| 1 Por que não reserva tempos para si o Todo-poderoso? E por que ignoram seus dias os que lhe são fiéis? | 1 δια τι δε κυριον ελαθον ωραι |
| 2 Os maus mudam as divisas das terras e fazem pastar o rebanho que roubaram. | 2 ασεβεις δε οριον υπερεβησαν ποιμνιον συν ποιμενι αρπασαντες |
| 3 Empurram diante de si o jumento dos órfãos, e tomam em penhor o boi da viúva. | 3 υποζυγιον ορφανων απηγαγον και βουν χηρας ηνεχυρασαν |
| 4 Enxotam os pobres do caminho, todos os miseráveis da região precisam esconder-se. | 4 εξεκλιναν αδυνατους εξ οδου δικαιας ομοθυμαδον εκρυβησαν πραεις γης |
| 5 Como asnos selvagens no deserto, saem para o trabalho, à procura do que comer, à procura do pão para seus filhos. | 5 απεβησαν δε ωσπερ ονοι εν αγρω υπερ εμου εξελθοντες την εαυτων πραξιν ηδυνθη αυτω αρτος εις νεωτερους |
| 6 Ceifam a forragem num campo, vindimam a vinha do ímpio. | 6 αγρον προ ωρας ουκ αυτων οντα εθερισαν αδυνατοι δε αμπελωνας ασεβων αμισθι και ασιτι ηργασαντο |
| 7 Passam a noite nus, sem roupa e sem cobertor contra o frio. | 7 γυμνους πολλους εκοιμισαν ανευ ιματιων αμφιασιν δε ψυχης αυτων αφειλαντο |
| 8 São banhados pelas chuvas das montanhas e, sem abrigo, achegam-se às rochas. | 8 απο ψεκαδων ορεων υγραινονται παρα το μη εχειν αυτους σκεπην πετραν περιεβαλοντο |
| 9 Arrancam o órfão do seio materno e tomam em penhor as crianças do pobre. | 9 ηρπασαν ορφανον απο μαστου εκπεπτωκοτα δε εταπεινωσαν |
| 10 Andam nus, por falta de roupa e esfomeados carregam feixes. | 10 γυμνους δε εκοιμισαν αδικως πεινωντων δε τον ψωμον αφειλαντο |
| 11 Espremem óleo nos celeiros, e sedentos pisam os lagares. | 11 εν στενοις αδικως ενηδρευσαν οδον δε δικαιαν ουκ ηδεισαν |
| 12 Sobe da cidade os gemidos dos moribundos. A alma dos feridos grita, mas Deus não ouve suas súplicas. | 12 οι εκ πολεως και οικων ιδιων εξεβαλλοντο ψυχη δε νηπιων εστεναξεν μεγα αυτος δε δια τι τουτων επισκοπην ου πεποιηται |
| 13 Outros são rebeldes à luz, não conhecem seus caminhos nem habitam em suas veredas. | 13 επι γης οντων αυτων και ουκ επεγνωσαν οδον δε δικαιοσυνης ουκ ηδεισαν ουδε ατραπους αυτης επορευθησαν |
| 14 O homicida levanta-se antes do alvorecer para matar o pobre e o indigente. O ladrão vagueia durante a noite. | 14 γνους δε αυτων τα εργα παρεδωκεν αυτους εις σκοτος και νυκτος εσται ως κλεπτης |
| 15 O adúltero espreita o crepúsculo: ‘Ninguém me verá’, diz ele, e põe um véu no rosto. | 15 και οφθαλμος μοιχου εφυλαξεν σκοτος λεγων ου προσνοησει με οφθαλμος και αποκρυβην προσωπου εθετο |
| 16 Nas trevas, arrombam as casas. Escondem-se durante o dia, sem conhecer a luz. | 16 διωρυξεν εν σκοτει οικιας ημερας εσφραγισαν εαυτους ουκ επεγνωσαν φως |
| 17 Para eles, com efeito, a manhã é uma sombra espessa, pois estão acostumados aos terrores da noite. | 17 οτι ομοθυμαδον το πρωι αυτοις σκια θανατου οτι επιγνωσεται ταραχας σκιας θανατου |
| 18 Correm rapidamente na superfície da água, sua herança é maldita sobre a terra; já não tomarão o caminho das vinhas. | 18 ελαφρος εστιν επι προσωπον υδατος καταραθειη η μερις αυτων επι γης |
| 19 Como a seca e o calor absorvem as águas da neve, assim a região dos mortos engole os pecadores. | 19 αναφανειη δε τα φυτα αυτων επι γης ξηρα αγκαλιδα γαρ ορφανων ηρπασαν |
| 20 O ventre que o gerou esquece-o, os vermes fazem dele as suas delícias; ninguém mais se lembrará dele. | 20 ειτ' ανεμνησθη αυτου η αμαρτια ωσπερ δε ομιχλη δροσου αφανης εγενετο αποδοθειη δε αυτω α επραξεν συντριβειη δε πας αδικος ισα ξυλω ανιατω |
| 21 A iniquidade é quebrada como uma árvore. Maltratava a mulher estéril, sem filhos e não fazia o bem à viúva. | 21 στειραν γαρ ουκ ευ εποιησεν και γυναιον ουκ ηλεησεν |
| 22 Punha sua força a serviço dos poderosos. Levanta-se e já não pode mais contar com a vida. | 22 θυμω δε κατεστρεψεν αδυνατους αναστας τοιγαρουν ου μη πιστευση κατα της εαυτου ζωης |
| 23 Ele lhes dá segurança e apoio, mas seus olhos vigiam seus caminhos. | 23 μαλακισθεις μη ελπιζετω υγιασθηναι αλλα πεσειται νοσω |
| 24 Levantam-se, subitamente já não existem; caem; como os outros, são arrebatados, são ceifados como cabeças de espigas. | 24 πολλους γαρ εκακωσεν το υψωμα αυτου εμαρανθη δε ωσπερ μολοχη εν καυματι η ωσπερ σταχυς απο καλαμης αυτοματος αποπεσων |
| 25 Se assim não é, quem me desmentirá, quem reduzirá a nada as minhas palavras?”. | 25 ει δε μη τις εστιν ο φαμενος ψευδη με λεγειν και θησει εις ουδεν τα ρηματα μου |