| 1 Chegaram à outra banda do mar, ao território dos gerasenos. | 1 וַיָּבֹאוּ אֶל־עֵבֶר הַיָּם אֶל־אֶרֶץ הַגַּדְרִיִּם |
| 2 Ao sair Jesus da barca, foi logo ter com ele, saindo dos sepulcros, um homem possesso de um espírito imundo. | 2 וְהוּא יָצָא מִן־הָאֳנִיָּה וְהִנֵּה־אִישׁ בָּא לִקְרָאתוֹ מִבֵּין הַקְּבָרִים אֲשֶׁר־רוּחַ טֻמְאָה בּוֹ |
| 3 Tinha o seu domicílio nos sepulcros, e nem com cadeias o podia alguém ter preso. | 3 וּמוֹשָׁבוֹ בַּקְּבָרִים וְגַם בַּעֲבֹתִים לֹא־יָכֹל אִישׁ לְאָסְרוֹ |
| 4 Tendo sido atado por muitas vezes com grilhões e com cadeias, tinha quebrado as cadeias e despedaçado os grilhões, e ninguém o podia domar. | 4 כִּי־פְעָמִים הַרְבֵּה אֲסָרוּהוּ בִּכְבָלִים וּבַעֲבֹתִים וַיְנַתֵּק אֶת־הַעֲבֹתִים וַיְשַׁבֵּר אֶת־הַכְּבָלִים וְאֵין אִישׁ יָכֹל לְכָבְשׁוֹ |
| 5 E sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e pelos montes, gritando e ferindo-se com pedras. | 5 וְתָמִיד לַיְלָה וְיוֹמָם הָיָה בֶהָרִים וּבַקְּבָרִים צֹעֵק וּפֹצֵעַ אֶת־עַצְמוֹ בָּאֲבָנִים |
| 6 Vendo, porém, a Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, | 6 וַיְהִי כִּרְאֹתוֹ אֶת־יֵשׁוּעַ מֵרָחוֹק וַיָּרָץ וַיִּשְׁתַּחוּ לוֹ |
| 7 e clamou em alta voz: "Que tens tu comigo, Jesus, Filho de Deus Altíssimo? Eu te conjuro por Deus que me não atormentes." | 7 וַיִּצְעַק בְּקוֹל גָּדוֹל וַיֹּאמֶר מַה־לִּי וָלָךְ יֵשׁוּעַ בֶּן־אֵל עֶלְיוֹן בֵּאלֹהִים אֲנִי מַשְׁבִּיעֲךָ אֲשֶׁר לֹא תְעַנֵּנִי |
| 8 Porque Jesus dizia-lhe : "Espírito imundo sai desse homem." | 8 כִּי הוּא אָמַר אֵלָיו צֵא רוּחַ טָמֵא מִן־הָאָדָם הַזֶּה |
| 9 Depois perguntou-lhe: "Que nome é o teu?" Ele respondeu: "O meu nome é Legião, porque somos muitos." | 9 וַיִּשְׁאַל אֹתוֹ מַה־שְּׁמֶךָ וַיַּעַן וַיֹּאמֶר לִגְיוֹן שְׁמִי כִּי־רַבִּים אֲנָחְנוּ |
| 10 E suplicava-lhe instantemente que o não expulsasse daquele pais. | 10 וַיִּתְחַנֵּן אֵלָיו מְאֹד לְבִלְתִּי שַׁלְּחָם אֶל־מִחוּץ לָאָרֶץ |
| 11 Andava ali pastando ao redor do monte uma grande vara de porcos. | 11 וְעֵדֶר חֲזִירִים רַבִּים הָיָה שָׁם בְּמִרְעֵה הֶהָרִים |
| 12 Os espíritos imundos suplicaram-lhe : "Manda-nos para os porcos, para nos metermos neles." | 12 וַיִּתְחַנְנוּ־לוֹ כָל־הַשֵּׁדִים לֵאמֹר שְׁלָחֵנוּ אֶל־הַחֲזִירִים וְנָבֹאָה אֶל־תּוֹכָם |
| 13 Jesus deu-lhes essa permissão. Então os espíritos imundos saíram e entraram nos porcos, e a vara, que era de cerca de dois mil, precipitou-se por um despinhadeiro no mar, onde se afogaram. | 13 וַיַּנַּח לָהֶם יֵשׁוּעַ וַיֵּצְאוּ רוּחוֹת הַטֻּמְאָה וַיָּבֹאוּ בַּחֲזִירִים וַיִּשְׂתָּעֵר הָעֵדֶר מִן־הַמּוֹרָד אֶל־הַיָּם כְּאַלְפַּיִם בְּמִסְפָּר וַיְטֻבְּעוּ בַּיָּם |
| 14 Os que andavam apascentando fugiram e foram espalhar a noticia pela cidade e pelos campos. E o povo foi ver o que tinha sucedido. | 14 וַיָּנוּסוּ רוֹעֵי הַחֲזִירִים וַיַּגִּידוּ זֹאת בָּעִיר וּבַשָּׂדוֹת וַיֵּצְאוּ לִרְאוֹת מַה־נִּהְיָתָה |
| 15 Foram ter com Jesus, e viram o que tinha sido vexado do demônio sentado, vestido e são do juízo, ele, que tinha estado possesso de uma legião inteira; e tiveram medo. | 15 וַיָּבֹאוּ אֶל־יֵשׁוּעַ וַיִּרְאוּ אֶת־אֲחוּז הַשֵּׁדִים אֲשֶׁר הַלִּגְיוֹן בּוֹ וְהוּא יוֹשֵׁב מְלֻבָּשׁ וְטוֹב־שֵׂכֶל וַיִּירָאוּ |
| 16 Os que tinham visto contaram-lhes o que tinha acontecido ao endemoninhado e aos porcos. | 16 וַיְסַפְּרוּ לָהֶם הָרֹאִים אֶת־אֲשֶׁר נַעֲשָׂה לַאֲחוּז הַשֵּׁדִים וְאֶת־דְּבַר הַחֲזִירִים |
| 17 Então começaram a rogar a Jesus que se retirasse do território deles. | 17 וַיָּחֵלּוּ לְהִתְחַנֵּן אֵלָיו לָסוּר מִגְּבוּלֵיהֶם |
| 18 Quando Jesus subia para a barca, começou o que fora vexado do demônio a pedir-lhe que lhe permitisse acompanhá-lo. | 18 וַיְהִי בְּרִדְתּוֹ אֶל־הָאֳנִיָּה הִתְחַנֵּן אֵלָיו הָאִישׁ אֲשֶׁר הָיָה אֲחוּז שֵׁדִים לְתִתּוֹ לָשֶׁבֶת עִמּוֹ |
| 19 Mas Jesus não o permitiu, antes lhe disse: "Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes quão grandes coisas o Senhor te fez, e como teve piedade de ti." | 19 וְלֹא הִנִּיחַ לוֹ יֵשׁוּעַ כִּי אִם־אָמַר אֵלָיו שׁוּב לְבֵיתְךָ אֶל־בְּנֵי מִשְׁפַּחְתֶּךָ וְהַגֵּד לָהֶם אֶת־הַגְּדֹלוֹת אֲשֶׁר־עָשָׂה לְךָ יְהוָֹה וַיְחֻנֶּךָּ |
| 20 Ele retirou-se e começou a publicar pela Decápole quão grandes coisas lhe linha feito Jesus; e todos se admiravam. | 20 וַיֵּלֶךְ לוֹ וַיָּחֶל לִקְרֹא בְּעֶשֶׂר הֶעָרִים אֶת־הַגְּדֹלוֹת אֲשֶׁר־עָשָׂה לוֹ יֵשׁוּעַ וַיִּתְמְהוּ כֻּלָּם |
| 21 Tendo passado Jesus novamente para a outra banda na barca, concorreu a ele muita gente, e ele estava junto do mar. | 21 וַיָּשָׁב יֵשׁוּעַ לַעֲבֹר בָּאֳנִיָּה אֶל־עֵבֶר הַיָּם וַיִּקָּהֵל אֵלָיו הָמוֹן רָב וְהוּא עַל־שְׂפַת הַיָּם |
| 22 Chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, o qual, vendo-o, lançou-se a seus pés, | 22 וְהִנֵּה־בָא אֶחָד מֵרָאשֵׁי הַכְּנֵסֶת וּשְׁמוֹ יָאִיר וַיַּרְא אֹתוֹ וַיִּפֹּל לְרַגְלָיו |
| 23 e suplicava-lhe com instância: "Minha filha está nas últimas; vem, impõe sobre ela a mão, para que seja salva, e viva." | 23 וַיִּתְחַנֵּן אֵלָיו מְאֹד לֵאמֹר בִּתִּי הַקְּטַנָּה חָלְתָה עַד־לָמוּת אָנָא בוֹא־נָא וְשִׂים יָדֶיךָ עָלֶיהָ לְמַעַן תֵּרָפֵא וְתִחְיֶה |
| 24 Jesus foi com ele, e uma grande multidão o seguia e o apertava. | 24 וַיֵּלֶךְ אִתּוֹ וַיֵּלְכוּ אַחֲרָיו הָמוֹן רָב וַיִּדְחָקֻהוּ |
| 25 Então uma mulher, que há doze anos padecia um fluxo de sangue, | 25 וְאִשָּׁה הָיְתָה זָבַת דָּם שְׁתֵּים עֶשְׂרֵה שָׁנָה |
| 26 que tinha sofrido muito de muitos médicos, e tinha gastado tudo quanto possuía, sem ter sentido melhoras, antes cada vez se achava pior, | 26 וְהִיא סָבְלָה הַרְבֵּה תַּחַת יְדֵי רֹפְאִים רַבִּים וְהוֹצִיאָה אֶת־כֹּל אֲשֶׁר־לָהּ וְלֹא לְהוֹעִיל וַיְהִי חָלְיָהּ חָזָק מְאֹד |
| 27 tendo ouvido falar de Jesus, foi por detrás, entre a turba, e tocou o seu vestido. | 27 וַיְהִי כְשָׁמְעָהּ אֶת־שֵׁמַע יֵשׁוּעַ וַתָּבוֹא בַּהֲמוֹן הָעָם מֵאַחֲרָיו וַתִּגַּע בְּבִגְדוֹ |
| 28 Porque dizia: "Se eu tocar, ainda que seja só o seu vestido, ficarei curada." | 28 כִּי אָמְרָה רַק אִם־אֶגַּע בִּבְגָדָיו אִוָּשֵׁעַ |
| 29 Imediatamente parou o fluxo de sangue, e sentiu no seu corpo estar curada do mal. | 29 וַיִּיבַשׁ מְקוֹר דָּמֶיהָ פִּתְאֹם וַתָּבֶן בִּבְשָׂרָהּ כִּי נִרְפָּא נִגְעָהּ |
| 30 Jesus, conhecendo logo em si mesmo a virtude que saíra dele, voltado para a multidão, disse: "Quem tocou os meus vestidos?" | 30 וּבְרֶגַע יָדַע יֵשׁוּעַ בְּנַפְשׁוֹ כִּי גְבוּרָה יָצְאָה מִמֶּנּוּ וַיִּפֶן בְּתוֹךְ הָעָם וַיֹּאמֶר מִי נָגַע בִּבְגָדָי |
| 31 Os seus discípulos responderam: "Tu vês que a multidão te comprime, e perguntas: Quem me tocou?" | 31 וַיֹּאמְרוּ אֵלָיו תַּלְמִידָיו אַתָּה רֹאֶה אֶת־הֶהָמוֹן דּוֹחֵק אוֹתְךָ וְאָמַרְתָּ מִי־נָגַע בִּי |
| 32 E Jesus olhava em roda para ver a que tinha feito isto. | 32 וַיַּבֵּט סָבִיב לִרְאוֹת אֶת־אֲשֶׁר עָשְׂתָה זֹּאת |
| 33 Então a mulher, que sabia o que se tinha passado nela, cheia de medo, e tremendo, foi prostrar-se diante dele, e disse-lhe toda a verdade. | 33 וַתִּירָא הָאִשָּׁה וַתֶּחֱרַד כִּי יָדְעָה אֶת־אֲשֶׁר נַעֲשָׂה לָהּ וַתָּבֹא וַתִּפֹּל לְפָנָיו וַתַּגֶּד־לוֹ אֵת הָאֱמֶת כֻּלָּהּ |
| 34 Jesus disse-lhe: "Filha, a tua fé te salvou; vai em paz, e fica curada do teu mal." | 34 וַיֹּאמֶר אֵלֶיהָ בִּתִּי אֱמוּנָתֵךְ הוֹשִׁיעָה לָּךְ לְכִי לְשָׁלוֹם וְחָיִית מִנִּגְעֵךְ |
| 35 Ainda ele falava, quando chegaram de casa do chefe da sinagoga, dizendo: "Tua filha morreu; para que incomodar mais o Mestre?" | 35 עוֹדֶנּוּ מְדַבֵּר וְהִנֵּה בָאִים מִבֵּית־רֹאשׁ הַכְּנֵסֶת לֵאמֹר בִּתְּךָ מֵתָה לָמָּה תַטְרִיחַ־עוֹד אֶת־הַמּוֹרֶה |
| 36 Porém, Jesus, tendo ouvido o que eles diziam, disse ao príncipe da sinagoga: "Não temas; crê sòmente." | 36 וְכִשְׁמֹעַ יֵשׁוּעַ אֶת־הַדָּבָר אֲשֶׁר דִּבֵּרוּ וַיֹּאמֶר אֶל־רֹאשׁ הַכְּנֵסֶת אַל־תִּירָא רַק הַאֲמִינָה |
| 37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago. | 37 וְלֹא הִנִּיחַ לְאִישׁ לָלֶכֶת אִתּוֹ בִּלְתִּי אִם־לְפֶטְרוֹס וּלְיַעֲקֹב וּלְיוֹחָנָן אֲחִי יַעֲקֹב |
| 38 Chegando a casa do príncipe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que estavam chorando e fazendo grandes prantos. | 38 וַיָּבֹא בֵּית־רֹאשׁ הַכְּנֵסֶת וַיַּרְא הֲמוֹן הַבּוֹכִים וְהַמְיַלְלִים הַרְבֵּה |
| 39 Tendo entrado, disse-lhes: "Por que vos perturbais e chorais? A menina não está morta, mas dorme." | 39 וּבְבֹאוֹ אָמַר אֲלֵיהֶם מַה־תֶּהֱמוּ וְתִבְכּוּ הַנַּעֲרָה לֹא מֵתָה אַךְ־יְשֵׁנָה הִיא |
| 40 E zombavam dele. Mas ele, tendo feito sair todos, tomou o pai e a mãe da menina, e os que o acompanhavam, e entrou onde a menina estava deitada. | 40 וַיִּשְׂחֲקוּ לוֹ וְהוּא גֵּרֵשׁ אֶת־כֻּלָּם וַיִּקַּח אֶת־אֲבִי הַנַּעֲרָה וְאֶת־אִמָּהּ וְאֶת־אֲשֶׁר אִתּוֹ וַיָּבֹא הַחַדְרָה אֲשֶׁר־שָׁם שֹׁכֶבֶת הַנַּעֲרָה |
| 41 Tomando a mão da menina, disse-Ihe : "Talitha koum, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te." | 41 וַיֹּאחֶז בְּיַד הַנַּעֲרָה וַיֹּאמֶר אֵלֶיהָ טַלְיְתָא קוּמִי אֲשֶׁר פֵּרוּשׁוֹ הַיַּלְדָּה אֲנִי אֹמֵר לָךְ קוּמִי נָא |
| 42 Imediatamente se levantou a menina, e andava; pois tinha já doze anos. Ficaram cheios de grande espanto. | 42 וּמִיָּד קָמָה הַיַּלְדָּה וַתִּתְהַלֵּךְ וְהִיא בַּת־שְׁתֵּים עֶשְׂרֵה שָׁנָה וַיָּשֹׁמּוּ שַׁמָּה גְדוֹלָה |
| 43 Jesus ordenou-lhes rigorosamente que ninguém o soubesse. Depois disse que dessem de comer à menina. | 43 וַיַּזְהֵר אוֹתָם מְאֹד שֶׁלֹּא יִוָּדַע הַדָּבָר לְאִישׁ וַיֹּאמֶר לָתֵת לָהּ לֶאֱכוֹל |