SCRUTATIO

Giovedi, 9 luglio 2026 - Santi Aquila e Priscilla ( Letture di oggi)

Genesis 18


font
Biblia MariaPeshitta
1 O Senhor apareceu a Abraão nos carvalhos de Mambré, quando ele estava assentado à entrada de sua tenda, no maior calor do dia.1 ܘܐܬܓܠܝ ܥܠܘܗܝ ܡܪܝܐ ܒܝܬ ܒܠܘܛܐ ܕܡܡܪܐ ܘܗ̣ܘ ܝܬ̇ܒ ܒܬܪܥܐ ܕܡܫܟܢܐ. ܟܕ ܚܡ ܝܘܡܐ.
2 Abraão levantou os olhos e viu três homens de pé diante dele. Levantou-se no mesmo instante da entrada de sua tenda, veio-lhes ao encontro e prostrou-se por terra.*2 ܘܐܪܝܡ ܥܝܢ̈ܘܗܝ ܘܚ̣ܙܐ. ܘܗܐ ܬܠܬܐ ܓܒܪ̈ܝܢ ܩܝܡܝܢ ܠܥܠ ܡܢܗ. ܘܚ̣ܙܐ ܐܢܘܢ ܘܪܗܛ ܠܐܘܪܥܗܘܢ ܡܢ ܬܪܥܐ ܕܡܫܟܢܐ. ܘܣܓ̣ܕ ܥܠ ܐܪܥܐ.
3 “Meu Senhor – disse ele – se encontrei graça diante de vossos olhos, não passeis avante sem vos deterdes em casa de vosso servo.3 ܘܐܡ̣ܪ ܡܪܝܐ ܐܢ ܐܫ̇ܟܚܬ ܪ̈ܚܡܐ ܒܥܝܢ̈ܝܟ. ܠܐ ܬܥܒܪ ܡܢ ܥܒ̣ܕܟ.
4 Vou buscar um pouco de água para vos lavar os pés.4 ܐܣܒ ܩܠܝܠ ܡ̈ܝܐ ܘܐܫܝܓܘ ܪ̈ܓܠܝܟܘܢ. ܘܐܣܬܡܟܘ ܬܚܝܬ ܐܝܠܢܐ.
5 Descansai um pouco sob esta árvore. Eu vos trarei um pouco de pão, e assim restaurareis as vossas forças para prosseguirdes o vosso caminho; porque é para isso que passastes perto de vosso servo.” Eles responderam: “Faze como disseste”.5 ܘܣܒܘ ܦܬܬܐ ܕܠܚܡܐ ܘܣܡܘܟܘ ܠܒܟܘܢ. ܘܒܬܪ ܟܝܢ ܬܥܒܪܘܢ. ܡܛܠ ܕܗܟܢܐ ܥܒܪܬܘܢ ܥܠ ܥܒܕܟܘܢ. ܘܐܡܪܘ. ܗܟܢܐ ܬܥܒܕ ܐܝܟ ܕܐܡ̣ܪܬ.
6 Abraão foi depressa à tenda de Sara: “Depressa – disse ele – amassa três medidas de farinha e coze pães”.6 ܘܐܣܬܪܗܒ ܐܒܪܗܡ. ܘܪܗܛ ܠܡܫܟܢܐ ܠܘܬ ܣܪܐ ܘܐܡ̣ܪ. ܒܥܓܠ ܬܠܬ ܣܐ̈ܝܢ ܩܡܚܐ ܢܫܝܦܐ. ܠܘܫܝ ܘܥܒܕܝ ܪܥܦܐ.
7 Correu em seguida ao rebanho, escolheu um novilho tenro e bom, e deu-o a um criado que o preparou logo.7 ܘܠܒܩܪܐ ܪܗܛ ܐܒܪܗܡ. ܘܢܣ̣ܒ ܥܓܠܐ ܚܕ ܕܫܡܝܢ ܘܛܒ. ܘܝܗܒܗ ܠܛܠܝܐ ܘܣܪܗܒ ܕܢܥܒܕܝܘܗܝ.
8 Tomou manteiga e leite e serviu aos peregrinos juntamente com o novilho preparado, conservando-se de pé junto deles, sob a árvore, enquanto comiam.8 ܘܢܣ̣ܒ ܚܐܘܬܐ ܘܚܠܒܐ ܘܥܓܠܐ ܕܥܒ̣ܕ ܘܣܡ ܩܕܡܝܗܘܢ. ܘܗ̣ܘ ܩܐܡ ܠܥܠ ܡܢܗܘܢ ܬܚܝܬ ܐܝܠܢܐ ܘܐܟܠܘ.
9 E disseram-lhe: “Onde está Sara, tua mulher?”. “Ela está na tenda” – respondeu ele.9 ܘܐܡܪܘ ܠܗ. ܐܝܟܐ ܗܝ ܣܪܐ ܐܢܬܬܟ. ܘܐܡ̣ܪ ܗܐ ܒܡܫܟܢܐ.
10 E ele disse-lhe: “Voltarei à tua casa dentro de um ano, a esta época; e Sara, tua mulher, terá um filho”. Ora, Sara ouvia por detrás, à entrada da tenda.*10 ܘܐܡ̣ܪ ܠܗ ܡܗܦܟ ܐܗܦܘܟ ܠܘܬܟ ܠܙܒܢܐ ܗܢܐ ܟܕ ܗ̣ܝ ܚܝܐ. ܘܢܗܘܐ ܒܪܐ ܠܣܪܐ ܐܢܬܬܟ. ܘܣܪܐ ܫܡ̣ܥܬ ܒܬܪܥܐ ܕܡܫܟܢܐ. ܘܗ̣ܘ ܒܣܬܪܗ̇.
11 (Abraão e Sara eram velhos, de idade avançada, e Sara tinha já passado da idade.)11 ܘܐܒܪܗܡ ܘܣܪܐ ܣܐܒܘ ܘܥܠܘ ܒܫܢ̈ܝܐ. ܥܒܪ ܡܢ ܕܠܡܗܘܐ ܠܣܪܐ ܐܘܪܚܐ ܕܢܫ̈ܐ.
12 Ela pôs-se a rir secretamente: “Velha como sou – disse ela consigo – conhecerei ainda o amor? E o meu senhor também é já entrado em anos”.12 ܘܓܚ̣ܟܬ ܣܪܐ ܒܠܒܗ̇ ܘܐܡ̣ܪܬ. ܒܬܪ ܕܒ̇ܠܝܬ ܗܘܝܐ ܠܝ ܥܠܝܡܘܬܐ. ܘܡܪܝ ܣܐܒ.
13 O Senhor disse a Abraão: “Por que se riu Sara, dizendo: ‘Será verdade que eu teria um filho, velha como sou?’.13 ܘܐܡ̣ܪ ܡܪܝܐ ܠܐܒܪܗܡ. ܠܡܢܐ ܓܚ̣ܟܬ ܣܪܐ ܘܐܡ̣ܪܬ. ܫܪܝܪܐܝܬ ܐܠܕ ܐܢܐ ܕܣܐܒܬ.
14 Será isso porventura uma coisa muito difícil para o Senhor? Em um ano, a esta época, voltarei à tua casa e Sara terá um filho”.14 ܪܒܐ ܗܝ ܨܒܘܬܐ ܡܢ ܡܪܝܐ. ܕܠܙܒܢܐ ܗܢܐ ܐܗܦܘܟ ܠܘܬܟ ܟܕ ܗ̣ܝ ܚܝܐ. ܘܢܗܘܐ ܒܪܐ ܠܣܪܐ ܐܢܬܬܟ .
15 Sara protestou: “Eu não ri” – disse ela – pois tinha medo. Mas o Senhor disse-lhe: “Sim, tu riste”.15 ܘܟܦ̣ܪܬ ܣܪܐ ܘܐܡ̣ܪܬ. ܠܐ ܓܚ̇ܟܬ. ܡܛܠ ܕܕܚ̣ܠܬ. ܘܐܡ̣ܪ . ܠܐ ܒܪܡ ܓܚ̣ܟܬܝ.
16 Os homens levantaram-se e partiram em direção de Sodoma, e Abraão os ia acompanhando.16 ܘܩܡܘ ܡܢ ܬܡܢ ܓܒܪ̈ܐ. ܘܚܪܘ ܠܐ̈ܦܝ ܣܕܘܡ. ܘܐܒܪܗܡ ܐܙ̣ܠ ܥܡܗܘܢ ܕܢܠܘܐ ܐܢܘܢ.
17 O Senhor disse então: “Acaso poderei ocultar a Abraão o que vou fazer?17 ܘܡܪܝܐ ܐܡ̣ܪ ܡܟܣ̇ܐ ܐܢܐ ܡܢ ܥܒܕܝ ܐܒܪܗܡ. ܡܕܡ ܕܥܒ̇ܕ ܐܢܐ.
18 Pois que Abraão deve tornar-se uma nação grande e poderosa, e todos os povos da terra serão benditos nele.18 ܘܐܒܪܗܡ ܡܗܘܐ ܢܗܘܐ ܠܥܡܐ ܪܒܐ ܘܣܓܝܐܐ. ܘܢܬܒܪܟܘܢ ܒܗ ܟܠܗܘܢ ܥܡ̈ܡܐ ܕܐܪܥܐ.
19 Eu o escolhi para que ele ordene aos seus filhos e à sua casa depois dele, que guardem os caminhos do Senhor, praticando a justiça e a retidão, para que o Senhor cumpra em seu favor as promessas que lhe fez”.19 ܡܛܠ ܕܝܕܥ̇ ܐܢܐ ܠܗ ܕܡܦܩ̇ܕ ܠܒܢ̈ܘܗܝ ܘܠܒ̈ܢܝ ܒܝܬܗ. ܡܢ ܒܬܪܗ ܕܢܛܪܘܢ ܐܘܪ̈ܚܬܗ ܕܡܪܝܐ ܠܡܥܒܕ ܙܕܝܩܘܬܐ ܘܕܝܢ̣ܐ. ܡܛܠ ܕܢܝܬܐ ܡܪܝܐ ܥܠ ܐܒܪܗܡ ܡܕܡ ܕܐܡ̣ܪ ܥܠܘܗܝ.
20 O Senhor ajuntou: “É imenso o clamor que se eleva de Sodoma e Gomorra, e o seu pecado é muito grande.20 ܘܐܡ̣ܪ ܡܪܝܐ. ܓܥܬܐ ܕܣܕܘܡ ܘܕܥܡܘܪܐ ܥܠ̣ܬ ܩܕܡܝ . ܘܚ̈ܛܗܝܗܘܢ ܛܒ ܥܫܢܘ.
21 Eu vou descer para ver se as suas obras correspondem realmente ao clamor que chega até mim; se assim não for, eu o saberei”.21 ܐܚܘܬ ܐܚܙܐ ܐܢ ܐܝܟ ܓܥܬܐ ܕܥܠ̣ܬ ܠܘܬܝ ܥܒܕܘ ܘܫܡܠܝܘ. ܘܐܠܐ ܐܕܥ.
22 Os homens partiram, pois, na direção de Sodoma, enquanto Abraão ficou em presença do Senhor.22 ܘܐܬܦܢܝܘ ܡܢ ܬܡܢ ܓܒܪ̈ܐ. ܘܐܙܠܘ ܠܣܕܘܡ. ܘܐܒܪܗܡ ܥܕܟܝܠ ܩܐܡ ܗܘܐ ܩܕܡ ܡܪܝܐ .
23 Abraão aproximou-se e disse: “Fareis o justo perecer com o ímpio?23 ܘܩ̣ܪܒ ܐܒܪܗܡ ܘܐܡ̣ܪ. ܒܚܕ ܪܘܓܙܐ ܡܘܒܕ ܐܢܬ ܙܕܝܩ̈ܐ ܥܡ ܚ̈ܛܝܐ.
24 Talvez haja cinquenta justos na cidade: os farão perecer? Não perdoaríeis antes a cidade, em atenção aos cinquenta justos que nela se poderiam encontrar?24 ܐܢ ܐܝܬ ܚܡܫܝܢ ܙܕܝܩ̈ܝܢ ܒܓܘ ܩܪܝܬܐ. ܒܪܘܓܙܐ ܚܕ ܡܘܒܕ ܐܢܬ. ܘܠܐ ܫܒ̇ܩ ܐܢܬ ܠܐܬܪܐ ܡܛܠ ܚܡܫܝܢ ܙܕܝܩ̈ܝܢ ܕܒܓܘܗ.
25 Não, vós não poderíeis agir assim, matando o justo com o ímpio, e tratando o justo como o ímpio! Longe de vós tal pensamento! Não exerceria o juiz de toda a terra a justiça?”.25 ܚܣ ܠܟ ܕܬܥܒܕ ܦܬܓܡܐ ܗܢܐ. ܕܬܩܛܘܠ ܙܟܝܐ ܥܡ ܚܝ̇ܒܐ. ܘܢܗܘܐ ܙܟܝܐ ܐܝܟ ܚܝ̇ܒܐ. ܚܣ ܠܟ ܕܝ̇ܢܐ ܕܟܠܗ̇ ܐܪܥܐ. ܠܐ ܢܬܥܒܕ ܕܝܢ̣ܐ ܗܢܐ.
26 O Senhor disse: “Se eu encontrar em Sodoma cinquenta justos, perdoarei a toda a cidade em atenção a eles”.26 ܘܐܡ̣ܪ ܡܪܝܐ. ܐܢ ܐܫܟܚ ܒܣܕܘܡ ܚܡܫܝܢ ܙܕܝ̈ܩܝܢ ܒܓܘ ܩܪܝܬܐ ܐܫܒܘܩ ܠܟܠܗ ܐܬܪܐ ܡܛܠܬܗܘܢ.
27 Abraão continuou: “Não leveis a mal, se ainda ouso falar ao meu Senhor, embora seja eu pó e cinza.*27 ܘܥܢ̣ܐ ܐܒܪܗܡ ܘܐܡ̣ܪ. ܗܐ ܫ̇ܪܝܬ ܠܡܡܠܠܘ ܩܕܡ ܡܪܝܐ. ܘܐܢܐ ܥܦܪܐ ܐܢܐ ܘܩܛܡܐ.
28 Se, porventura, faltarem cinco aos cinquenta justos, fareis perecer toda a cidade por causa desses cinco?”. “Não a destruirei – respondeu o Senhor – se nela eu encontrar quarenta e cinco justos.”28 ܘܐܢ ܚܣܝܪ̈ܝܢ ܡܢ ܚܡܫܝܢ ܙܕܝܩ̈ܝܢ ܚܡܫܐ. ܡ̇ܚܒܠ ܐܢܬ ܡܛܠ ܚܡܫܐ ܟܠܗ̇ ܩܪܝܬܐ. ܘܐܡ̣ܪ ܠܐ ܐܚ̇ܒܠ. ܐܢ ܐܫܟܚ ܬܡ̇ܢ ܐܪ̈ܒܥܝܢ ܘܚܡܫܐ.
29 Abraão insistiu ainda e disse: “Talvez só haja aí quarenta”. “Não destruirei a cidade por causa desses quarenta.”29 ܘܐܘܣܦ ܬܘܒ ܐܒܪܗܡ ܠܡܐܡܪ ܠܗ. ܘܐܢ ܡܫܬܟܚܝܢ ܬܡܢ ܐܪ̈ܒܥܝܢ. ܘܐܡ̣ܪ. ܠܐ ܐܚܒܠ ܐܢ ܐܫܟܚ ܬܡ̇ܢ ܐܪ̈ܒܥܝܢ.
30 Abraão disse de novo: “Rogo-vos, Senhor, que não vos irriteis se eu insisto ainda! Talvez só se encontrem trinta!”. “Se eu encontrar trinta – disse o Senhor – não o farei.”30 ܘܐܡ̣ܪ. ܠܐ ܢܬܒܐܫ ܠܡܪܝܐ ܘܐܡܠܠ. ܘܐܢ ܡܫܬܟܚܝܢ ܬܡ̇ܢ ܬܠܬܝܢ. ܘܐܡ̣ܪ. ܠܐ ܐܚܒܠ ܐܢ ܐܫܟܚ ܬܡܢ ܬܠܬܝܢ.
31 Abraão continuou: “Desculpai, se ouso ainda falar ao Senhor: pode ser que só se encontre vinte”. “Em atenção aos vinte, não a destruirei.”31 ܘܐܡ̣ܪ . ܗܐ ܫ̇ܪܝܬ ܠܡܡܠܠܘ ܩܕܡ ܡܪܝܐ. ܘܐܢ ܡܫܬܟܚܝܢ ܬܡ̇ܢ ܥܣܪ̈ܝܢ. ܘܐܡ̣ܪ. ܠܐ ܐܚ̇ܒܠ ܡܛܠ ܥܣܪ̈ܝܢ.
32 Abraão re­plicou: “Que o Senhor não se irrite se falo ainda uma última vez! Que será, se lá forem achados dez?”. E Deus respondeu: “Não a destruirei por causa desses dez”.32 ܘܐܡ̣ܪ. ܠܐ ܢܬܒܐܫ ܠܡܪܝܐ ܘܐܡܠܠ. ܒܠܚܘܕ ܙܒܢܬܐ ܗܕܐ. ܘܐܢ ܡܫܬܟܚܝܢ ܬܡ̇ܢ ܥܣܪܐ. ܘܐܡ̣ܪ. ܠܐ ܐܚ̇ܒܠ ܡܛܠ ܥܣܪܐ.
33 E o Senhor retirou-se, depois de ter falado com Abraão, e este voltou para sua casa.33 ܘܐܙ̣ܠ ܡܪܝܐ ܟܕ ܫ̇ܠܡ ܠܡܡܠܠܘ ܥܡ ܐܒܪܗܡ. ܘܐܒܪܗܡ ܗܦ̣ܟ ܠܐܬܪܗ.