ΨΑΛΜΟΙ - Salmi - Psalms 90

Septuaginta - Nestle-Aland	La Bible des Peuples
¹ αινος ωδης τω δαυιδ ο κατοικων εν βοηθεια του υψιστου εν σκεπη του θεου του ουρανου αυλισθησεται	¹ Prière de Moïse, homme de Dieu. Seigneur, tu as été pour nous d’âge en âge un refuge.
² ερει τω κυριω αντιλημπτωρ μου ει και καταφυγη μου ο θεος μου ελπιω επ' αυτον	² Bien avant la naissance des monts, avant la mise au monde du globe de la terre, tu étais déjà Dieu, tu l’es à jamais,
³ οτι αυτος ρυσεται με εκ παγιδος θηρευτων και απο λογου ταραχωδους	³ toi qui renvoies les mortels à la poussière, et qui leur dis: “Repartez, fils d’Adam!”
⁴ εν τοις μεταφρενοις αυτου επισκιασει σοι και υπο τας πτερυγας αυτου ελπιεις οπλω κυκλωσει σε η αληθεια αυτου	⁴ Mille années ont passé: pour toi c’était hier! mille années: le temps d’une veille!
⁵ ου φοβηθηση απο φοβου νυκτερινου απο βελους πετομενου ημερας	⁵ Tu les sèmes tour à tour, et le matin voit sortir l’herbe verte.
⁶ απο πραγματος διαπορευομενου εν σκοτει απο συμπτωματος και δαιμονιου μεσημβρινου	⁶ Au matin vient sa fleur, elle s’ouvre, et puis se fane au soir, elle se dessèche.
⁷ πεσειται εκ του κλιτους σου χιλιας και μυριας εκ δεξιων σου προς σε δε ουκ εγγιει	⁷ Tu nous vois consumés par ta colère, désarçonnés par ta fureur.
⁸ πλην τοις οφθαλμοις σου κατανοησεις και ανταποδοσιν αμαρτωλων οψη	⁸ Tu as rappelé nos fautes en ta présence, tu as mis nos secrets sous les feux de ta face,
⁹ οτι συ κυριε η ελπις μου τον υψιστον εθου καταφυγην σου	⁹ et nos jours ont couru sous ta colère, nos années ont passé comme un soupir.
¹⁰ ου προσελευσεται προς σε κακα και μαστιξ ουκ εγγιει τω σκηνωματι σου	¹⁰ Combien d’années? Soixante-dix ans peut-être, quatre-vingts, si l’on est vigoureux. La plupart ne sont que peine et déception, elles passent vite et nous voilà envolés.
¹¹ οτι τοις αγγελοις αυτου εντελειται περι σου του διαφυλαξαι σε εν πασαις ταις οδοις σου	¹¹ Qui a connu la force de ta colère, qui a sondé le fond de ta fureur?
¹² επι χειρων αρουσιν σε μηποτε προσκοψης προς λιθον τον ποδα σου	¹² Apprends-nous à compter nos jours, que notre cœur enfin vienne à la sagesse.
¹³ επ' ασπιδα και βασιλισκον επιβηση και καταπατησεις λεοντα και δρακοντα	¹³ Reviens, Seigneur, jusques à quand? Aie compassion de tes serviteurs.
¹⁴ οτι επ' εμε ηλπισεν και ρυσομαι αυτον σκεπασω αυτον οτι εγνω το ονομα μου	¹⁴ Comble-nous de tes faveurs dès le matin, que le rire et la joie soient toujours avec nous.
¹⁵ επικαλεσεται με και εισακουσομαι αυτου μετ' αυτου ειμι εν θλιψει και εξελουμαι και δοξασω αυτον	¹⁵ Fais que dure la joie comme ont duré nos misères, et les années où nous avons connu le malheur.
¹⁶ μακροτητα ημερων εμπλησω αυτον και δειξω αυτω το σωτηριον μου	¹⁶ Agis enfin et que tes serviteurs le voient, que leurs enfants découvrent ta majesté.
	¹⁷ Que le Seigneur nous couvre de sa douceur et qu’il mène à bien l’œuvre de nos mains!