| 1 Senhor todo poderoso. Deus de Israel, uma alma angustiada, um espírito aflito clama a ti. | 1 κυριε παντοκρατωρ ο θεος ισραηλ ψυχη εν στενοις και πνευμα ακηδιων κεκραγεν προς σε |
| 2 Ouve, Senhor, tem compaixão, porque pecamos na tua presença. | 2 ακουσον κυριε και ελεησον οτι ημαρτομεν εναντιον σου |
| 3 Tu permaneces eternamente; nós perecemos para sempre. | 3 οτι συ καθημενος τον αιωνα και ημεις απολλυμενοι τον αιωνα |
| 4 Senhor Omnipotente, Deus de Israel, ouve a oração dos mortos de Israel, dos filhos daqueles que pecaram diante de ti, que não ouviram a voz do Senhor seu Deus, do que resultou que se nos pegassem estes males. | 4 κυριε παντοκρατωρ ο θεος ισραηλ ακουσον δη της προσευχης των τεθνηκοτων ισραηλ και υιων των αμαρτανοντων εναντιον σου οι ουκ ηκουσαν της φωνης κυριου θεου αυτων και εκολληθη ημιν τα κακα |
| 5 Não te lembres das iniquidades dos nossos pais; lembra-te, sim, nesta ocasião, do teu poder e do, teu nome. | 5 μη μνησθης αδικιων πατερων ημων αλλα μνησθητι χειρος σου και ονοματος σου εν τω καιρω τουτω |
| 6 Sim, tu és o Senhor nosso Deus, e nós, Senhor, te louvaremos. | 6 οτι συ κυριος ο θεος ημων και αινεσομεν σε κυριε |
| 7 Para isto é que puseste o teu temor em nossos corações: para que invoquemos o teu nome. Louvar-te-emos no nosso cativeiro, afastando-nos da maldade de nossos pais, que pecaram diante de ti. | 7 οτι δια τουτο εδωκας τον φοβον σου επι καρδιαν ημων του επικαλεισθαι το ονομα σου και αινεσομεν σε εν τη αποικια ημων οτι απεστρεψαμεν απο καρδιας ημων πασαν αδικιαν πατερων ημων των ημαρτηκοτων εναντιον σου |
| 8 Eis aqui estamos nós hoje no nosso cativeiro, em que nos puseste dispersos, para sermos um objecto de afronta e de maldição, para sentirmos a pena do pecado, segundo todas as maldades de nossos pais, que se apartaram do Senhor nosso Deus. | 8 ιδου ημεις σημερον εν τη αποικια ημων ου διεσπειρας ημας εκει εις ονειδισμον και εις αραν και εις οφλησιν κατα πασας τας αδικιας πατερων ημων οι απεστησαν απο κυριου θεου ημων |
| 9 Ouve, ó Israel, os mandamentos de vida, aplica os teus ouvidos para aprenderes a prudência. | 9 ακουε ισραηλ εντολας ζωης ενωτισασθε γνωναι φρονησιν |
| 10 Donde vem, ó Israel, estares tu na terra dos teus inimigos, | 10 τι εστιν ισραηλ τι οτι εν γη των εχθρων ει επαλαιωθης εν γη αλλοτρια |
| 11 teres envelhecido em terra estranha, haveres-te manchado com os mortos e colocado entre os que descem ao sepulcro? | 11 συνεμιανθης τοις νεκροις προσελογισθης μετα των εις αδου |
| 12 É que tu abandonaste a fonte da sabedoria. | 12 εγκατελιπες την πηγην της σοφιας |
| 13 Se tivesses andado pelo caminho de Deus, seguramente perseverarias numa paz eterna. | 13 τη οδω του θεου ει επορευθης κατωκεις αν εν ειρηνη τον αιωνα |
| 14 Aprende onde está a prudência, onde a força, onde a inteligência, para saberes ao mesmo tempo onde a dilatação dos dias e a vida, onde a luz dos olhos e a paz. | 14 μαθε που εστιν φρονησις που εστιν ισχυς που εστιν συνεσις του γνωναι αμα που εστιν μακροβιωσις και ζωη που εστιν φως οφθαλμων και ειρηνη |
| 15 Quem achou o lugar em que ela reside, quem penetrou nos seus tesouros? | 15 τις ευρεν τον τοπον αυτης και τις εισηλθεν εις τους θησαυρους αυτης |
| 16 Onde estão os chefes das nações e os dominadores das alimárias da terra? | 16 που εισιν οι αρχοντες των εθνων και οι κυριευοντες των θηριων των επι της γης |
| 17 Onde os que brincam com as aves do céu, | 17 οι εν τοις ορνεοις του ουρανου εμπαιζοντες και το αργυριον θησαυριζοντες και το χρυσιον ω επεποιθεισαν ανθρωποι και ουκ εστιν τελος της κτησεως αυτων |
| 18 que entesouram prata e ouro, em que confiam os homens cujos bens são inesgotáveis? Onde os que lavram a prata e andam afadigados, sem que fique vestígios das suas obras? | 18 οι το αργυριον τεκταινοντες και μεριμνωντες και ουκ εστιν εξευρεσις των εργων αυτων |
| 19 Desapareceram, desceram aos infernos, e outros levantaram-se em seu lugar. | 19 ηφανισθησαν και εις αδου κατεβησαν και αλλοι αντανεστησαν αντ' αυτων |
| 20 Jovens (de nova geração) viram a luz e habitaram sobre a terra, mas ignoraram o caminho da sabedoria, | 20 νεωτεροι ειδον φως και κατωκησαν επι της γης οδον δε επιστημης ουκ εγνωσαν |
| 21 não entenderam as suas veredas; seus filhos também a não apreenderam, ficaram longe do seu caminho. | 21 ουδε συνηκαν τριβους αυτης ουδε αντελαβοντο αυτης οι υιοι αυτων απο της οδου αυτων πορρω εγενηθησαν |
| 22 Não foi ouvida na terra de Canaan, nem foi vista em Teman. | 22 ουδε ηκουσθη εν χανααν ουδε ωφθη εν θαιμαν |
| 23 Também os filhos de Agar que buscam uma prudência, que vem da terra, os negociantes de Merra e de Teman, os intérpretes de parábolas e os pesquisadores da prudência e da inteligência, não conheceram o caminho da sabedoria, não notaram as suas veredas. | 23 ουτε υιοι αγαρ οι εκζητουντες την συνεσιν επι της γης οι εμποροι της μερραν και θαιμαν οι μυθολογοι και οι εκζητηται της συνεσεως οδον της σοφιας ουκ εγνωσαν ουδε εμνησθησαν τας τριβους αυτης |
| 24 ó Israel, quão grande é a casa de Deus, quão espaçoso o lugar da sua possessão! | 24 ω ισραηλ ως μεγας ο οικος του θεου και επιμηκης ο τοπος της κτησεως αυτου |
| 25 É vasto, não tem limites, é elevado e imenso. | 25 μεγας και ουκ εχει τελευτην υψηλος και αμετρητος |
| 26 Ali nasceram aqueles antigos gigantes famosos, de grande estatura, dextros na guerra. | 26 εκει εγεννηθησαν οι γιγαντες οι ονομαστοι οι απ' αρχης γενομενοι ευμεγεθεις επισταμενοι πολεμον |
| 27 Não escolheu o Senhor a estes, nem lhes ensinou o caminho da sabedoria. Pereceram | 27 ου τουτους εξελεξατο ο θεος ουδε οδον επιστημης εδωκεν αυτοις |
| 28 porque não tiveram prudência, pereceram pela sua estultícia. | 28 και απωλοντο παρα το μη εχειν φρονησιν απωλοντο δια την αβουλιαν αυτων |
| 29 Quem subiu ao céu e a tomou, e a tirou das nuvens? | 29 τις ανεβη εις τον ουρανον και ελαβεν αυτην και κατεβιβασεν αυτην εκ των νεφελων |
| 30 Quem atravessou o mar e a achou, e a trouxe em troca de ouro fino? | 30 τις διεβη περαν της θαλασσης και ευρεν αυτην και οισει αυτην χρυσιου εκλεκτου |
| 31 Não há ninguém que possa conhecer os seus caminhos, que descubra as suas veredas. | 31 ουκ εστιν ο γινωσκων την οδον αυτης ουδε ο ενθυμουμενος την τριβον αυτης |
| 32 Mas aquele (Senhor) que sabe todas as coisas, conhece-a; descobriu-a pela sua prudência aquele que criou a terra para sempre, que a encheu de quadrúpedes, | 32 αλλα ο ειδως τα παντα γινωσκει αυτην εξευρεν αυτην τη συνεσει αυτου ο κατασκευασας την γην εις τον αιωνα χρονον ενεπλησεν αυτην κτηνων τετραποδων |
| 33 que envia a luz, e ela vai, que a chama, e ela lhe obedece tremendo. | 33 ο αποστελλων το φως και πορευεται εκαλεσεν αυτο και υπηκουσεν αυτω τρομω |
| 34 As estrelas dão luz nas suas estâncias e alegram-se; | 34 οι δε αστερες ελαμψαν εν ταις φυλακαις αυτων και ευφρανθησαν |
| 35 ele chama-as e elas dizem: Aqui estamos — e dão luz com alegria aquele que as fez. | 35 εκαλεσεν αυτους και ειπον παρεσμεν ελαμψαν μετ' ευφροσυνης τω ποιησαντι αυτους |
| 36 Este é o nosso Deus e nenhum outro lhe é comparável. | 36 ουτος ο θεος ημων ου λογισθησεται ετερος προς αυτον |
| 37 Ele achou todo o caminho da ciência, e deu-a a Jacob, seu servo, a Israel, seu amado. | 37 εξευρεν πασαν οδον επιστημης και εδωκεν αυτην ιακωβ τω παιδι αυτου και ισραηλ τω ηγαπημενω υπ' αυτου |
| 38 Depois de tais coisas, foi visto sobre a terra, e conversou com os homens. | 38 μετα τουτο επι της γης ωφθη και εν τοις ανθρωποις συνανεστραφη |