| 1 Este Melquisedeque, rei de Salém, sacerdote de Deus Altíssimo, saiu ao encontro de Abraão, quando ele voltava de destroçar os (quatro) reis, e o abençoou; | 1 כִּי זֶה מַלְכִּי־צֶדֶק מֶלֶךְ שָׁלֵם כֹּהֵן לְאֵל עֶלְיוֹן אֲשֶׁר יָצָא לִקְרַאת אַבְרָהָם בְּשׁוּבוֹ מֵהַכּוֹת אֶת־הַמְּלָכִים וַיְבָרְכֵהוּ |
| 2 a ele deu Abraão o dízimo de todos os despojos; (o seu nome) primeiramente se interpreta rei de justiça, e depois rei de Salém, que quer dizer rei de paz; | 2 וַאֲשֶׁר חָלַק־לוֹ אַבְרָהָם מַעֲשֵׂר מִכֹּל שְׁמוֹ יְפֹרָשׁ מֶלֶךְ הַצֶּדֶק וְעוֹד מֶלֶךְ שָׁלֵם הוּא מֶלֶךְ הַשָּׁלוֹם |
| 3 (aparecendo) sem pai nem mãe, sem genealogia, sem princípio de dias, sem fim de vida, tornado assim semelhante ao Filho do Deus, (Melquisedeque) permanece sacerdote para sempre. | 3 בְּאֵין־אָב בְּאֵין־אֵם בְּאֵין יַחַשׂ וּלְיָמָיו אֵין תְּחִלָּה וּלְחַיָּיו אֵין סוֹף כִּי אִם־נִדְמֶה לְבֶן־הָאֱלֹהִים הוּא עוֹמֵד בִּכְהֻנָּתוֹ לָנֶצַח |
| 4 Ora considerai quão grande devia ser ele, a quem até o patriarca Abraão deu dízimos das melhores coisas. | 4 רְאוּ עַתָּה מַה־גָּדוֹל הוּא אֲשֶׁר גַּם־אַבְרָהָם אָבִינוּ נָתַן־לוֹ מַעֲשֵׂר מֵרֵאשִׁית הַשָּׁלָל |
| 5 Certamente os que dentre os filhos de Levi recebem o sacerdócio, têm ordem, segundo a lei, de recolher os dízimos do povo, isto é, de seus irmãos, ainda que eles tenham saído também do sangue de Abraão, | 5 הֶן־אֵלֶּה מִבְּנֵי לֵוִי אֲשֶׁר נָחֲלוּ אֶת־הַכְּהֻנָּה יֵשׁ־לָהֶם חֹק עַל־פִּי הַתּוֹרָה לָקַחַת אֶת־הַמַּעַשְׂרוֹת מִן־הָעָם מִן־אֲחֵיהֶם אֲשֶׁר אַף־הֵם יֹצְאֵי יֶרֶךְ אַבְרָהָם |
| 6 Mas este (Melquisedeque), cuja linhagem não é contada entre eles, recebeu os dízimos de Abraão e abençoou-o a ele, que tinha as promessas (de Deus). | 6 וַאֲשֶׁר אֵינֶנּוּ מִתְיַחֵשׂ לְמִשְׁפַּחְתָּם הוּא לָקַח אֶת־הַמַּעֲשֵׂר מִן־אַבְרָהָם וַיְבָרֶךְ אֶת־אֲשֶׁר הָיְתָה־לּוֹ הַהַבְטָחָה |
| 7 Ora, sem dúvida alguma, o inferior é que recebe a bênção do superior. | 7 וְהִנֵּה נָכוֹן הַדָּבָר כִּי הַקָּטֹן יְבֹרַךְ עַל־יְדֵי הַגָּדוֹל מִמֶּנּוּ |
| 8 E aqui (no sacerdócio levítico) evidentemente são homens mortais que recebem os dízimos; mas ali (em Melquisedeque) recebe-os um homem de quem se afirma (na Escritura) que vive (não se falando da sua morte). | 8 וּפֹה בְּנֵי אָדָם שֶׁיָּמוּתוּ לֹקְחִים אֶת־הַמַּעֲשֵׂר אֲבָל שָׁם לֹקְחוֹ מִי שֶׁהוּעַד עָלָיו כִּי הוּא חָי |
| 9 E Levi, que recebe dízimos, ele mesmo, por assim dizer, os pagou (a Melquisedeque) na pessoa de Abraão; | 9 וְיִתָּכֵן לוֹמַר כִּי גַם־לֵוִי הַלֹּקֵחַ אֶת־הַמַּעַשְׂרוֹת הָיָה מְעַשֵּׂר בַּעְשֵׂר אַבְרָהָם |
| 10 porque, ainda ele estava em gérmen, no seu antepassado, quando Melquisedeque saiu ao encontro deste. | 10 כִּי עוֹד בְּיֶרֶךְ הָאָב הָיָה בְּצֵאת מַלְכִּי־צֶדֶק לִקְרָאתוֹ |
| 11 Portanto, se a perfeição tivesse podido ser realizada pelo sacerdócio levítico (porque, sob este, é que o povo recebeu a lei), que necessidade havia de que surgisse depois outro sacerdote, segundo a ordem de Melquisedeque, e não segundo a ordem de Aarão? | 11 עַל־כֵּן אִלּוּ הָיְתָה שְׁלֵמוּת עַל־יְדֵי כְהֻנַּת בְּנֵי לֵוִי אֲשֶׁר־בָּהּ נִתְּנָה הַתּוֹרָה לָעָם לָמָּה־זֶּה צָרִיךְ לָקוּם עוֹד כֹּהֵן אַחֵר עַל־דִּבְרָתִי מַלְכִּי־צֶדֶק וְלֹא יֹאמַר עַל־דִּבְרָתִי אַהֲרֹן |
| 12 Pois, mudado o sacerdócio, é necessário que mude também a lei. | 12 כִּי בְּהִשְׁתַּנּוֹת הַכְּהֻנָּה מִן־הַצֹּרֶךְ שֶׁתִּשְׁתַּנֶּה גַּם־הַתּוֹרָה |
| 13 Ora (Cristo), aquele de quem isto se diz, pertence a outra tribo, da qual ninguém serviu ao altar, | 13 כִּי אֲשֶׁר־מְדֻבָּר בּוֹ כָּזֹאת הוּא מִשֵּׁבֶט אַחֵר אֲשֶׁר מֵעוֹלָם לֹא־שֵׁרֵת אִישׁ מִמֶּנּוּ אֶת־הַמִּזְבֵּחַ |
| 14 porque é notório que Nosso Senhor nasceu na tribo de Judá, tribo à qual Moisés nunca atribuiu o sacerdócio. | 14 כִּי גָלוּי לַכֹּל אֲשֶׁר אֲדֹנֵינוּ זָרַח מִיהוּדָה מִן־הַשֵּׁבֶט אֲשֶׁר משֶׁה לֹא־דִבֶּר אֵלָיו דָּבָר עַל־הַכְּהֻנָּה |
| 15 E isto ainda é mais manifesto, se se levanta outro sacerdote à semelhança de Melquisedeque, | 15 וְעוֹד יוֹתֵר בָּרוּר הוּא אִם־יוּקַם עַל־דִּמְיוֹן מַלְכִּי־צֶדֶק כֹּהֵן אַחֵר |
| 16 o qual não foi feito (sacerdote) segundo a lei de um mandamento carnal, mas segundo o poder de uma vida imperecível. | 16 אֲשֶׁר אֵינֶנּוּ עַל־פִּי חֻקַּת בָּשָׂר וָדָם אֶלָּא עַל־פִּי כֹחַ חַיִּים בִּלְתִּי נִפְסָקִים |
| 17 Com efeito, (Deus) declara: Tu és sacerdote para sempre, segundo a ordem de Melquisedeque. | 17 כִּי־הֵעִיד עָלָיו אַתָּה כֹהֵן לְעוֹלָם עַל־דִּבְרָתִי מַלְכִּי־צֶדֶק |
| 18 Assim é abolido o mandamento precedente (relativo ao sacerdócio levítico), por causa da sua fraqueza e inutilidade; | 18 בַּעֲבוּר כִּי הַמִּצְוָה הַקֹּדֶמֶת הוּסָרָה בִּהְיוֹתָהּ חֲלוּשָׁה וְקִצְרַת־יָד מֵהוֹעִיל |
| 19 de facto, a lei nenhuma coisa levou à perfeição, mas foi introdutora de melhor esperança, pela qual nos aproximamos de Deus. | 19 כִּי הַתּוֹרָה לֹא הִשְׁלִימָה דָּבָר וְהִנֵּה נִכְנְסָה בִמְקוֹמָהּ תִּקְוָה טוֹבָה מִמֶּנָּה אֲשֶׁר־נִקְרַב עַל־יָדָהּ לֵאלֹהִים |
| 20 E, como isto não foi feito sem juramento, porque, enquanto os outros foram feitos sacerdotes sem juramento, | 20 וּכְפִי אֲשֶׁר לֹא הָיְתָה־זֹּאת בְּלִי שְׁבוּעָה |
| 21 este foi-o com juramento (feito) por aquele que lhe disse: O Senhor jurou e não se arrependerá: Tu és sacerdote eternamente | 21 כִּי הֵמָּה נִתְכַּהֲנוּ בְלִי־שְׁבוּעָה וְזֶה בִּשְׁבוּעָה עַל־יְדֵי הָאֹמֵר לוֹ נִשְׁבַּע יְהוָֹה וְלֹא יִנָּחֵם אַתָּה כֹהֵן לְעוֹלָם עַל־דִּבְרָתִי מַלְכִּי־צֶדֶק |
| 22 Jesus tornou-se por isso mesmo o fiador de uma aliança melhor. | 22 גַּם־הַבְּרִית טוֹבָה וִיתֵרָה הִיא אֲשֶׁר יֵשׁוּעַ עָרַב אוֹתָהּ |
| 23 Demais, entre aqueles foram feitos sacerdotes em grande número, porque a morte não lhes permitia durar (sempre) | 23 וְשָׁם נִתְכַּהֲנוּ רַבִּים מִפְּנֵי אֲשֶׁר הַמָּוֶת לֹא הִנִּיחָם לְהִוָּתֵר בָּאָרֶץ |
| 24 mas este, porque permanece para sempre, tem um sacerdócio que não passa. | 24 אֲבָל זֶה בְּעָמְדוֹ לְעוֹלָם יֶשׁ־לוֹ כְהֻנָּה אֲשֶׁר לֹא־תַעֲבֹר מִמֶּנּוּ |
| 25 Por isso pode salvar perpetuamente os que por ele mesmo se aproximam de Deus, vivendo sempre para interceder em seu favor. | 25 אֲשֶׁר עַל־כֵּן יוּכַל גַּם־לְהוֹשִׁיעַ בַּכֹּל וָכֹל אֶת־הַנִּגָּשִׁים עַל־יָדוֹ לֵאלֹהִים כִּי חַי־הוּא תָמִיד לְהַפְגִּיעַ בַּעֲדָם |
| 26 Porque convinha que tivéssemos um tal pontífice, santo, inocente, imaculado, segregado dos pecadores e elevado acima dos céus. | 26 כִּי נָאֲוָה־לָּנוּ כֹּהֵן כָּזֶה שֶׁהוּא חָסִיד וְתָמִים וְטָהוֹר וְנִבְדָּל מִן־הַחַטָּאִים וְנִשָּׂא מֵהַשָּׁמָיִם |
| 27 que não tem necessidade, com os (outros) sumos sacerdotes, de oferecer todos os dias sacrifícios, primeiramente pelos seus pecados, depois pelos do povo; fez isto, uma só vez por todas, oferecendo-se a si mesmo. | 27 אֲשֶׁר אֵינֶנּוּ צָרִיךְ יוֹם יוֹם כַּכֹּהֲנִים הַגְּדוֹלִים הָהֵם לְהַקְרִיב בָּרִאשׁוֹנָה עַל־חַטֹּאתָיו וְאַחֲרֵי־כֵן עַל־חַטֹּאת הָעָם כִּי־זֹאת עָשָׂה בְּפַעַם אַחַת בְּהַקְרִיבוֹ אֶת־נַפְשׁוֹ |
| 28 Porquanto a lei constituiu sumos sacerdotes a homens sujeitos à fraqueza, mas a palavra do juramento, que é posterior à lei, constitui (pontífice) o Filho (de Deus, que é) perfeito eternamente. | 28 כִּי הַתּוֹרָה הֶעֱמִידָה לְכֹהֲנִים גְּדוֹלִים בְּנֵי־אָדָם חַלָּשִׁים אֲבָל דְּבַר־הַשְּׁבוּעָה הַבָּאָה אַחֲרֵי הַתּוֹרָה הֶעֱמִיד אֶת־הַבֵּן הַמֻּשְׁלָם לְעוֹלָם |