| 1 וַיִּנָּתֶן־לִי קָנֶה דּוֹמֶה לְמַטֶּה וַיַּעֲמֹד הַמַּלְאָךְ וַיֹּאמֶר קוּם וּמֹד אֶת־הֵיכַל יְהוָֹה וְאֶת־הַמִּזְבֵּחַ וְאֵת הַמִּשְׁתַּחֲוִים בּוֹ | 1 ثم أعطيت قصبة شبه عصا ووقف الملاك قائلا لي قم وقس هيكل الله والمذبح والساجدين فيه. |
| 2 וְאֶת־הֶחָצֵר אֲשֶׁר מִחוּץ לַהֵיכַל הַשְׁלֵךְ חוּצָה וְאַל־תְּמֻדֶּנָּה כִּי־נִתְּנָה לַגּוֹיִם וְרָמְסוּ אֶת־הָעִיר הַקְּדשָׁה אַרְבָּעִים וּשְׁנַיִם חֳדָשִׁים | 2 واما الدار التي هي خارج الهيكل فاطرحها خارجا ولا تقسها لانها قد أعطيت للامم وسيدوسون المدينة المقدسة اثنين واربعين شهرا. |
| 3 וְאֶתֵּן לִשְׁנֵי עֵדַי וְנִבְּאוּ יָמִים אֶלֶף וּמָאתַיִם וְשִׁשִּׁים מִתְכַּסִּים בַּשַּׂקִּים | 3 وسأعطي لشاهدي فيتنبآن الفا ومئتين وستين يوما لابسين مسوحا. |
| 4 אֵלֶּה הֵם שְׁנֵי הַזֵּיתִים וּשְׁתֵּי הַמְּנֹרוֹת הָעֹמְדִים לִפְנֵי אֱלֹהֵי הָאָרֶץ | 4 هذان هما الزيتونتان والمنارتان القائمتان امام رب الارض. |
| 5 וְכִי־יְבַקֵּשׁ אִישׁ לְהָרַע לָהֶם תֵּצֵא אֵשׁ מִפִּיהֶם וְאָכְלָה אֶת־אֹיְבֵיהֶם וְכֵן כָּל־הַמְבַקֵּשׁ לְהָרַע לָהֶם מוֹת יוּמָת | 5 وان كان احد يريد ان يؤذيهما تخرج نار من فمهما وتأكل اعداءهما وان كان احد يريد ان يؤذيهما فهكذا لا بد ان يقتل. |
| 6 וְלָהֶם הַשָּׁלְטָן לַעֲצֹר אֶת־הַשָּׁמַיִם וְלֹא־יִהְיֶה מָטָר בִּימֵי נְבוּאָתָם וְיִשְׁלְטוּ עַל־הַמַּיִם לְהָפְכָם לְדָם וְעַל־הָאָרֶץ לְהַכֹּתָהּ בְּכָל־נֶגַע מִדֵּי יֶחְפָּצוּ | 6 هذان لهما السلطان ان يغلقا السماء حتى لا تمطر مطرا في ايام نبوّتهما ولهما سلطان على المياه ان يحوّلاها الى دم وان يضربا الارض بكل ضربة كلما ارادا. |
| 7 וְאַחֲרֵי הַשְׁלִימָם עֵדוּתָם הַחַיָּה הָעֹלָה מִן־הַתְּהוֹם תַּעֲשֶׂה עִמָּהֶם מִלְחָמָה וְתוּכַל לָהֶם וַהֲרָגָתַם | 7 ومتى تمما شهادتهما فالوحش الصاعد من الهاوية سيصنع معهما حربا ويغلبهما ويقتلهما. |
| 8 וְהָיְתָה נִבְלָתָם בִּרְחוֹב הָעִיר הַגְּדוֹלָה הַנִּקְרֵאת כְּפִי הָרוּחַ בְּשֵׁם סְדוֹם וּמִצְרָיִם אֲשֶׁר־שָׁם נִצְלַב גַּם־אֲדֹנֵינוּ | 8 وتكون جثتاهما على شارع المدينة العظيمة التي تدعى روحيا سدوم ومصر حيث صلب ربنا ايضا. |
| 9 וְרַבִּים מִן־הָעַמִּים וְהַמִּשְׁפָּחוֹת וְהַלְּשֹׁנוֹת וְהַגּוֹיִם יִרְאוּ אֶת־נִבְלָתָם יָמִים שְׁלשָׁה וָחֵצִי וְלֹא יִתְּנוּ אֶת־גְּוִיֹּתָם לָשֹוּם בַּקְּבָרִים | 9 وينظر اناس من الشعوب والقبائل والألسنة والامم جثتيهما ثلاثة ايام ونصفا ولا يدعون جثتيهما توضعان في قبور. |
| 10 וְישְׁבֵי הָאָרֶץ יִשְׂמְחוּ עֲלֵיהֶם וְיַעַלְזוּ וְיִשְׁלְחוּ מָנוֹת זֶה לָזֶה כִּי שְׁנֵי הַנְּבִיאִים הָאֵלֶּה הִכְאִיבוּ אֶת־ישְׁבֵי הָאָרֶץ | 10 ويشمت بهما الساكنون على الارض ويتهللون ويرسلون هدايا بعضهم لبعض لان هذين النبيين كانا قد عذبا الساكنين على الارض. |
| 11 וַיְהִי אַחֲרֵי יָמִים שְׁלשָׁה וָחֵצִי וַתָּבֹא בָהֶם רוּחַ חַיִּים מֵאֵת הָאֱלֹהִים וַיַּעַמְדוּ עַל־רַגְלֵיהֶם וְאֵימָה גְדוֹלָה נָפְלָה עַל־כָּל־רֹאֵיהֶם | 11 ثم بعد الثلاثة الايام والنصف دخل فيهما روح حياة من الله فوقفا على ارجلهما ووقع خوف عظيم على الذين كانوا ينظرونهما. |
| 12 וַיִּשְׁמְעוּ קוֹל גָּדוֹל מִן־הַשָּׁמַיִם מִדַּבֵּר אֲלֵיהֶם לֵאמֹר עֲלוּ הֵנָּה וַיַּעֲלוּ בֶעָנָן הַשָּׁמַיְמָה וְשׂנְאֵיהֶם רֹאִים אֹתָם | 12 وسمعوا صوتا عظيما من السماء قائلا لهما اصعدا الى ههنا فصعدا الى السماء في السحابة ونظرهما اعداؤهما. |
| 13 וּבַשָּׁעָה הַהִיא הָיָה רַעַשׁ גָּדוֹל וַתִּפֹּל עֲשִׂירִית הָעִיר וְשִׁבְעַת אֲלָפִים שְׁמוֹת בְּנֵי־אָדָם נֶהֶרְגוּ בָרָעַשׁ וְהַנִּשְׁאָרִים רְעָדָה אֲחָזָתַם וַיִּתְּנוּ כָבוֹד לֵאלֹהֵי הַשָּׁמָיִם | 13 وفي تلك الساعة حدثت زلزلة عظيمة فسقط عشر المدينة وقتل بالزلزلة اسماء من الناس سبعة آلاف وصار الباقون في رعبة واعطوا مجدا لاله السماء. |
| 14 הַצָּרָה הַשֵּׁנִית חָלְפָה הָלְכָה־לָּהּ וְהִנֵּה הַצָּרָה הַשְּׁלִישִׁית מְהֵרָה תָבוֹא | 14 الويل الثاني مضى وهوذا الويل الثالث يأتي سريعا |
| 15 וְהַמַּלְאָךְ הַשְּׁבִיעִי תָּקַע בַּשּׁוֹפָר וַיְהִי קֹלוֹת גְּדוֹלִים בַּשָּׁמַיִם וַיֹּאמְרוּ הִנֵּה מַמְלְכוֹת הָעוֹלָם הָיוּ לַאֲדֹנֵינוּ וְלִמְשִׁיחוֹ וְהוּא יִמְלֹךְ לְעוֹלְמֵי עוֹלָמִים | 15 ثم بوق الملاك السابع فحدثت اصوات عظيمة في السماء قائلة قد صارت ممالك العالم لربنا ومسيحه فسيملك الى ابد الآبدين. |
| 16 וְעֶשְׂרִים וְאַרְבָּעָה הַזְּקֵנִים הַיּשְׁבִים לִפְנֵי הָאֱלֹהִים עַל־כִּסְאוֹתָם נָפְלוּ עַל־פְּנֵיהֶם וַיִּשְׁתַּחֲווּ לֵאלֹהִים | 16 والاربعة والعشرون شيخا الجالسون امام الله على عروشهم خروا على وجوههم وسجدوا للّه |
| 17 וַיֹּאמְרוּ מוֹדִים אֲנַחְנוּ לְךָ יְהוָֹה אֱלֹהִים צְבָאוֹת הַהוֹה וְהָיָה וְיָבוֹא כִּי לָבַשְׁתָּ עֻזְּךָ הַגָּדוֹל וַתִּמְלֹךְ | 17 قائلين نشكرك ايها الرب الاله القادر على كل شيء الكائن والذي كان والذي يأتي لانك اخذت قدرتك العظيمة وملكت. |
| 18 וְהַגּוֹיִם קָצָפוּ וַיָּבֹא קֶצְפְּךָ וְעֵת הַמֵּתִים לְהִשָּׁפֵט וְלָתֵת שָׂכָר לַעֲבָדֶיךָ הַנְּבִיאִים וְלַקְּדשִׁים וּלְיִרְאֵי שְׁמֶךָ לְמִקְּטַנָּם וְעַד־גְּדוֹלָם וּלְהַשְׁחִית אֶת־מַשְׁחִיתֵי הָאָרֶץ | 18 وغضبت الامم فأتى غضبك وزمان الاموات ليدانوا ولتعطى الاجرة لعبيدك الانبياء والقديسين والخائفين اسمك الصغار والكبار وليهلك الذين كانوا يهلكون الارض. |
| 19 וַיִּפָּתַח הֵיכַל יְהוָֹה בַּשָּׁמַיִם וַיֵּרָא אֲרוֹן בְּרִיתוֹ בְּהֵיכָלוֹ וַיְהִי בְּרָקִים וְקֹלוֹת וּרְעָמִים וְרַעַשׁ וּבָרָד כָּבֵד | 19 وانفتح هيكل الله في السماء وظهر تابوت عهده في هيكله وحدثت بروق واصوات ورعود وزلزلة وبرد عظيم |
