| 1 Jesus tornou a falar-lhes por meio de parábolas: | 1 Et respondens Jesus, dixit iterum in parabolis eis, dicens : |
| 2 “O Reino dos Céus é comparado a um rei que celebrava as bodas de seu filho. | 2 Simile factum est regnum cælorum homini regi, qui fecit nuptias filio suo. |
| 3 Enviou seus servos para chamar os convidados, mas eles não quiseram vir. | 3 Et misit servos suos vocare invitatos ad nuptias, et nolebant venire. |
| 4 Enviou outros ainda, dizendo-lhes: Dizei aos convidados que já está preparado o meu banquete; meus bois e meus animais cevados estão mortos, tudo está preparado. Vinde às bodas! | 4 Iterum misit alios servos, dicens : Dicite invitatis : Ecce prandium meum paravi, tauri mei et altilia occisa sunt, et omnia parata : venite ad nuptias. |
| 5 Mas, sem se importarem com aquele convite, foram-se, um a seu campo e outro para seu negócio. | 5 Illi autem neglexerunt : et abierunt, alius in villam suam, alius vero ad negotiationem suam : |
| 6 Outros lançaram mãos de seus servos, insultaram-nos e os mataram. | 6 reliqui vero tenuerunt servos ejus, et contumeliis affectos occiderunt. |
| 7 O rei soube e indignou-se em extremo. Enviou suas tropas, matou aqueles assassinos e incendiou-lhes a cidade. | 7 Rex autem cum audisset, iratus est : et missis exercitibus suis, perdidit homicidas illos, et civitatem illorum succendit. |
| 8 Disse depois a seus servos: O festim está pronto, mas os convidados não foram dignos. | 8 Tunc ait servis suis : Nuptiæ quidem paratæ sunt, sed qui invitati erant, non fuerunt digni : |
| 9 Ide às encruzilhadas e convidai para as bodas todos quantos achardes. | 9 ite ergo ad exitus viarum, et quoscumque inveneritis, vocate ad nuptias. |
| 10 Espalharam-se eles pelos caminhos e reuniram todos quantos acharam, maus e bons, de modo que a sala do banquete ficou repleta de convidados. | 10 Et egressi servi ejus in vias, congregaverunt omnes quos invenerunt, malos et bonos : et impletæ sunt nuptiæ discumbentium. |
| 11 O rei entrou para vê-los e viu ali um homem que não trazia a veste nupcial. | 11 Intravit autem rex ut videret discumbentes, et vidit ibi hominem non vestitum veste nuptiali. |
| 12 Perguntou-lhe: Meu amigo, como entraste aqui, sem a veste nupcial? O homem não proferiu palavra alguma. | 12 Et ait illi : Amice, quomodo huc intrasti non habens vestem nuptialem ? At ille obmutuit. |
| 13 Disse, então, o rei aos servos: Amarrai-lhe os pés e as mãos e lançai-o nas trevas exteriores. Ali haverá choro e ranger de dentes. | 13 Tunc dicit rex ministris : Ligatis manibus et pedibus ejus, mittite eum in tenebras exteriores : ibi erit fletus et stridor dentium. |
| 14 Porque muitos são os chamados, e poucos os escolhidos”. | 14 Multi enim sunt vocati, pauci vero electi.
|
| 15 Reuniram-se então os fariseus para deliberar entre si sobre a maneira de surpreender Jesus nas suas próprias palavras. | 15 Tunc abeuntes pharisæi, consilium inierunt ut caperent eum in sermone. |
| 16 Enviaram seus discípulos com os herodianos, que lhe disseram: “Mestre, sabemos que és verdadeiro e ensinas o caminho de Deus em toda a verdade, sem te preocupares com ninguém, porque não olhas para a aparência dos homens. | 16 Et mittunt ei discipulos suos cum Herodianis, dicentes : Magister, scimus quia verax es, et viam Dei in veritate doces, et non est tibi cura de aliquo : non enim respicis personam hominum : |
| 17 Dize-nos, pois, o que te parece: É permitido ou não pagar o imposto a César?”. | 17 dic ergo nobis quid tibi videtur, licet censum dare Cæsari, an non ? |
| 18 Jesus, percebendo a sua malícia, respondeu: “Por que me tentais, hipócritas? | 18 Cognita autem Jesus nequitia eorum, ait : Quid me tentatis, hypocritæ ? |
| 19 Mostrai-me a moeda com que se paga o imposto!”. Apresentaram-lhe um denário. | 19 ostendite mihi numisma census. At illi obtulerunt ei denarium. |
| 20 Perguntou Jesus: “De quem é esta imagem e esta inscrição?”. | 20 Et ait illis Jesus : Cujus est imago hæc, et superscriptio ? |
| 21 “De César” – responderam-lhe. Disse-lhes então Jesus: “Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus”. | 21 Dicunt ei : Cæsaris. Tunc ait illis : Reddite ergo quæ sunt Cæsaris, Cæsari : et quæ sunt Dei, Deo. |
| 22 Esta resposta encheu-os de admiração e, deixando-o, retiraram-se. | 22 Et audientes mirati sunt, et relicto eo abierunt.
|
| 23 Naquele mesmo dia, os saduceus, que negavam a ressurreição, interrogaram-no: | 23 In illo die accesserunt ad eum sadducæi, qui dicunt non esse resurrectionem : et interrogaverunt eum, |
| 24 “Mestre, Moisés disse: Se um homem morrer sem filhos, seu irmão case-se com a sua viúva e dê-lhe assim uma posteridade ( Dt 25,5 ). | 24 dicentes : Magister, Moyses dixit : Si quis mortuus fuerit non habens filium, ut ducat frater ejus uxorem illius, et suscitet semen fratri suo. |
| 25 Ora, havia entre nós sete irmãos. O primeiro casou-se e morreu. Como não tinha filhos, deixou sua mulher ao seu irmão. | 25 Erant autem apud nos septem fratres : et primus, uxore ducta, defunctus est : et non habens semen, reliquit uxorem suam fratri suo. |
| 26 O mesmo sucedeu ao segundo, depois ao terceiro, até o sétimo. | 26 Similiter secundus, et tertius usque ad septimum. |
| 27 Por sua vez, depois deles todos, morreu também a mulher. | 27 Novissime autem omnium et mulier defuncta est. |
| 28 Na ressurreição, de qual dos sete será a mulher, uma vez que todos a tiveram?”. | 28 In resurrectione ergo cujus erit de septem uxor ? omnes enim habuerunt eam. |
| 29 Respondeu-lhes Jesus: “Errais, não compreendendo as Escrituras nem o poder de Deus. | 29 Respondens autem Jesus, ait illis : Erratis nescientes Scripturas, neque virtutem Dei. |
| 30 Na ressurreição, os homens não terão mulheres nem as mulheres, maridos; mas serão como os anjos de Deus no céu. | 30 In resurrectione enim neque nubent, neque nubentur : sed erunt sicut angeli Dei in cælo. |
| 31 Quanto à ressurreição dos mortos, não lestes o que Deus vos disse: | 31 De resurrectione autem mortuorum non legistis quod dictum est a Deo dicente vobis : |
| 32 Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaac e o Deus de Jacó ( Ex 3,6 )? Ora, ele não é Deus dos mortos, mas Deus dos vivos”. | 32 Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob ? Non est Deus mortuorum, sed viventium. |
| 33 E, ouvindo essa doutrina, as turbas se enchiam de grande admiração. | 33 Et audientes turbæ, mirabantur in doctrina ejus.
|
| 34 Sabendo os fariseus que Jesus reduzira ao silêncio os saduceus, reuniram-se | 34 Pharisæi autem audientes quod silentium imposuisset sadducæis, convenerunt in unum : |
| 35 e um deles, doutor da Lei, fez-lhe esta pergunta para pô-lo à prova: | 35 et interrogavit eum unus ex eis legis doctor, tentans eum : |
| 36 “Mestre, qual é o maior mandamento da Lei?”. | 36 Magister, quod est mandatum magnum in lege ? |
| 37 Respondeu Jesus: “Amarás o Senhor, teu Deus, de todo o teu o coração, de toda a tua alma e de todo o teu espírito ( Dt 6,5 ). | 37 Ait illi Jesus : Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et in tota anima tua, et in tota mente tua. |
| 38 Esse é o maior e o primeiro mandamento. | 38 Hoc est maximum, et primum mandatum. |
| 39 E o segundo, semelhante a este, é: Amarás teu próximo como a ti mesmo ( Lv 19,18 ). | 39 Secundum autem simile est huic : Diliges proximum tuum, sicut teipsum. |
| 40 Nesses dois mandamentos se resumem toda a Lei e os Profetas”. | 40 In his duobus mandatis universa lex pendet, et prophetæ.
|
| 41 Como os fariseus se agrupassem, Jesus interrogou-os: | 41 Congregatis autem pharisæis, interrogavit eos Jesus, |
| 42 “Que pensais vós de Cristo? De quem é filho?”. Responderam: “De Davi!”. | 42 dicens : Quid vobis videtur de Christo ? cujus filius est ? Dicunt ei : David. |
| 43 “Como então, prosseguiu Jesus, Davi, falando sob inspiração do Espírito, chama-o Senhor, dizendo: | 43 Ait illis : Quomodo ergo David in spiritu vocat eum Dominum, dicens : |
| 44 O Senhor disse a meu Senhor: Senta-te à minha direita, até que eu ponha teus inimigos por escabelo dos teus pés ( Sl 109,1 )? | 44 Dixit Dominus Domino meo : Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum ? |
| 45 Se, pois, Davi o chama Senhor, como é ele seu filho?” | 45 Si ergo David vocat eum Dominum, quomodo filius ejus est ? |
| 46 Ninguém pôde responder-lhe nada. E, depois daquele dia, ninguém mais ousou interrogá-lo. | 46 Et nemo poterat ei respondere verbum : neque ausus fuit quisquam ex illa die eum amplius interrogare. |