Giobbe (ايوب) 34

SMITH VAN DYKE	STUTTGARTENSIA-DELITZSCH
1 فاجاب اليهو وقال	1 וַיַּעַן אֱלִיהוּא וַיֹּאמַר
2 اسمعوا اقوالي ايها الحكماء واصغوا لي ايها العارفون.	2 שִׁמְעוּ חֲכָמִים מִלָּי וְיֹדְעִים הַאֲזִינוּ לִי
3 لان الاذن تمتحن الاقوال كما ان الحنك يذوق طعاما.	3 כִּי־אֹזֶן מִלִּין תִּבְחָן וְחֵךְ יִטְעַם לֶאֱכֹל
4 لنمتحن لانفسنا الحق ونعرف بين انفسنا ما هو طيب	4 מִשְׁפָּט נִבְחֲרָה־לָּנוּ נֵדְעָה בֵינֵינוּ מַה־טֹּוב
5 لان ايوب قال تبررت والله نزع حقي.	5 כִּי־אָמַר אִיֹּוב צָדַקְתִּי וְאֵל הֵסִיר מִשְׁפָּטִי
6 عند محاكمتي اكذب. جرحي عديم الشفاء من دون ذنب.	6 עַל־מִשְׁפָּטִי אֲכַזֵּב אָנוּשׁ חִצִּי בְלִי־פָשַׁע
7 فاي انسان كايوب يشرب الهزء كالماء	7 מִי־גֶבֶר כְּאִיֹּוב יִשְׁתֶּה־לַּעַג כַּמָּיִם
8 ويسير متحدا مع فاعلي الاثم وذاهبا مع اهل الشر.	8 וְאָרַח לְחֶבְרָה עִם־פֹּעֲלֵי אָוֶן וְלָלֶכֶת עִם־אַנְשֵׁי־רֶשַׁע
9 لانه قال لا ينتفع الانسان بكونه مرضيا عند الله	9 כִּי־אָמַר לֹא יִסְכָּן־גָּבֶר בִּרְצֹתֹו עִם־אֱלֹהִים
10 لاجل ذلك اسمعوا لي يا ذوي الالباب. حاشا لله من الشر وللقدير من الظلم.	10 לָכֵן ׀ אַנֲשֵׁי לֵבָב שִׁמְעוּ לִי חָלִלָה לָאֵל מֵרֶשַׁע וְשַׁדַּי מֵעָוֶל
11 لانه يجازي الانسان على فعله وينيل الرجل كطريقه.	11 כִּי פֹעַל אָדָם יְשַׁלֶּם־לֹו וּכְאֹרַח אִישׁ יַמְצִאֶנּוּ
12 فحقا ان الله لا يفعل سوءا والقدير لا يعوج القضاء.	12 אַף־אָמְנָם אֵל לֹא־יַרְשִׁיעַ וְשַׁדַּי לֹא־יְעַוֵּת מִשְׁפָּט
13 من وكله بالارض ومن صنع المسكونه كلها.	13 מִי־פָקַד עָלָיו אָרְצָה וּמִי ם תֵּבֵל כֻּלָּהּ
14 ان جعل عليه قلبه ان جمع الى نفسه روحه ونسمته	14 אִם־יָשִׂים אֵלָיו לִבֹּו רוּחֹו וְנִשְׁמָתֹו אֵלָיו יֶאֱסֹף
15 يسلم الروح كل بشر جميعا ويعود الانسان الى التراب.	15 יִגְוַע כָּל־בָּשָׂר יָחַד וְאָדָם עַל־עָפָר יָשׁוּב
16 فان كان لك فهم فاسمع هذا واصغ الى صوت كلماتي.	16 וְאִם־בִּינָה שִׁמְעָה־זֹּאת הַאֲזִינָה לְקֹול מִלָּי
17 ألعل من يبغض الحق يتسلط ام البار الكبير تستذنب.	17 הַאַף שֹׂונֵא מִשְׁפָּט יַחֲבֹושׁ וְאִם־צַדִּיק כַּבִּיר תַּרְשִׁיעַ
18 أيقال للملك يا لئيم وللندباء يا اشرار.	18 הַאֲמֹר לְמֶלֶךְ בְּלִיָּעַל רָשָׁע אֶל־נְדִיבִים
19 الذي لا يحابي بوجوه الرؤساء ولا يعتبر موسعا دون فقير. لانهم جميعهم عمل يديه.	19 אֲשֶׁר לֹא־נָשָׂא ׀ פְּנֵי שָׂרִים וְלֹא נִכַּר־שֹׁועַ לִפְנֵי־דָל כִּי־מַעֲשֵׂה יָדָיו כֻּלָּם
20 بغتة يموتون وفي نصف الليل. يرتج الشعب ويزولون وينزع الاعزاء لا بيد.	20 רֶגַע ׀ יָמֻתוּ וַחֲצֹות לָיְלָה יְגֹעֲשׁוּ עָם וְיַעֲבֹרוּ וְיָסִירוּ אַבִּיר לֹא בְיָד
21 لان عينيه على طرق الانسان وهو يرى كل خطواته.	21 כִּי־עֵינָיו עַל־דַּרְכֵי־אִישׁ וְכָל־צְעָדָיו יִרְאֶה
22 لا ظلام ولا ظل موت حيث تختفي عمّال الاثم.	22 אֵין־חֹשֶׁךְ וְאֵין צַלְמָוֶת לְהִסָּתֶר ם פֹּעֲלֵי אָוֶן
23 لانه لا يلاحظ الانسان زمانا للدخول في المحاكمة مع الله.	23 כִּי לֹא עַל־אִישׁ יָשִׂים עֹוד לַהֲלֹךְ אֶל־אֵל בַּמִּשְׁפָּט
24 يحطم الاعزاء من دون فحص ويقيم آخرين مكانهم.	24 יָרֹעַ כַּבִּירִים לֹא־חֵקֶר וַיַּעֲמֵד אֲחֵרִים תַּחְתָּם
25 لكنه يعرف اعمالهم ويقلّبهم ليلا فينسحقون.	25 לָכֵן יַכִּיר מַעְבָּדֵיהֶם וְהָפַךְ לַיְלָה וְיִדַּכָּאוּ
26 لكونهم اشرارا يصفقهم في مرأى الناظرين.	26 תַּחַת־רְשָׁעִים סְפָקָם בִּמְקֹום רֹאִים
27 لانهم انصرفوا من ورائه وكل طرقه لم يتأملوها.	27 אֲשֶׁר עַל־כֵּן סָרוּ מֵאַחֲרָיו וְכָל־דְּרָכָיו לֹא הִשְׂכִּילוּ
28 حتى بلّغوا اليه صراخ المسكين فسمع زعقة البائسين.	28 לְהָבִיא עָלָיו צַעֲקַת־דָּל וְצַעֲקַת עֲנִיִּים יִשְׁמָע
29 اذا هو سكّن فمن يشغب واذا حجب وجهه فمن يراه سواء كان على امة او على انسان.	29 וְהוּא יַשְׁקִט ׀ וּמִי יַרְשִׁעַ וְיַסְתֵּר פָּנִים וּמִי יְשׁוּרֶנּוּ וְעַל־גֹּוי וְעַל־אָדָם יָחַד
30 حتى لا يملك الفاجر ولا يكون شركا للشعب	30 מִמְּלֹךְ אָדָם חָנֵף מִמֹּקְשֵׁי עָם
31 ولكن هل للّه قال احتملت. لا اعود افسد.	31 כִּי־אֶל־אֵל הֶאָמַר נָשָׂאתִי לֹא אֶחְבֹּל
32 ما لم ابصره فأرنيه انت. ان كنت قد فعلت اثما فلا اعود افعله.	32 בִּלְעֲדֵי אֶחֱזֶה אַתָּה הֹרֵנִי אִם־עָוֶל פָּעַלְתִּי לֹא אֹסִיף
33 هل كرأيك يجازيه قائلا لانك رفضت فانت تختار لا انا. وبما تعرفه تكلم.	33 הַמֵעִמְּךָ יְשַׁלְמֶנָּה כִּי־מָאַסְתָּ כִּי־אַתָּה תִבְחַר וְלֹא־אָנִי וּמַה־יָדַעְתָּ דַבֵּר
34 ذوو الالباب يقولون لي بل الرجل الحكيم الذي يسمعني يقول	34 אַנְשֵׁי לֵבָב יֹאמְרוּ לִי וְגֶבֶר חָכָם שֹׁמֵעַ לִי
35 ان ايوب يتكلم بلا معرفة وكلامه ليس بتعقّل.	35 אִיֹּוב לֹא־בְדַעַת יְדַבֵּר וּדְבָרָיו לֹא בְהַשְׂכֵּיל
36 فليت ايوب كان يمتحن الى الغاية من اجل اجوبته كاهل الاثم.	36 אָבִי יִבָּחֵן אִיֹּוב עַד־נֶצַח עַל־תְּשֻׁבֹת בְּאַנְשֵׁי־אָוֶן
37 لكنه اضاف الى خطيته معصية. يصفق بيننا ويكثر كلامه على الله	37 כִּי יֹסִיף עַל־חַטָּאתֹו פֶשַׁע בֵּינֵינוּ יִסְפֹּוק וְיֶרֶב אֲמָרָיו לָאֵל׃ ס