| 1 ויסף איוב שאת משלו ויאמר | 1 Hiob tak dalej prowadził swą mowę i rzekł: |
| 2 מי יתנני כירחי קדם כימי אלוה ישמרני | 2 Kto dawne szczęście mi wróci, czas, kiedy Bóg mnie osłaniał, gdy świecił mi lampą nad głową? |
| 3 בהלו נרו עלי ראשי לאורו אלך חשך | 3 Z Jego światłem kroczyłem w ciemności, |
| 4 כאשר הייתי בימי חרפי בסוד אלוה עלי אהלי | 4 gdym lata jesienne przeżywał, gdy Bóg osłaniał mój namiot. |
| 5 בעוד שדי עמדי סביבותי נערי | 5 Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, gdy moi chłopcy mnie otaczali, |
| 6 ברחץ הליכי בחמה וצור יצוק עמדי פלגי שמן | 6 nogi w mleku kąpałem, oliwa płynęła ze skały. |
| 7 בצאתי שער עלי קרת ברחוב אכין מושבי | 7 Gdy z bramy miasta wyszedłem, zająłem miejsce na placu, |
| 8 ראוני נערים ונחבאו וישישים קמו עמדו | 8 widząc mnie usuwali się młodzi, starcy z miejsc powstawali, |
| 9 שרים עצרו במלים וכף ישימו לפיהם | 9 książęta kończyli swą mowę i ręce kładli na ustach. |
| 10 קול נגידים נחבאו ולשונם לחכם דבקה | 10 Szlachetny głos się uciszał, do podniebienia język przywierał; |
| 11 כי אזן שמעה ותאשרני ועין ראתה ותעידני | 11 ucho chwaliło mnie, słysząc, a oko godziło się, patrząc. |
| 12 כי אמלט עני משוע ויתום ולא עזר לו | 12 Bo ratowałem biednego przed możnym, sierotę, co nie miał pomocy. |
| 13 ברכת אבד עלי תבא ולב אלמנה ארנן | 13 Nędzarze składali mi dzięki i serce wdowy radowałem. |
| 14 צדק לבשתי וילבשני כמעיל וצניף משפטי | 14 Zdobiła mnie dotąd uczciwość, prawość mi płaszczem, zawojem. |
| 15 עינים הייתי לעור ורגלים לפסח אני | 15 Niewidomemu byłem oczami, chromemu służyłem za nogi. |
| 16 אב אנכי לאביונים ורב לא ידעתי אחקרהו | 16 Dla biednych stałem się ojcem, pomagałem w sporze i nieznajomemu, |
| 17 ואשברה מתלעות עול ומשניו אשליך טרף | 17 rozbijałem szczękę łotrowi i wydzierałem mu łupy z zębów. |
| 18 ואמר עם קני אגוע וכחול ארבה ימים | 18 Myślałem: Skończę w rodzinie, będę miał dni niby piasku; |
| 19 שרשי פתוח אלי מים וטל ילין בקצירי | 19 zapuszczę korzenie nad wodą, konary me rosa w noc zwilży; |
| 20 כבודי חדש עמדי וקשתי בידי תחליף | 20 cześć moja bez przerwy świeża, jak łuk, co stale jest giętki. |
| 21 לי שמעו ויחלו וידמו למו עצתי | 21 Cierpliwie mnie przecież słuchają, w milczeniu przyjmują mą radę; |
| 22 אחרי דברי לא ישנו ועלימו תטף מלתי | 22 po mnie już nikt nie przemawia, tak moja mowa w nich wsiąka; |
| 23 ויחלו כמטר לי ופיהם פערו למלקוש | 23 wyczekują mnie jak deszczu, otwarli usta jak na wody wiosenne. |
| 24 אשחק אלהם לא יאמינו ואור פני לא יפילון | 24 Uśmiecham się do nich - nie wierzą, nie dają zniknąć pogodzie mej twarzy. |
| 25 אבחר דרכם ואשב ראש ואשכון כמלך בגדוד כאשר אבלים ינחם | 25 Drogę wyznaczam, przewodzę, przebywam jak król wśród żołnierzy, jak ktoś, kto smutnych pociesza. |
