| 1 Terminadas estas coisas, vieram à minha presença os chefes, dizendo: O povo de Israel, os sacerdotes e os Levitas não se separaram dos povos deste país; imitam as abominações deles, isto é, dos Cananeus, dos Heteus, dos Ferezeus, dos Jebuseus, dos Amonitas, dos Moabitas, dos Egípcios e dos Amorreus, | 1 Po dokonaniu tego zbliżyli się do mnie książęta z tymi słowami: Lud izraelski, kapłani i lewici nie trzymali się z dala od narodów tych krain, jak i od ich okropności, mianowicie z dala od Kananejczyków, Chetytów, Peryzzytów, Jebusytów, Ammonitów, Moabitów, Egipcjan i Amorytów, |
| 2 porque tomaram das suas filhas, para si e para seus filhos, e misturaram a linhagem santa com os povos deste país; a mão dos príncipes e dos magistrados foi a primeira nesta transgressão | 2 lecz spośród córek ich wzięli dla siebie i dla synów swoich żony, tak że ród święty zmieszał się z narodami tych krain; a książęta i zwierzchnicy przodowali w tym wiarołomstwie. |
| 3 Quando ouvi estas palavras, (cheio de dor) rasguei a minha capa e a minha túnica, arranquei os cabelos da minha cabeça e da minha barba, e sentei-me triste. | 3 Gdy tę wieść usłyszałem, rozdarłem swoją szatę i płaszcz, wyrywałem sobie włosy z głowy i brody i wstrząśnięty usiadłem. |
| 4 Juntaram-se ao pé de mim todos os que temiam a palavra do Deus de Israel, por causa da transgressão daqueles que tinham voltado do cativeiro, e eu permaneci sentado triste até ao sacrifício da tarde. | 4 Wtedy zebrali się dokoła mnie wszyscy, którzy z powodu tego wiarołomstwa wygnańców lękali się gróźb Boga izraelskiego. A ja wstrząśnięty siedziałem aż do ofiary wieczornej. |
| 5 a altura do sacrifício da tarde, levantei-me da minha aflição, com a minha capa e a minha túnica rasgadas, pus-me de joelhos, estendi as minhas mãos para o Senhor e meu Deus, | 5 W czasie ofiary wieczornej wstałem z upokorzenia swego, w rozdartej szacie i płaszczu padłem na kolana, wyciągnąłem dłonie do Pana, Boga mojego, |
| 6 e disse: Meu Deus, estou confundido e envergonho-me de levantar a minha face para ti, porque as nossas iniquidades multiplicaram-se sobre as nossas cabeças, e os nossos delitos cresceram até ao céu. | 6 i rzekłem: Boże mój! Bardzo się wstydzę, Boże mój, podnieść twarz do Ciebie, albowiem przestępstwa nasze wzrosły powyżej głowy, a wina nasza wzbiła się do nieba. |
| 7 Desde o tempo de nossos país até hoje, temos cometido graves pecados; por nossas iniquidades temos sido abandonados, nós, os nossos reis, os nossos sacerdotes, nas mãos dos reis da terra, e entregues à espada, ao cativeiro, à rapina e à vergonha que ainda hoje cobre o nosso rosto. | 7 Od dni ojców naszych aż po dziś dzień ciąży na nas wielka wina. My, królowie nasi, kapłani nasi zostaliśmy wydani za nasze przestępstwa pod władzę królów krain tych, pod miecz, w niewolę, na złupienie i na publiczne pośmiewisko, jak to jest dziś. |
| 8 Agora por um pouco, por um momento, foram admitidos os nossos rogos pelo Senhor nosso Deus, deixando-nos algumas relíquias e dando-nos um abrigo no seu santo lugar, para fazer brilhar nossos olhos e dar-nos um pouco de vida na nossa escravidão; | 8 A teraz zaledwie na chwilę przyszło zmiłowanie od Pana, Boga naszego, przez to, że pozostawił nam garstkę ocalonych, że w swoim miejscu świętym dał nam dach nad głową, że Bóg nasz rozjaśnił oczy nasze i że pozwolił nam w niewoli naszej trochę odetchnąć - |
| 9 de facto, nós somos escravos, mas o nosso Deus não nos desamparou no meio da nossa escravidão, antes nos fez achar misericórdia diante do rei dos Persas, conservando-os vida bastante para edificar a casa do nosso Deus, reparar as suas ruínas, prometendo-nos um refúgio seguro em Judá e em Jerusalém. | 9 bo przecież jesteśmy niewolnikami. Ale w niewoli naszej nie opuścił nas Bóg nasz, lecz dał nam znaleźć względy u królów perskich, pozwalając nam odżyć, byśmy mogli wznieść dom Boga naszego i odbudować jego ruiny - dając nam ostoję w Judzie i Jerozolimie. |
| 10 Agora, Deus nosso, que diremos depois disto? Nós abandonámos (novamente) os teus mandamentos, | 10 A teraz, Boże nasz, co powiemy, żeśmy po tym znowu przekroczyli Twoje przykazania, |
| 11 que nos tinhas intimado pelos profetas, teus servos, dizendo: A terra, que vós ides possuir, é uma terra imunda por causa da imundície dos povos dessas regiões, por causa das abominações daqueles que a encheram, duma extremidade à outra, das suas impurezas. | 11 któreś nadał przez swoje sługi, proroków, tymi słowami: Ziemia, w której posiadanie wchodzicie, jest ziemią splamioną przez rozpustę tych obcych narodów, przez ich obrzydliwości, którymi ją w nieczystości swej napełnili od końca do końca. |
| 12 Por isso não deis vossas filhas a seus filhos, não tomeis suas filhas para vossos filhos, não procureis jamais nem a sua paz, nem a sua prosperidade, para que sejais poderosos, para que comais os bens desta terra e para que tenhais por herdeiros os vossos filhos para sempre. | 12 Zatem nie wydawajcie córek swoich za ich synów ani nie bierzcie ich córek dla synów swoich. Dalej: nie troszczcie się nigdy o pomyślność ich i szczęście, abyście się wzmocnili i spożywali plon tej ziemi oraz pozostawili ją na zawsze w spadku synom swoim. |
| 13 Depois de tudo o que nos tem sucedido por causa de nossas péssimas obras e dos nossos grandes pecados, tu, ó nosso Deus, nos livraste da nossa iniquidade e nos salvaste, como hoje se vê, | 13 I po tym wszystkim, co przyszło na nas za nasze złe uczynki i za naszą wielką winę - a przecież Ty, Boże nasz, wymierzyłeś karę poniżej naszej winy i pozostawiłeś nam tylu ocalonych - |
| 14 a fim de que não violássemos mais os teus mandamentos, nem celebrássemos matrimônios com os povos dados a tais abominações. Porventura estarás tu irado contra nós até (permitir) o nosso (total) extermínio, sem nos deixares nenhum resto do povo para que se salve? | 14 czy znowu mamy przekraczać twoje polecenia i spowinowacać się z tymi obrzydliwymi narodami? Czy nie rozgniewasz się na nas aż do wytępienia, tak że nie pozostanie Reszta ocalonych? |
| 15 Senhor Deus de Israel, tu és justo; nós fomos deixados, para sermos salvos, como hoje o vemos. Aqui estamos diante de ti com o nosso pecado (para que o perdoes), porque depois disto, não se pode estar na tua presença. | 15 Panie, Boże Izraela, to łaska Twoja, żeśmy tym razem pozostali ocaleni. Otośmy przed Tobą obarczeni winą. Zaprawdę, niepodobna wobec tego ostać się przed Tobą. |
