| 1 Pewnego dnia, kiedy nauczał lud w świątyni i głosił Dobrą Nowinę, podeszli arcykapłani i uczeni w Piśmie wraz ze starszymi | 1 وفي احدى تلك الايام اذ كان يعلّم الشعب في الهيكل ويبشر وقف رؤساء الكهنة والكتبة مع الشيوخ |
| 2 i zapytali Go: Powiedz nam, jakim prawem to czynisz albo kto Ci dał tę władzę? | 2 وكلموه قائلين قل لنا باي سلطان تفعل هذا. او من هو الذي اعطاك هذا السلطان. |
| 3 Odpowiedział im: Ja też zadam wam pytanie. Powiedzcie Mi: | 3 فاجاب وقال لهم وانا ايضا اسألكم كلمة واحدة فقولوا لي. |
| 4 Czy chrzest Janowy pochodził z nieba, czy też od ludzi? | 4 معمودية يوحنا من السماء كانت ام من الناس. |
| 5 Oni zastanawiali się i mówili między sobą: Jeśli powiemy: z nieba, zarzuci nam: Dlaczego nie uwierzyliście mu? | 5 فتآمروا فيما بينهم قائلين ان قلنا من السماء يقول فلماذا لم تؤمنوا به. |
| 6 A jeśli powiemy: Od ludzi, cały lud nas ukamienuje, bo jest przekonany, że Jan był prorokiem. | 6 وان قلنا من الناس فجميع الشعب يرجموننا لانهم واثقون بان يوحنا نبي. |
| 7 Odpowiedzieli więc, że nie wiedzą, skąd pochodził. | 7 فاجابوا انهم لا يعلمون من اين. |
| 8 Wtedy Jezus im rzekł: To i Ja wam nie powiem, jakim prawem to czynię. | 8 فقال لهم يسوع ولا انا اقول لكم باي سلطان افعل هذا |
| 9 I zaczął mówić do ludu tę przypowieść: Pewien człowiek założył winnicę, oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał na dłuższy czas. | 9 وابتدأ يقول للشعب هذا المثل. انسان غرس كرما وسلمه الى كرامين وسافر زمانا طويلا. |
| 10 W odpowiedniej porze wysłał sługę do rolników, aby mu oddali jego część z plonu winnicy. Lecz rolnicy obili go i odesłali z niczym. | 10 وفي الوقت ارسل الى الكرامين عبدا لكي يعطوه من ثمر الكرم. فجلده الكرامون وارسلوه فارغا. |
| 11 Ponownie posłał drugiego sługę. Lecz i tego obili, znieważyli i odesłali z niczym. | 11 فعاد وارسل عبدا آخر. فجلدوا ذلك ايضا واهانوه وارسلوه فارغا. |
| 12 Posłał jeszcze trzeciego; tego również pobili do krwi i wyrzucili. | 12 ثم عاد فارسل ثالثا. فجرحوا هذا ايضا واخرجوه. |
| 13 Wówczas rzekł pan winnicy: Co mam począć? Poślę mojego syna ukochanego, chyba go uszanują. | 13 فقال صاحب الكرم ماذا افعل. أرسل ابني الحبيب. لعلهم اذا رأوه يهابون. |
| 14 Lecz rolnicy, zobaczywszy go, naradzali się między sobą mówiąc: To jest dziedzic, zabijmy go, a dziedzictwo stanie się nasze. | 14 فلما رآه الكرامون تآمروا فيما بينهم قائلين هذا هو الوارث. هلموا نقتله لكي يصير لنا الميراث. |
| 15 I wyrzuciwszy go z winnicy, zabili. Co więc uczyni z nimi właściciel winnicy? | 15 فاخرجوه خارج الكرم وقتلوه. فماذا يفعل بهم صاحب الكرم. |
| 16 Przyjdzie i wytraci tych rolników, a winnicę da innym. Gdy to usłyszeli, zawołali: Nie, nigdy! | 16 يأتي ويهلك هؤلاء الكرامين ويعطي الكرم لآخرين. فلما سمعوا قالوا حاشا. |
| 17 On zaś spojrzał na nich i rzekł: Cóż więc znaczy to słowo Pisma: Właśnie ten kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła? | 17 فنظر اليهم وقال اذا ما هو هذا المكتوب الحجر الذي رفضه البناؤون هو قد صار راس الزاوية. |
| 18 Każdy, kto upadnie na ten kamień, rozbije się, a na kogo on spadnie, zmiażdży go. | 18 كل من يسقط على ذلك الحجر يترضض. ومن سقط هو عليه يسحقه. |
| 19 W tej samej godzinie uczeni w Piśmie i arcykapłani chcieli koniecznie dostać Go w swoje ręce, lecz bali się ludu. Zrozumieli bowiem, że przeciwko nim skierował tę przypowieść. | 19 فطلب رؤساء الكهنة والكتبة ان يلقوا الايادي عليه في تلك الساعة ولكنهم خافوا الشعب. لانهم عرفوا انه قال هذا المثل عليهم |
| 20 Śledzili Go więc i nasłali na Niego szpiegów. Ci udawali pobożnych i mieli podchwycić Go w mowie, aby Go wydać zwierzchności i władzy namiestnika. | 20 فراقبوه وارسلوا جواسيس يتراءون انهم ابرار لكي يمسكوه بكلمة حتى يسلموه الى حكم الوالي وسلطانه. |
| 21 Zapytali Go więc: Nauczycielu, wiemy, że słusznie mówisz i uczysz, i nie masz względu na osobę, lecz drogi Bożej w prawdzie nauczasz. | 21 فسألوه قائلين يا معلّم نعلم انك بالاستقامة تتكلم وتعلّم ولا تقبل الوجوه بل بالحق تعلّم طريق الله. |
| 22 Czy wolno nam płacić podatek Cezarowi, czy nie? | 22 أيجوز لنا ان نعطي جزية لقيصر ام لا. |
| 23 On przejrzał ich podstęp i rzekł do nich: | 23 فشعر بمكرهم وقال لهم لماذا تجربونني. |
| 24 Pokażcie Mi denara. Czyj nosi obraz i napis? Odpowiedzieli: Cezara. | 24 أروني دينارا. لمن الصورة والكتابة. فاجابوا وقالوا لقيصر. |
| 25 Wówczas rzekł do nich: Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga. | 25 فقال لهم اعطوا اذا ما لقيصر لقيصر وما للّه للّه. |
| 26 I nie mogli podchwycić Go w żadnym słowie wobec ludu. Zmieszani Jego odpowiedzią, zamilkli. | 26 فلم يقدروا ان يمسكوه بكلمة قدام الشعب. وتعجبوا من جوابه وسكتوا |
| 27 Wówczas podeszło do Niego kilku saduceuszów, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zagadnęli Go | 27 وحضر قوم من الصدوقيين الذين يقاومون امر القيامة وسألوه |
| 28 w ten sposób: Nauczycielu, Mojżesz tak nam przepisał: Jeśli umrze czyjś brat, który miał żonę, a był bezdzietny, niech jego brat weźmie wdowę i niech wzbudzi potomstwo swemu bratu. | 28 قائلين يا معلّم كتب لنا موسى ان مات لاحد اخ وله امرأة ومات بغير ولد يأخذ اخوه المرأة ويقيم نسلا لاخيه. |
| 29 Otóż było siedmiu braci. Pierwszy wziął żonę i umarł bezdzietnie. | 29 فكان سبعة اخوة. واخذ الاول امرأة ومات بغير ولد. |
| 30 Wziął ją drugi, | 30 فأخذ الثاني المرأة ومات بغير ولد. |
| 31 a potem trzeci, i tak wszyscy pomarli, nie zostawiwszy dzieci. | 31 ثم اخذها الثالث وهكذا السبعة. ولم يتركوا ولدا وماتوا. |
| 32 W końcu umarła ta kobieta. | 32 وآخر الكل ماتت المرأة ايضا. |
| 33 Przy zmartwychwstaniu więc którego z nich będzie żoną? Wszyscy siedmiu bowiem mieli ją za żonę. | 33 ففي القيامة لمن منهم تكون زوجة. لانها كانت زوجة للسبعة. |
| 34 Jezus im odpowiedział: Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. | 34 فاجاب وقال لهم يسوع ابناء هذا الدهر يزوجون ويزوجون. |
| 35 Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. | 35 ولكن الذين حسبوا اهلا للحصول على ذلك الدهر والقيامة من الاموات لا يزوجون ولا يزوجون. |
| 36 Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania. | 36 اذ لا يستطيعون ان يموتوا ايضا لانهم مثل الملائكة وهم ابناء الله اذ هم ابناء القيامة. |
| 37 A że umarli zmartwychwstają, to i Mojżesz zaznaczył tam, gdzie jest mowa "O krzaku", gdy Pana nazywa Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. | 37 واما ان الموتى يقومون فقد دل عليه موسى ايضا في امر العليقة كما يقول. الرب اله ابراهيم واله اسحق واله يعقوب. |
| 38 Bóg nie jest [Bogiem] umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla niego żyją. | 38 وليس هو اله اموات بل اله احياء لان الجميع عنده احياء. |
| 39 Na to rzekli niektórzy z uczonych w Piśmie: Nauczycielu, dobrześ powiedział, | 39 فاجاب قوما من الكتبة وقالوا يا معلّم حسنا قلت. |
| 40 bo już o nic nie śmieli Go pytać. | 40 ولم يتجاسروا ايضا ان يسألوه عن شيء |
| 41 Natomiast On rzekł do nich: Jak można twierdzić, że Mesjasz jest synem Dawida? | 41 وقال لهم كيف يقولون ان المسيح ابن داود. |
| 42 Przecież sam Dawid mówi w Księdze Psalmów: Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej, | 42 وداود نفسه يقول في كتاب المزامير قال الرب لربي اجلس عن يميني |
| 43 aż położę nieprzyjaciół Twoich jako podnóżek pod Twoje stopy. | 43 حتى اضع اعداءك موطئا لقدميك. |
| 44 Dawid nazywa Go Panem: jak zatem może On być [tylko] jego synem? | 44 فاذا داود يدعوه ربا فكيف يكون ابنه |
| 45 Gdy cały lud się przysłuchiwał, rzekł do swoich uczniów: | 45 وفيما كان جميع الشعب يسمعون قال لتلاميذه |
| 46 Strzeżcie się uczonych w Piśmie, którzy z upodobaniem chodzą w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. | 46 احذروا من الكتبة الذين يرغبون المشي بالطيالسة ويحبون التحيات في الاسواق والمجالس الاولى في المجامع والمتكآت الأولى في الولائم. |
| 47 Objadają oni domy wdów i dla pozoru długo się modlą. Ci tym surowszy dostaną wyrok. | 47 الذين يأكلون بيوت الارامل ولعلة يطيلون الصلوات. هؤلاء يأخذون دينونة اعظم |
