ΨΑΛΜΟΙ - Salmi - Psalms 74

GREEK BIBLE	Revised Standard Version Catholic Edition
1 Μασχιλ του Ασαφ.>> Δια τι, Θεε, απερριψας ημας διαπαντος; δια τι καπνιζει η οργη σου εναντιον των προβατων της βοσκης σου;	1 A Maskil of Asaph. O God, why dost thou cast us off for ever? Why does thy anger smoke against the sheep of thy pasture?
2 Μνησθητι της συναγωγης σου, την οποιαν απεκτησας απ' αρχης? την ραβδον της κληρονομιας σου, την οποιαν ελυτρωσας? τουτο το ορος Σιων, εν ω κατωκησας.	2 Remember thy congregation, which thou hast gotten of old, which thou hast redeemed to be the tribe of thy heritage! Remember Mount Zion, where thou hast dwelt.
3 Κινησον τα βηματα σου προς τας παντοτεινας ερημωσεις, προς παν κακον, το οποιον επραξεν ο εχθρος εν τω αγιαστηριω.	3 Direct thy steps to the perpetual ruins; the enemy has destroyed everything in the sanctuary!
4 Οι εχθροι σου βρυχωνται εν τω μεσω των συναγωγων σου? εθεσαν σημαιας τας σημαιας αυτων.	4 Thy foes have roared in the midst of thy holy place; they set up their own signs for signs.
5 Γνωστον εγεινεν? ως εαν τις σηκονων πελεκυν καταφερη επι πυκνα δενδρα,	5 At the upper entrance they hacked the wooden trellis with axes.
6 ουτω τωρα αυτοι συνετριψαν δια μιας με πελεκεις και σφυρια, τα πελεκητα εργα αυτου.	6 And then all its carved wood they broke down with hatchets and hammers.
7 Κατεκαυσαν εν πυρι το αγιαστηριον σου εως εδαφους? εβεβηλωσαν το κατοικητηριον του ονοματος σου.	7 They set thy sanctuary on fire; to the ground they desecrated the dwelling place of thy name.
8 Ειπον εν τη καρδια αυτων, Ας εξολοθρευσωμεν αυτους ομου? κατεκαυσαν πασας τας συναγωγας του Θεου εν τη γη.	8 They said to themselves, "We will utterly subdue them"; they burned all the meeting places of God in the land.
9 Τα σημεια ημων δεν βλεπομεν? δεν υπαρχει πλεον προφητης ουδε γνωριζων μεταξυ ημων το εως ποτε.	9 We do not see our signs; there is no longer any prophet, and there is none among us who knows how long.
10 Εως ποτε, Θεε, θελει ονειδιζει ο εναντιος; θελει βλασφημει ο εχθρος το ονομα σου διαπαντος;	10 How long, O God, is the foe to scoff? Is the enemy to revile thy name for ever?
11 Δια τι αποστρεφεις την χειρα σου, και την δεξιαν σου; εκβαλε αυτην εκ μεσου του κολπου σου και αφανισον αυτους.	11 Why dost thou hold back thy hand, why dost thou keep thy right hand in thy bosom?
12 Αλλ' ο Θεος ειναι εξ αρχης Βασιλευς μου, εργαζομενος σωτηριαν εν μεσω της γης.	12 Yet God my King is from of old, working salvation in the midst of the earth.
13 Συ διεχωρισας δια της δυναμεως σου την θαλασσαν? συ συνετριψας τας κεφαλας των δρακοντων εν τοις υδασι.	13 Thou didst divide the sea by thy might; thou didst break the heads of the dragons on the waters.
14 Συ συνετριψας τας κεφαλας τον Λευιαθαν? εδωκας αυτον βρωσιν εις τον λαον, τον κατοικουντα εν ερημοις.	14 Thou didst crush the heads of Leviathan, thou didst give him as food for the creatures of the wilderness.
15 Συ ηνοιξας πηγας και χειμαρρους? εξηρανας ποταμους δυνατους.	15 Thou didst cleave open springs and brooks; thou didst dry up ever-flowing streams.
16 Σου ειναι η ημερα και σου η νυξ? συ ητοιμασας το φως και τον ηλιον.	16 Thine is the day, thine also the night; thou hast established the luminaries and the sun.
17 Συ εθεσας παντα τα ορια της γης? συ εκαμες το θερος και τον χειμωνα.	17 Thou hast fixed all the bounds of the earth; thou hast made summer and winter.
18 Μνησθητι τουτου, οτι ο εχθρος ωνειδισε τον Κυριον? και λαος αφρων εβλασφημησε το ονομα σου.	18 Remember this, O LORD, how the enemy scoffs, and an impious people reviles thy name.
19 Μη παραδωσης εις τα θηρια την ψυχην της τρυγονος σου? την συναξιν των πενητων σου μη λησμονησης διαπαντος.	19 Do not deliver the soul of thy dove to the wild beasts; do not forget the life of thy poor for ever.
20 Επιβλεψον επι την διαθηκην σου? διοτι επλησθησαν οι σκοτεινοι της γης τοποι απο οικων καταδυναστειας.	20 Have regard for thy covenant; for the dark places of the land are full of the habitations of violence.
21 Ας μη στραφη ο ταλαιπωρος εις τα οπισω κατησχυμμενος? ο πτωχος και ο πενης ας επαινωσι το ονομα σου.	21 Let not the downtrodden be put to shame; let the poor and needy praise thy name.
22 Αναστα, Θεε? δικασον την δικην σου? μνησθητι του ονειδισμου, τον οποιον εις σε καμνει ο αφρων ολην την ημεραν.	22 Arise, O God, plead thy cause; remember how the impious scoff at thee all the day!
23 Μη λησμονησης την φωνην των εχθρων σου? ο θορυβος των επανισταμενων κατα σου αυξανει διαπαντος.	23 Do not forget the clamor of thy foes, the uproar of thy adversaries which goes up continually!