| 1 Wielka udręka stała się udziałem każdego człowieka i ciężkie jarzmo [spoczęło] na synach Adama, od dnia wyjścia z łona matki, aż do dnia powrotu do matki wszystkich. | |
| 2 Przedmiotem ich rozmyślań i obawą serca jest myśl o tym, co ich czeka, jest dzień śmierci. | |
| 3 Poczynając od tego, który siedzi na wspaniałym tronie, aż do tego, który siedzi na ziemi i w popiele, | |
| 4 od tego, który nosi fioletową purpurę i wieniec, do tego, który się okrywa zgrzebnym płótnem: [wciąż] gniew, zazdrość, przerażenie i niepokój, bojaźń śmierci, nienawiść i kłótnia. | |
| 5 Nawet w czasie odpoczynku na łóżku sen nocny zmienia mu wyobrażenia: | |
| 6 zaznaje mało spoczynku, jakby nic, a już w snach [ma takie wrażenie], jakby w dzień stał na czatach, jest przerażony widzeniem swego serca, jakby uciekał przed bitwą - | |
| 7 budzi się w chwili swego ocalenia i dziwi się, że strach ten był niczym. | |
| 8 Dla każdego stworzenia, od człowieka do zwierzęcia, a dla grzeszników siedem razy więcej: | |
| 9 śmierć, krew, kłótnia i miecz, klęski, głód, ucisk i cięgi. | |
| 10 Przeciw bezbożnym to wszystko zostało stworzone i przez nich przyszło całkowite zniszczenie. | |
| 11 Wszystko, co jest z ziemi, do ziemi się wróci, a co z wody, powróci do morza. | |
| 12 Każde przekupstwo i niesprawiedliwość zostaną starte, a uczciwość na wieki trwać będzie. | |
| 13 Bogactwa niesprawiedliwych wyschną jak potok i przeminą jak wielki grzmot, co się rozlega w czasie ulewy. | |
| 14 Jak [sprawiedliwy] raduje się, gdy otwiera ręce, tak grzesznicy ulegną zatraceniu. | |
| 15 Potomkowie bezbożnych nie wypuszczą latarośli, bo ich nieczyste korzenie są na urwistej skale, | |
| 16 jak trzcina rosnąca nad każdą wodą i brzegiem rzeki przed każdą inną trawą będą zerwani. | |
| 17 Dobroczynność jest jak raj we wszystko obfitujący, a jałmużna - trwa na wieki. | |
| 18 Człowiek samowystarczalny i pracujący - wiodą życie przyjemne, ale wyżej od obydwóch [stoi] ten, co skarb znajduje. | |
| 19 Dzieci i zbudowanie miasta uwieczniają imię, ale wyżej od tych obu rzeczy [stoi] kobieta nienaganna. | |
| 20 Wino i muzyka rozweselają serce, ale wyżej od tych obu rzeczy [stoi] umiłowanie mądrości. | |
| 21 Flet i cytra umilają śpiewy, a bardziej niż jedno i drugie - mowa przyjemna. | |
| 22 Wdzięk i piękność pociągają oko, a bardziej niż jedno i drugie - świeża zieleń zasiewów. | |
| 23 Przyjaciel i towarzysz spotykają się w chwili stosownej, a częściej niż obaj - żona z mężem. | |
| 24 Bracia i opiekunowie [są pomocą] w czasie utrapienia, a bardziej niż jedni i drudzy wybawia jałmużna. | |
| 25 Złoto i srebro umacniają stopę, a bardziej niż jedno i drugie cenna jest rada. | |
| 26 Bogactwo i siła podnoszą na duchu, a bardziej niż jedno i drugie - bojaźń Pana. Przy bojaźni Pańskiej nie ma niedostatku, a [żyjąc] w niej nie potrzeba szukać pomocy. | |
| 27 Bojaźń Pana jest jak raj błogosławieństwa, a jej osłona przewyższa wszelką sławę. | |
| 28 Synu, nie prowadź życia żebraczego, lepiej umrzeć, niż żebrać. | |
| 29 Gdy człowiek musi patrzeć na stół drugiego, jego istnienia nie uważa się za życie, zbrudzi duszę swoją potrawami obcych: człowiek więc rozumny i dobrze wychowany tego się ustrzeże. | |
| 30 Żebractwo jest słodkie na ustach człowieka bezwstydnego, ale we wnętrzu jego płonie [ono jak] ogień. | |