| 1 O Senhor apareceu (a Abraão) na cadeia de Mambré, quando ele estava assentado à porta da sua tenda, no maior calor do dia. | 1 ωφθη δε αυτω ο θεος προς τη δρυι τη μαμβρη καθημενου αυτου επι της θυρας της σκηνης αυτου μεσημβριας |
| 2 Tendo (Abraão) levantado os olhos, apareceram-lhe três homens que estavam em pé junto dele; logo que os viu, correu da porta da tenda ao seu encontro e prostrou-se por terra, | 2 αναβλεψας δε τοις οφθαλμοις αυτου ειδεν και ιδου τρεις ανδρες ειστηκεισαν επανω αυτου και ιδων προσεδραμεν εις συναντησιν αυτοις απο της θυρας της σκηνης αυτου και προσεκυνησεν επι την γην |
| 3 dizendo-lhes: Senhor, se achei graça diante dos teus olhos, não passes (sem parar junto do) teu Servo; | 3 και ειπεν κυριε ει αρα ευρον χαριν εναντιον σου μη παρελθης τον παιδα σου |
| 4 trarei um pouco de água para lavar vossos pés, e descansai debaixo desta árvore: | 4 λημφθητω δη υδωρ και νιψατωσαν τους ποδας υμων και καταψυξατε υπο το δενδρον |
| 5 servir-vos-ei um pedaço de pão, refareis as vossas forças e depois continuareis o vosso caminho, porque para isso viestes até junto do vosso servo. Eles responderam: faze como disseste. | 5 και λημψομαι αρτον και φαγεσθε και μετα τουτο παρελευσεσθε εις την οδον υμων ου εινεκεν εξεκλινατε προς τον παιδα υμων και ειπαν ουτως ποιησον καθως ειρηκας |
| 6 Foi Abraão depressa à tenda de Sara e disse-lhe: amassa já três medidas de flor de farinha e faze cozer pães ao borralho. | 6 και εσπευσεν αβρααμ επι την σκηνην προς σαρραν και ειπεν αυτη σπευσον και φυρασον τρια μετρα σεμιδαλεως και ποιησον εγκρυφιας |
| 7 Ele correu à manada, tomou um novilho dos mais tenros e melhores, e deu-o a um criado, o qual se apressou a cozê-lo. | 7 και εις τας βοας εδραμεν αβρααμ και ελαβεν μοσχαριον απαλον και καλον και εδωκεν τω παιδι και εταχυνεν του ποιησαι αυτο |
| 8 Tomou também manteiga e leite, e o novilho cozido, e pôs (tudo) diante deles: enquanto comiam, estava de pé junto deles debaixo da árvore. | 8 ελαβεν δε βουτυρον και γαλα και το μοσχαριον ο εποιησεν και παρεθηκεν αυτοις και εφαγοσαν αυτος δε παρειστηκει αυτοις υπο το δενδρον |
| 9 Então disseram-lhe: onde está Sara, tua mulher? Ele respondeu: está, ali, na tenda. | 9 ειπεν δε προς αυτον που σαρρα η γυνη σου ο δε αποκριθεις ειπεν ιδου εν τη σκηνη |
| 10 E (um deles) disse-lhe: tornarei, a vir ter contigo neste mesmo tempo no próximo ano, e Sara, tua mulher, terá um filho. Sara, ao ouvir isto, riu-se detrás da porta da tenda. | 10 ειπεν δε επαναστρεφων ηξω προς σε κατα τον καιρον τουτον εις ωρας και εξει υιον σαρρα η γυνη σου σαρρα δε ηκουσεν προς τη θυρα της σκηνης ουσα οπισθεν αυτου |
| 11 Ambos eram velhos, de idade avançada, e o que é ordinário às mulheres tinha cessado para Sara. | 11 αβρααμ δε και σαρρα πρεσβυτεροι προβεβηκοτες ημερων εξελιπεν δε σαρρα γινεσθαι τα γυναικεια |
| 12 Ela, pois, riu-se secretamente, dizendo: depois que sou velha, e meu senhor avançado em anos, entregar-me-ei ao deleite? | 12 εγελασεν δε σαρρα εν εαυτη λεγουσα ουπω μεν μοι γεγονεν εως του νυν ο δε κυριος μου πρεσβυτερος |
| 13 Mas o Senhor disse a Abraão: Por que se riu Sara, dizendo: será verdade que eu possa dar à luz, sendo já velha? | 13 και ειπεν κυριος προς αβρααμ τι οτι εγελασεν σαρρα εν εαυτη λεγουσα αρα γε αληθως τεξομαι εγω δε γεγηρακα |
| 14 Há porventura alguma coisa (que seja) difícil a Deus? Voltarei a ti, segundo a promessa feita, neste mesmo tempo no próximo ano, e Sara terá um filho. | 14 μη αδυνατει παρα τω θεω ρημα εις τον καιρον τουτον αναστρεψω προς σε εις ωρας και εσται τη σαρρα υιος |
| 15 Sara (cheia de medo) negou, dizendo: eu não me ri. Mas o Senhor disse: não é assim; tu riste-te. | 15 ηρνησατο δε σαρρα λεγουσα ουκ εγελασα εφοβηθη γαρ και ειπεν ουχι αλλα εγελασας |
| 16 Tendo-se, pois, levantado dali aqueles homens, dirigiram-se para Sodoma; Abraão ia com eles, acompanhando-os. | 16 εξανασταντες δε εκειθεν οι ανδρες κατεβλεψαν επι προσωπον σοδομων και γομορρας αβρααμ δε συνεπορευετο μετ' αυτων συμπροπεμπων αυτους |
| 17 Senhor disse: acaso poderei eu ocultar a Abraão o que estou para fazer. | 17 ο δε κυριος ειπεν μη κρυψω εγω απο αβρααμ του παιδος μου α εγω ποιω |
| 18 havendo de ser, como será, pai duma nação numerosíssima e poderosíssima, e havendo todas as nações da terra de ser benditas nele? | 18 αβρααμ δε γινομενος εσται εις εθνος μεγα και πολυ και ενευλογηθησονται εν αυτω παντα τα εθνη της γης |
| 19 Escolhi-o, com efeito, para ordenar a seus filhos e à sua casa, depois dele, que guardem os caminhos do Senhor e que pratiquem a equidade e a justiça, para que o Senhor cumpra a favor de Abraão tudo o que lhe prometeu. | 19 ηδειν γαρ οτι συνταξει τοις υιοις αυτου και τω οικω αυτου μετ' αυτον και φυλαξουσιν τας οδους κυριου ποιειν δικαιοσυνην και κρισιν οπως αν επαγαγη κυριος επι αβρααμ παντα οσα ελαλησεν προς αυτον |
| 20 Disse, pois, o Senhor; o clamor de Sodoma e de Gomorra aumentou, e o seu pecado agravou-se extraordinariamente. | 20 ειπεν δε κυριος κραυγη σοδομων και γομορρας πεπληθυνται και αι αμαρτιαι αυτων μεγαλαι σφοδρα |
| 21 Descerei e verei se as suas obras correspondem ao clamor que chegou até mim; ou, se assim não é, para o saber. | 21 καταβας ουν οψομαι ει κατα την κραυγην αυτων την ερχομενην προς με συντελουνται ει δε μη ινα γνω |
| 22 Partiram dali e foram para Sodoma; mas Abraão estava ainda diante do Senhor. | 22 και αποστρεψαντες εκειθεν οι ανδρες ηλθον εις σοδομα αβρααμ δε ην εστηκως εναντιον κυριου |
| 23 Aproximando-se (dele), disse: perderás tu o justo com o impio? | 23 και εγγισας αβρααμ ειπεν μη συναπολεσης δικαιον μετα ασεβους και εσται ο δικαιος ως ο ασεβης |
| 24 Se houver cinquenta justos na cidade, perecerão todos juntos? E não perdoarás àquele lugar por causa de cinquenta justos, se aí os houver? | 24 εαν ωσιν πεντηκοντα δικαιοι εν τη πολει απολεις αυτους ουκ ανησεις παντα τον τοπον ενεκεν των πεντηκοντα δικαιων εαν ωσιν εν αυτη |
| 25 Longe de ti que faças tal coisa, que mates o justo com o ímpio, e o justo seja tratado com o ímpio. Longe isso de ti! Tu que julgas toda a terra, de nenhuma sorte farás tal juízo. | 25 μηδαμως συ ποιησεις ως το ρημα τουτο του αποκτειναι δικαιον μετα ασεβους και εσται ο δικαιος ως ο ασεβης μηδαμως ο κρινων πασαν την γην ου ποιησεις κρισιν |
| 26 O Senhor disse-lhe: se eu achar no meio da cidade de Sodoma cinquenta justos, perdoarei por amor deles a toda a cidade. | 26 ειπεν δε κυριος εαν ευρω εν σοδομοις πεντηκοντα δικαιους εν τη πολει αφησω παντα τον τοπον δι' αυτους |
| 27 Respondendo Abraão, disse: uma vez que comecei, falarei ao meu Senhor, ainda que eu seja pó e cinza. | 27 και αποκριθεις αβρααμ ειπεν νυν ηρξαμην λαλησαι προς τον κυριον εγω δε ειμι γη και σποδος |
| 28 Que sucederá, se faltarem cinco para os cinquenta justos? Destruirás toda a cidade, porque nela se acham sòmente quarenta e cinco? E (o Senhor) disse: não a destruirei, se achar nela quarenta e cinco. | 28 εαν δε ελαττονωθωσιν οι πεντηκοντα δικαιοι πεντε απολεις ενεκεν των πεντε πασαν την πολιν και ειπεν ου μη απολεσω εαν ευρω εκει τεσσαρακοντα πεντε |
| 29 (Abraão) continuou e disse-lhe: e se nela houver quarenta (justos), que farás tu? Não a castigarei, disse o Senhor, por amor dos quarenta. | 29 και προσεθηκεν ετι λαλησαι προς αυτον και ειπεν εαν δε ευρεθωσιν εκει τεσσαρακοντα και ειπεν ου μη απολεσω ενεκεν των τεσσαρακοντα |
| 30 Rogo-te, Senhor, diz (Abraão), que te não indignes, se eu (ainda continuo a) falar. Que farás tu, se lá houver trinta (justos)? Respondeu: se eu achar nela trinta, não farei (a sua destruição). | 30 και ειπεν μη τι κυριε εαν λαλησω εαν δε ευρεθωσιν εκει τριακοντα και ειπεν ου μη απολεσω εαν ευρω εκει τριακοντα |
| 31 Visto que comecei, disse Abraão, falarei (ainda) ao meu Senhor. E se ali forem achados vinte? Respondeu: não a arruinarei por amor dos vinte. | 31 και ειπεν επειδη εχω λαλησαι προς τον κυριον εαν δε ευρεθωσιν εκει εικοσι και ειπεν ου μη απολεσω ενεκεν των εικοσι |
| 32 Eu, te conjuro. Senhor, continuou Abraão, não te enfades, se eu te falar ainda uma vez: que será, se lá forem achados dez justos? E (o Senhor) disse: não a destruirei por amor dos dez. | 32 και ειπεν μη τι κυριε εαν λαλησω ετι απαξ εαν δε ευρεθωσιν εκει δεκα και ειπεν ου μη απολεσω ενεκεν των δεκα |
| 33 O Senhor retirou-se, depois que cessou de falar com Abraão, e Abraão voltou para casa. | 33 απηλθεν δε κυριος ως επαυσατο λαλων τω αβρααμ και αβρααμ απεστρεψεν εις τον τοπον αυτου |