et la réponse. |
| 6 οτι παντι πραγματι εστιν καιρος και κρισις οτι γνωσις του ανθρωπου πολλη επ' αυτον | 6 Pour toute chose il y a un temps et un moment favorable, et c'est une grande affliction pour l'homme |
| 7 οτι ουκ εστιν γινωσκων τι το εσομενον οτι καθως εσται τις αναγγελει αυτω | 7 d'ignorer le passé, et d'être dans l'impuissance de recevoir aucune nouvelle de l'avenir. |
| 8 ουκ εστιν ανθρωπος εξουσιαζων εν πνευματι του κωλυσαι συν το πνευμα και ουκ εστιν εξουσια εν ημερα του θανατου και ουκ εστιν αποστολη εν τω πολεμω και ου διασωσει ασεβεια τον παρ' αυτης | 8 Il n'est pas au pouvoir de l'homme de retenir son souffle vital, et il n'a pas de puissance sur le jour de la mort; il ne lui est pas permis de se reposer quand la guerre le menace, et l'impiété ne sauvera pas l'impie. |
| 9 και συν παν τουτο ειδον και εδωκα την καρδιαν μου εις παν ποιημα ο πεποιηται υπο τον ηλιον τα οσα εξουσιασατο ο ανθρωπος εν ανθρωπω του κακωσαι αυτον | 9 J'ai considéré toutes ces choses, et j'ai appliqué mon coeur à toutes les choses qui se font sous le soleil. Quelquefois un homme en domine un autre pour son propre malheur. |
| 10 και τοτε ειδον ασεβεις εις ταφους εισαχθεντας και εκ τοπου αγιου επορευθησαν και επηνεθησαν εν τη πολει οτι ουτως εποιησαν και γε τουτο ματαιοτης | 10 J'ai vu porter au sépulcre des impies, qui, lorsqu'ils vivaient encore, étaient dans le lieu saint, et qu'on louait dans la cité, comme si leurs oeuvres eussent été justes. Mais cela aussi est une vanité. |
| 11 οτι ουκ εστιν γινομενη αντιρρησις απο των ποιουντων το πονηρον ταχυ δια τουτο επληροφορηθη καρδια υιων του ανθρωπου εν αυτοις του ποιησαι το πονηρον | 11 Car parce qu'une sentence n'est pas immédiatement prononcée contre les méchants, les fils des hommes commettent le crime sans aucune crainte. |
| 12 ος ημαρτεν εποιησεν το πονηρον απο τοτε και απο μακροτητος αυτω οτι και γε γινωσκω εγω οτι εσται αγαθον τοις φοβουμενοις τον θεον οπως φοβωνται απο προσωπου αυτου | 12 Cependant, quoique le pécheur fasse cent fois le mal, et qu'il soit supporté avec patience, j'ai reconnu qu'il y aura du bonheur pour ceux qui craignent Dieu et qui révèrent Sa face. |
| 13 και αγαθον ουκ εσται τω ασεβει και ου μακρυνει ημερας εν σκια ος ουκ εστιν φοβουμενος απο προσωπου του θεου | 13 Puisse-t-il ne pas y avoir de bonheur pour l'impie, et que ses jours ne soient pas prolongés, et que ceux qui ne craignent point la face du Seigneur passent comme l'ombre! |
| 14 εστιν ματαιοτης η πεποιηται επι της γης οτι εισι δικαιοι οτι φθανει προς αυτους ως ποιημα των ασεβων και εισιν ασεβεις οτι φθανει προς αυτους ως ποιημα των δικαιων ειπα οτι και γε τουτο ματαιοτης | 14 Il est encore une autre vanité sur la terre. Il y a des justes à qui des malheurs arrivent, comme s'ils avaient fait les actions des impies; et il y a des impies qui vivent dans l'assurance comme s'ils avaient fait les oeuvres des justes. Mais j'affirme que c'est encore là une très grande vanité. |
| 15 και επηνεσα εγω συν την ευφροσυνην οτι ουκ εστιν αγαθον τω ανθρωπω υπο τον ηλιον οτι ει μη του φαγειν και του πιειν και του ευφρανθηναι και αυτο συμπροσεσται αυτω εν μοχθω αυτου ημερας ζωης αυτου οσας εδωκεν αυτω ο θεος υπο τον ηλιον | 15 J'ai donc loué la joie, parce qu'il n'y a de bonheur pour l'homme sous le soleil qu'à manger, et à boire, et à se réjouir, et qu'il n'emporte que cela avec lui de son travail, pendant les jours de sa vie que Dieu lui a donnés sous le soleil. |
| 16 εν οις εδωκα την καρδιαν μου του γνωναι σοφιαν και του ιδειν τον περισπασμον τον πεποιημενον επι της γης οτι και γε εν ημερα και εν νυκτι υπνον εν οφθαλμοις αυτου ουκ εστιν βλεπων | 16 J'ai aussi appliqué mon coeur à connaître la sagesse, et à considérer les occupations qui ont lieu sur la terre. Il est des hommes dont les yeux ne goûtent le sommeil ni jour ni nuit. |
| 17 και ειδον συν παντα τα ποιηματα του θεου οτι ου δυνησεται ανθρωπος του ευρειν συν το ποιημα το πεποιημενον υπο τον ηλιον οσα αν μοχθηση ο ανθρωπος του ζητησαι και ουχ ευρησει και γε οσα αν ειπη ο σοφος του γνωναι ου δυνησεται του ευρειν | 17 Et j'ai compris que l'homme ne peut trouver aucune raison de toutes les oeuvres de Dieu qui se font sous le soleil; et que plus il se fatigue à chercher, moins il trouve; et même quand le sage dit qu'il a cette connaissance, il ne peut pas la trouver. |
