| 1 και αρταξερξης ο των μηδων παρελαβε την βασιλειαν και δαρειος πληρης των ημερων και ενδοξος εν γηρει | 1 It pleased Darius to set over the kingdom a hundred and twenty satraps, to be throughout the whole kingdom; |
| 2 και κατεστησε σατραπας εκατον εικοσι επτα επι πασης της βασιλειας αυτου | 2 and over them three presidents, of whom Daniel was one, to whom these satraps should give account, so that the king might suffer no loss. |
| 3 και επ' αυτων ανδρας τρεις ηγουμενους αυτων και δανιηλ εις ην των τριων ανδρων | 3 Then this Daniel became distinguished above all the other presidents and satraps, because an excellent spirit was in him; and the king planned to set him over the whole kingdom. |
| 4 υπερ παντας εχων εξουσιαν εν τη βασιλεια και δανιηλ ην ενδεδυμενος πορφυραν και μεγας και ενδοξος εναντι δαρειου του βασιλεως καθοτι ην ενδοξος και επιστημων και συνετος και πνευμα αγιον εν αυτω και ευοδουμενος εν ταις πραγματειαις του βασιλεως αις επρασσε τοτε ο βασιλευς εβουλευσατο καταστησαι τον δανιηλ επι πασης της βασιλειας αυτου και τους δυο ανδρας ους κατεστησε μετ' αυτου και σατραπας εκατον εικοσι επτα | 4 Then the presidents and the satraps sought to find a ground for complaint against Daniel with regard to the kingdom; but they could find no ground for complaint or any fault, because he was faithful, and no error or fault was found in him. |
| 5 οτε δε εβουλευσατο ο βασιλευς καταστησαι τον δανιηλ επι πασης της βασιλειας αυτου τοτε βουλην και γνωμην εβουλευσαντο εν εαυτοις οι δυο νεανισκοι προς αλληλους λεγοντες επει ουδεμιαν αμαρτιαν ουδε αγνοιαν ηυρισκον κατα του δανιηλ περι ης κατηγορησουσιν αυτου προς τον βασιλεα | 5 Then these men said, "We shall not find any ground for complaint against this Daniel unless we find it in connection with the law of his God." |
| 6 και ειπαν δευτε στησωμεν ορισμον καθ' εαυτων οτι πας ανθρωπος ουκ αξιωσει αξιωμα και ου μη ευξηται ευχην απο παντος θεου εως ημερων τριακοντα αλλ' η παρα δαρειου του βασιλεως ει δε μη αποθανειται ινα ηττησωσι τον δανιηλ εναντιον του βασιλεως και ριφη εις τον λακκον των λεοντων ηδεισαν γαρ οτι δανιηλ προσευχεται και δειται κυριου του θεου αυτου τρις της ημερας | 6 Then these presidents and satraps came by agreement to the king and said to him, "O King Darius, live for ever! |
| 7 τοτε προσηλθοσαν οι ανθρωποι εκεινοι και ειπαν εναντιον του βασιλεως | 7 All the presidents of the kingdom, the prefects and the satraps, the counselors and the governors are agreed that the king should establish an ordinance and enforce an interdict, that whoever makes petition to any god or man for thirty days, except to you, O king, shall be cast into the den of lions. |
| 8 ορισμον και στασιν εστησαμεν οτι πας ανθρωπος ος αν ευξηται ευχην η αξιωση αξιωμα τι παρα παντος θεου εως ημερων τριακοντα αλλ' η παρα δαρειου του βασιλεως ριφησεται εις τον λακκον των λεοντων | 8 Now, O king, establish the interdict and sign the document, so that it cannot be changed, according to the law of the Medes and the Persians, which cannot be revoked." |
| 9 και ηξιωσαν τον βασιλεα ινα στηση τον ορισμον και μη αλλοιωση αυτον διοτι ηδεισαν οτι δανιηλ προσευχεται και δειται τρις της ημερας ινα ηττηθη δια του βασιλεως και ριφη εις τον λακκον των λεοντων | 9 Therefore King Darius signed the document and interdict. |
| 10 και ουτως ο βασιλευς δαρειος εστησε και εκυρωσεν | 10 When Daniel knew that the document had been signed, he went to his house where he had windows in his upper chamber open toward Jerusalem; and he got down upon his knees three times a day and prayed and gave thanks before his God, as he had done previously. |
| 11 επιγνους δε δανιηλ τον ορισμον ον εστησε κατ' αυτου θυριδας ηνοιξεν εν τω υπερωω αυτου κατεναντι ιερουσαλημ και επιπτεν επι προσωπον αυτου τρις της ημερας καθως εποιει εμπροσθεν και εδειτο | 11 Then these men came by agreement and found Daniel making petition and supplication before his God. |
| 12 και αυτοι ετηρησαν τον δανιηλ και κατελαβοσαν αυτον ευχομενον τρις της ημερας καθ' εκαστην ημεραν | 12 Then they came near and said before the king, concerning the interdict, "O king! Did you not sign an interdict, that any man who makes petition to any god or man within thirty days except to you, O king, shall be cast into the den of lions?" The king answered, "The thing stands fast, according to the law of the Medes and Persians, which cannot be revoked." |
| 13 τοτε ουτοι οι ανθρωποι ενετυχον τω βασιλει και ειπαν δαρειε βασιλευ ουχ ορισμον ωρισω ινα πας ανθρωπος μη ευξηται ευχην μηδε αξιωση αξιωμα παρα παντος θεου εως ημερων τριακοντα αλλα παρα σου βασιλευ ει δε μη ριφησεται εις τον λακκον των λεοντων αποκριθεις δε ο βασιλευς ειπεν αυτοις ακριβης ο λογος και μενει ο ορισμος [13α] και ειπον αυτω ορκιζομεν σε τοις μηδων και περσων δογμασιν ινα μη αλλοιωσης το προσταγμα μηδε θαυμασης προσωπον και ινα μη ελαττωσης τι των ειρημενων και κολασης τον ανθρωπον ος ουκ ενεμεινε τω ορισμω τουτω και ειπεν ουτως ποιησω καθως λεγετε και εστηκε μοι τουτο | 13 Then they answered before the king, "That Daniel, who is one of the exiles from Judah, pays no heed to you, O king, or the interdict you have signed, but makes his petition three times a day." |
| 14 και ειπαν ιδου ευρομεν δανιηλ τον φιλον σου ευχομενον και δεομενον του προσωπου του θεου αυτου τρις της ημερας | 14 Then the king, when he heard these words, was much distressed, and set his mind to deliver Daniel; and he labored till the sun went down to rescue him. |
| 15 και λυπουμενος ο βασιλευς ειπεν ριφηναι τον δανιηλ εις τον λακκον των λεοντων κατα τον ορισμον ον εστησε κατ' αυτου τοτε ο βασιλευς σφοδρα ελυπηθη επι τω δανιηλ και εβοηθει του εξελεσθαι αυτον εως δυσμων ηλιου απο των χειρων των σατραπων | 15 Then these men came by agreement to the king, and said to the king, "Know, O king, that it is a law of the Medes and Persians that no interdict or ordinance which the king establishes can be changed." |
| 16 και ουκ ηδυνατο εξελεσθαι αυτον απ' αυτων | 16 Then the king commanded, and Daniel was brought and cast into the den of lions. The king said to Daniel, "May your God, whom you serve continually, deliver you!" |
| 17 αναβοησας δε δαρειος ο βασιλευς ειπε τω δανιηλ ο θεος σου ω συ λατρευεις ενδελεχως τρις της ημερας αυτος εξελειται σε εκ χειρος των λεοντων εως πρωι θαρρει | 17 And a stone was brought and laid upon the mouth of the den, and the king sealed it with his own signet and with the signet of his lords, that nothing might be changed concerning Daniel. |
| 18 τοτε δανιηλ ερριφη εις τον λακκον των λεοντων και ηνεχθη λιθος και ετεθη εις το στομα του λακκου και εσφραγισατο ο βασιλευς εν τω δακτυλιω εαυτου και εν τοις δακτυλιοις των μεγιστανων αυτου οπως μη απ' αυτων αρθη ο δανιηλ η ο βασιλευς αυτον ανασπαση εκ του λακκου | 18 Then the king went to his palace, and spent the night fasting; no diversions were brought to him, and sleep fled from him. |
| 19 τοτε υπεστρεψεν ο βασιλευς εις τα βασιλεια αυτου και ηυλισθη νηστις και ην λυπουμενος περι του δανιηλ τοτε ο θεος του δανιηλ προνοιαν ποιουμενος αυτου απεκλεισε τα στοματα των λεοντων και ου παρηνωχλησαν τω δανιηλ | 19 Then, at break of day, the king arose and went in haste to the den of lions. |
| 20 και ο βασιλευς δαρειος ωρθρισε πρωι και παρελαβε μεθ' εαυτου τους σατραπας και πορευθεις εστη επι του στοματος του λακκου των λεοντων | 20 When he came near to the den where Daniel was, he cried out in a tone of anguish and said to Daniel, "O Daniel, servant of the living God, has your God, whom you serve continually, been able to deliver you from the lions?" |
| 21 τοτε ο βασιλευς εκαλεσε τον δανιηλ φωνη μεγαλη μετα κλαυθμου λεγων ω δανιηλ ει αρα ζης και ο θεος σου ω λατρευεις ενδελεχως σεσωκε σε απο των λεοντων και ουκ ηχρειωκαν σε | 21 Then Daniel said to the king, "O king, live for ever! |
| 22 τοτε δανιηλ επηκουσε φωνη μεγαλη και ειπεν βασιλευ ετι ειμι ζων | 22 My God sent his angel and shut the lions' mouths, and they have not hurt me, because I was found blameless before him; and also before you, O king, I have done no wrong." |
| 23 και σεσωκε με ο θεος απο των λεοντων καθοτι δικαιοσυνη εν εμοι ευρεθη εναντιον αυτου και εναντιον δε σου βασιλευ ουτε αγνοια ουτε αμαρτια ευρεθη εν εμοι συ δε ηκουσας ανθρωπων πλανωντων βασιλεις και ερριψας με εις τον λακκον των λεοντων εις απωλειαν | 23 Then the king was exceedingly glad, and commanded that Daniel be taken up out of the den. So Daniel was taken up out of the den, and no kind of hurt was found upon him, because he had trusted in his God. |
| 24 τοτε συνηχθησαν πασαι αι δυναμεις και ειδον τον δανιηλ ως ου παρηνωχλησαν αυτω οι λεοντες | 24 And the king commanded, and those men who had accused Daniel were brought and cast into the den of lions--they, their children, and their wives; and before they reached the bottom of the den the lions overpowered them and broke all their bones in pieces. |
| 25 τοτε οι δυο ανθρωποι εκεινοι οι καταμαρτυρησαντες του δανιηλ αυτοι και αι γυναικες αυτων και τα τεκνα αυτων ερριφησαν τοις λεουσι και οι λεοντες απεκτειναν αυτους και εθλασαν τα οστα αυτων | 25 Then King Darius wrote to all the peoples, nations, and languages that dwell in all the earth: "Peace be multiplied to you. |
| 26 τοτε δαρειος εγραψε πασι τοις εθνεσι και χωραις και γλωσσαις τοις οικουσιν εν παση τη γη αυτου λεγων | 26 I make a decree, that in all my royal dominion men tremble and fear before the God of Daniel, for he is the living God, enduring for ever; his kingdom shall never be destroyed, and his dominion shall be to the end. |
| 27 παντες οι ανθρωποι οι οντες εν τη βασιλεια μου εστωσαν προσκυνουντες και λατρευοντες τω θεω του δανιηλ αυτος γαρ εστι θεος μενων και ζων εις γενεας γενεων εως του αιωνος | 27 He delivers and rescues, he works signs and wonders in heaven and on earth, he who has saved Daniel from the power of the lions." |
| 28 εγω δαρειος εσομαι αυτω προσκυνων και δουλευων πασας τας ημερας μου τα γαρ ειδωλα τα χειροποιητα ου δυνανται σωσαι ως ελυτρωσατο ο θεος του δανιηλ τον δανιηλ | 28 So this Daniel prospered during the reign of Darius and the reign of Cyrus the Persian. |
| 29 και ο βασιλευς δαρειος προσετεθη προς το γενος αυτου και δανιηλ κατεσταθη επι της βασιλειας δαρειου και κυρος ο περσης παρελαβε την βασιλειαν αυτου | |