ΨΑΛΜΟΙ - Salmi - Psalms 104

GREEK BIBLE	Revised Standard Version Catholic Edition
1 Ευλογει, η ψυχη μου, τον Κυριον. Κυριε Θεε μου, εμεγαλυνθης σφοδρα? τιμην και μεγαλοπρεπειαν εισαι ενδεδυμενος?	1 Bless the LORD, O my soul! O LORD my God, thou art very great! Thou art clothed with honor and majesty,
2 ο περιτυλιττομενος το φως ως ιματιον, ο εκτεινων τον ουρανον ως καταπετασμα?	2 who coverest thyself with light as with a garment, who hast stretched out the heavens like a tent,
3 ο στεγαζων με υδατα τα υπερωα αυτου? ο ποιων τα νεφη αμαξαν αυτου? ο περιπατων επι πτερυγων ανεμων?	3 who hast laid the beams of thy chambers on the waters, who makest the clouds thy chariot, who ridest on the wings of the wind,
4 ο ποιων τους αγγελους αυτου πνευματα, τους λειτουργους αυτου πυρος φλογα?	4 who makest the winds thy messengers, fire and flame thy ministers.
5 ο θεμελιων την γην επι την βασιν αυτης, δια να μη σαλευθη εις τον αιωνα του αιωνος.	5 Thou didst set the earth on its foundations, so that it should never be shaken.
6 Με την αβυσσον, ως με ιματιον, εκαλυψας αυτην? τα υδατα εσταθησαν επι των ορεων?	6 Thou didst cover it with the deep as with a garment; the waters stood above the mountains.
7 απο επιτιμησεως σου εφυγον? απο της φωνης της βροντης σου εσυρθησαν εν βια?	7 At thy rebuke they fled; at the sound of thy thunder they took to flight.
8 ανεβησαν εις τα ορη, κατεβησαν εις τας κοιλαδας, εις τοπον, τον οποιον διωρισας δι' αυτα?	8 The mountains rose, the valleys sank down to the place which thou didst appoint for them.
9 εθεσας οριον, το οποιον δεν θελουσιν υπερβη ουδε θελουσιν επιστρεψει δια να σκεπασωσι την γην.	9 Thou didst set a bound which they should not pass, so that they might not again cover the earth.
10 Ο εξαποστελλων πηγας εις τας φαραγγας, δια να ρεωσιν αναμεσον των ορεων?	10 Thou makest springs gush forth in the valleys; they flow between the hills,
11 ποτιζουσι παντα τα θηρια του αγρου? οι αγριοι ονοι σβυνουσι την διψαν αυτων?	11 they give drink to every beast of the field; the wild asses quench their thirst.
12 πλησιον αυτων τα πετεινα του ουρανου κατασκηνουσι, και αναμεσον των κλαδων κελαδουσιν.	12 By them the birds of the air have their habitation; they sing among the branches.
13 Ο ποτιζων τα ορη εκ των υπερωων αυτου? απο του καρπου των εργων σου χορταινει η γη.	13 From thy lofty abode thou waterest the mountains; the earth is satisfied with the fruit of thy work.
14 Ο αναδιδων χορτον δια τα κτηνη και βοτανην προς χρησιν του ανθρωπου, δια να εξαγη τροφην εκ της γης,	14 Thou dost cause the grass to grow for the cattle, and plants for man to cultivate, that he may bring forth food from the earth,
15 και οινον ευφραινοντα την καρδιαν του ανθρωπου, ελαιον δια να λαμπρυνη το προσωπον αυτου, και αρτον στηριζοντα την καρδιαν του ανθρωπου.	15 and wine to gladden the heart of man, oil to make his face shine, and bread to strengthen man's heart.
16 Εχορτασθησαν τα δενδρα του Κυριου? αι κεδροι του Λιβανου, τας οποιας εφυτευσεν?	16 The trees of the LORD are watered abundantly, the cedars of Lebanon which he planted.
17 Οπου τα πετεινα καμνουσι φωλεας? αι πευκαι ειναι η κατοικια του πελαργου.	17 In them the birds build their nests; the stork has her home in the fir trees.
18 Τα ορη τα υψηλα ειναι δια τας δορκαδας? αι πετραι καταφυγη εις τους δασυποδας.	18 The high mountains are for the wild goats; the rocks are a refuge for the badgers.
19 Εκαμε την σεληνην δια τους καιρους? ο ηλιος γνωριζει την δυσιν αυτου.	19 Thou hast made the moon to mark the seasons; the sun knows its time for setting.
20 Φερεις σκοτος, και γινεται νυξ? εν αυτη περιφερονται παντα τα θηρια του δασους?	20 Thou makest darkness, and it is night, when all the beasts of the forest creep forth.
21 οι σκυμνοι βρυχωνται δια να αρπασωσι, και να ζητησωσι παρα του Θεου την τροφην αυτων.	21 The young lions roar for their prey, seeking their food from God.
22 Ο ηλιος ανατελλει? συναγονται και πλαγιαζουσιν εν τοις σπηλαιοις αυτων?	22 When the sun rises, they get them away and lie down in their dens.
23 εξερχεται ο ανθρωπος εις το εργον αυτου και εις την εργασιαν αυτου εως εσπερας.	23 Man goes forth to his work and to his labor until the evening.
24 Ποσον μεγαλα ειναι τα εργα σου, Κυριε? τα παντα εν σοφια εποιησας? η γη ειναι πληρης των ποιηματων σου?	24 O LORD, how manifold are thy works! In wisdom hast thou made them all; the earth is full of thy creatures.
25 αυτη η θαλασσα η μεγαλη και ευρυχωρος. Εκει ειναι ερπετα αναριθμητα, ζωα μικρα μετα μεγαλων?	25 Yonder is the sea, great and wide, which teems with things innumerable, living things both small and great.
26 εκει διατρεχουσι τα πλοια? εκει ο Λευιαθαν ουτος, τον οποιον επλασας δια να παιζη εν αυτη.	26 There go the ships, and Leviathan which thou didst form to sport in it.
27 Παντα ταυτα επι σε ελπιζουσι, δια να δωσης εν καιρω την τροφην αυτων.	27 These all look to thee, to give them their food in due season.
28 Διδεις εις αυτα, συναγουσιν? ανοιγεις την χειρα σου, χορταινουσιν αγαθα.	28 When thou givest to them, they gather it up; when thou openest thy hand, they are filled with good things.
29 Αποστρεφεις το προσωπον σου, ταραττονται? σηκονεις την πνοην αυτων, αποθνησκουσι και εις το χωμα αυτων επιστρεφουσιν?	29 When thou hidest thy face, they are dismayed; when thou takest away their breath, they die and return to their dust.
30 εξαποστελλεις το πνευμα σου, κτιζονται, και ανανεονεις το προσωπον της γης.	30 When thou sendest forth thy Spirit, they are created; and thou renewest the face of the ground.
31 Η δοξα του Κυριου εστω εις τον αιωνα? ας ευφραινεται ο Κυριος εις τα εργα αυτου?	31 May the glory of the LORD endure for ever, may the LORD rejoice in his works,
32 ο επιβλεπων επι την γην και καμνων αυτην να τρεμη? εγγιζει τα ορη, και καπνιζουσι.	32 who looks on the earth and it trembles, who touches the mountains and they smoke!
33 Θελω ψαλλει εις τον Κυριον ενοσω ζω? θελω ψαλμωδει εις τον Θεον μου ενοσω υπαρχω.	33 I will sing to the LORD as long as I live; I will sing praise to my God while I have being.
34 Η εις αυτον μελετη μου θελει εισθαι γλυκεια? εγω θελω ευφραινεσθαι εις τον Κυριον.	34 May my meditation be pleasing to him, for I rejoice in the LORD.
35 Ας εκλειψωσιν οι αμαρτωλοι απο της γης και οι ασεβεις ας μη υπαρχωσι πλεον. Ευλογει, η ψυχη μου, τον Κυριον. Αλληλουια.	35 Let sinners be consumed from the earth, and let the wicked be no more! Bless the LORD, O my soul! Praise the LORD!