Job 7

CATHOLIC PUBLIC DOMAIN	Biblia Tysiąclecia
1 The life of a man on the earth is a battle, and his days are like the days of a hired hand.	1 Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak najemnik?
2 Just as a servant desires the shade, and just as the hired hand looks forward to the end of his work,	2 Jak niewolnik, co wzdycha do cienia, jak robotnik, co czeka zapłaty.
3 so also have I had empty months and have counted my burdensome nights.	3 Zyskałem miesiące męczarni, przeznaczono mi noce udręki.
4 If I lie down to sleep, I will say, “When will I rise?” And next I will hope for the evening and will be filled with sorrows even until darkness.	4 Położę się, mówiąc do siebie: Kiedyż zaświta i wstanę? Lecz noc wiecznością się staje i boleść mną targa do zmroku.
5 My flesh is clothed with particles of rottenness and filth; my skin is dried up and tightened.	5 Ciało moje okryte robactwem, strupami, skóra rozchodzi się i pęka.
6 My days have passed by more quickly than threads are cut by a weaver, and they have been consumed without any hope.	6 Czas leci jak tkackie czółenko i przemija bez nadziei.
7 Remember that my life is wind, and my eye will not return to see good things.	7 Wspomnij, że dni me jak powiew. Ponownie oko me szczęścia nie zazna.
8 Neither will the sight of man gaze upon me; your eyes are upon me, and I will not endure.	8 Nikt już mnie powtórnie nie ujrzy: spojrzysz, a już mnie nie będzie.
9 Just as a cloud is consumed and passes away, so he who descends to hell will not ascend.	9 Jak obłok przeleci i zniknie, kto schodzi do Szeolu, nie wraca,
10 He will not return again to his house, nor will his own place know him any longer.	10 by mieszkać we własnym domostwie; nie zobaczą go strony rodzinne.
11 And because of this, I will not restrain my mouth. I will speak in the affliction of my spirit. I will converse from the bitterness of my soul.	11 Ja ust ujarzmić nie mogę, mówić chcę w utrapieniu, narzekać w boleści mej duszy.
12 Am I an ocean or a whale, that you have encircled me in a prison?	12 Czy jestem morzem lub smokiem głębiny, żeś straże przy mnie postawił?
13 If I say, “My bed will comfort me, and I will find rest, speaking with myself on my blanket,”	13 Myślałem: Wypocznę na łóżku, posłanie to trosk mych powiernik.
14 then you will frighten me with dreams, and strike dread through visions,	14 Lecz Ty mnie snami przestraszasz, przerażasz mnie widziadłami.
15 so that, because of these things, my soul would choose hanging, and my bones, death.	15 Moja dusza wybrała uduszenie, a śmierć - moje członki.
16 I despair; by no means will I live any longer. Spare me, for my days are nothing.	16 Zginę. Nie będę żył wiecznie. Zostaw mnie - dni me jak tchnienie.
17 What is man, that you should praise him? Or why do you place your heart near him?	17 A kim jest człowiek, abyś go cenił i zwracał ku niemu swe serce?
18 You visit him at dawn, and you test him unexpectedly.	18 Czemu go badać co ranka? Na co doświadczać co chwilę?
19 How long will you not spare me, nor release me to ingest my saliva?	19 Czy wzrok swój kiedyś odwrócisz? Pozwól mi choćby ślinę przełknąć.
20 I have sinned; what should I do for you, O keeper of men? Why have you set me against you, so that I have become burdensome even to myself?	20 Zgrzeszyłem. Cóż mogłem Ci zrobić? Przecież człowieka przenikasz. Dlaczego na cel mnie wziąłeś? Mam być ciężarem Najwyższemu?
21 Why do you not steal away my sin, and why do you not sweep away my iniquity? Behold, now I will sleep in the dust, and if you seek me in the morning, I will not remain.	21 Czemu to grzechu nie zgładzisz? Nie zmażesz mej nieprawości? Wkrótce położę się w ziemi, nie będzie mnie, choćbyś mnie szukał.