| 1 Ku mojej mądrości zwróć się, mój synu, ku mojej rozwadze nakłoń swe ucho, | 1 Figliuol mio, attendi alla mia sapienza, Inchina il tuo orecchio al mio intendimento; |
| 2 abyś zachował roztropność, twe usta niech strzegą rozsądku! | 2 Acciocchè tu osservi gli avvedimenti, E che le tue labbra conservino la scienza. |
| 3 Bo miód wycieka z warg obcej, podniebienie jej gładkie jak olej, | 3 Perciocchè le labbra della donna straniera stillano favi di miele. E il suo palato è più dolce che olio; |
| 4 lecz w końcu będzie gorzka niby piołun i ostra jak miecz obosieczny. | 4 Ma il fine di essa è amaro come assenzio, Acuto come una spada a due tagli. |
| 5 Jej nogi zstępują ku śmierci, do Szeolu zmierzają jej kroki, | 5 I suoi piedi scendono alla morte; I suoi passi fanno capo all’inferno. |
| 6 byś nie ujrzał drogi życia, jej ścieżki wiją się niedostrzegalnie. | 6 I suoi sentieri sono vaganti, senza che essa sappia ove va, Perchè non considera attentamente la via della vita. |
| 7 Więc teraz, mój synu, posłuchaj: nie odstępuj od moich pouczeń; | 7 Ora dunque, figliuoli, ascoltatemi, E non vi dipartite da’ detti della mia bocca. |
| 8 idź drogą swą od niej daleko, pod drzwi jej domu nie podchodź, | 8 Allontana la tua via da essa, E non accostarti all’uscio della sua casa; |
| 9 byś obcym swej sławy nie oddał, a lat swych okrutnikowi, | 9 Che talora tu non dia il tuo onore agli stranieri, E gli anni tuoi al crudele; |
| 10 by z pracy twej inni nie tyli, by mienie twe nie szło w dom obcy. | 10 Che talora i forestieri non si sazino delle tue facoltà; E che le tue fatiche non vadano nella casa dello strano; |
| 11 Na końcu przyjdzie ci wzdychać, gdy ciało i siły wyczerpiesz. | 11 E che tu non gema alla fine, Quando la tua carne ed il tuo corpo saranno consumati; |
| 12 Powiesz: Nie cierpiałem upomnień - nauką wzgardziło me serce, | 12 E non dica: Come ebbi io in odio l’ammaestramento? E come rigettò il mio cuore la correzione? |
| 13 nie dbałem na głos wychowawców, nie dawałem posłuchu nauczającym mnie; | 13 E come non ascoltai la voce di quelli che mi ammaestravano, E non inchinai il mio orecchio a quelli che m’insegnavano? |
| 14 o włos, a popadłbym w wielkie nieszczęście pośród rady i zgromadzenia. | 14 Quasi che sono stato in ogni male, In mezzo della raunanza e della congregazione |
| 15 Pij wodę z własnej cysterny, tę, która płynie z twej studni. | 15 Bevi delle acque della tua cisterna, E de’ ruscelli di mezzo della tua fonte. |
| 16 Na zewnątrz mają bić twoje źródła? Tworzyć na placach strumienie? | 16 Spandansi le tue fonti fuori, Ed i ruscelli delle tue acque per le piazze. |
| 17 Niech służy dla ciebie samego, a nie innym wraz z tobą; | 17 Sieno quelle acque a te solo, E a niuno strano teco. |
| 18 niech źródło twe świętym zostanie, znajduj radość w żonie młodości. | 18 Sia la tua fonte benedetta; E rallegrati della moglie della tua giovanezza. |
| 19 Przemiła to łania i wdzięczna kozica, jej piersią upajaj się zawsze, w miłości jej stale czuj rozkosz! | 19 Siati ella una cerva amorosa, ed una cavriuola graziosa; Inebbrinti le sue mammelle in ogni tempo; Sii del continuo invaghito del suo amore. |
| 20 Po cóż, mój synu, upajać się obcą i obejmować piersi nieznanej? | 20 E perchè, figliuol mio, t’invaghiresti della straniera, Ed abbracceresti il seno della forestiera? |
| 21 Bo drogi ludzkie - przed oczyma Pana, On widzi wszystkie ich ścieżki. | 21 Conciossiachè le vie dell’uomo sieno davanti agli occhi del Signore, E ch’egli consideri tutti i suoi sentieri. |
| 22 Gdy grzesznym nieprawość owładnie, trzymają go więzy występku. | 22 Le iniquità dell’empio lo prenderanno, Ed egli sarà ritenuto con le funi del suo peccato. |
| 23 Umrze on z braku nauki, pobłądzi z ogromu głupoty. | 23 Egli morrà per mancamento di correzione; E andrà errando per la molta sua pazzia |
