| 1 לֵץ הַיַּיִן הֹמֶה שֵׁכָרוְכׇל־שֹׁגֶה בּוֹ לֹא יֶחְכָּֽם׃ | 1 الخمر مستهزئة. المسكر عجاج ومن يترنح بهما فليس بحكيم. |
| 2 נַהַם כַּכְּפִיר אֵימַת מֶלֶךְמִתְעַבְּרוֹ חוֹטֵא נַפְשֽׁוֹ׃ | 2 رعب الملك كزمجرة الاسد. الذي يغيظه يخطئ الى نفسه. |
| 3 כָּבוֹד לָאִישׁ שֶׁבֶת מֵרִיבוְכׇל־אֱוִיל יִתְגַּלָּֽע׃ | 3 مجد الرجل ان يبتعد عن الخصام وكل احمق ينازع. |
| 4 מֵחֹרֶף עָצֵל לֹא־יַחֲרֹשׁ ישאל וְשָׁאַל בַּקָּצִיר וָאָֽיִן׃ | 4 الكسلان لا يحرث بسبب الشتاء فيستعطي في الحصاد ولا يعطى. |
| 5 מַיִם עֲמֻקִּים עֵצָה בְלֶב־אִישׁוְאִישׁ תְּבוּנָה יִדְלֶֽנָּה׃ | 5 المشورة في قلب الرجل مياه عميقة وذو الفطنة يستقيها. |
| 6 רׇב־אָדָם יִקְרָא אִישׁ חַסְדּוֹוְאִישׁ אֱמוּנִים מִי יִמְצָֽא׃ | 6 اكثر الناس ينادون كل واحد بصلاحه اما الرجل الامين فمن يجده. |
| 7 מִתְהַלֵּךְ בְּתֻמּוֹ צַדִּיקאַשְׁרֵי בָנָיו אַחֲרָֽיו׃ | 7 الصدّيق يسلك بكماله. طوبى لبنيه بعده. |
| 8 מֶלֶךְ יוֹשֵׁב עַל־כִּסֵּא־דִיןמְזָרֶה בְעֵינָיו כׇּל־רָֽע׃ | 8 الملك الجالس على كرسي القضاء يذري بعينه كل شر. |
| 9 מִֽי־יֹאמַר זִכִּיתִי לִבִּיטָהַרְתִּי מֵחַטָּאתִֽי׃ | 9 من يقول اني زكيت قلبي تطهرت من خطيتي |
| 10 אֶבֶן וָאֶבֶן אֵיפָה וְאֵיפָהתּוֹעֲבַת יְהֹוָה גַּם־שְׁנֵיהֶֽם׃ | 10 معيار فمعيار مكيال فمكيال كلاهما مكرهة عند الرب. |
| 11 גַּם בְּמַעֲלָלָיו יִתְנַכֶּר־נָעַראִם־זַךְ וְאִם־יָשָׁר פׇּעֳלֽוֹ׃ | 11 الولد ايضا يعرف بافعاله هل عمله نقي ومستقيم. |
| 12 אֹזֶן שֹׁמַעַת וְעַיִן רֹאָהיְהֹוָה עָשָׂה גַם־שְׁנֵיהֶֽם׃ | 12 الاذن السامعة والعين الباصرة الرب صنعهما كلتيهما. |
| 13 אַל־תֶּאֱהַב שֵׁנָה פֶּן־תִּוָּרֵשׁפְּקַח עֵינֶיךָ שְֽׂבַֽע־לָֽחֶם׃ | 13 لا تحب النوم لئلا تفتقر. افتح عينيك تشبع خبزا. |
| 14 רַע רַע יֹאמַר הַקּוֹנֶהוְאֹזֵל לוֹ אָז יִתְהַלָּֽל׃ | 14 رديء رديء يقول المشتري واذا ذهب فحينئذ يفتخر. |
| 15 יֵשׁ זָהָב וְרׇב־פְּנִינִיםוּכְלִי יְקָר שִׂפְתֵי־דָֽעַת׃ | 15 يوجد ذهب وكثرة لآلئ. اما شفاه المعرفة فمتاع ثمين. |
| 16 לְֽקַח־בִּגְדוֹ כִּי־עָרַב זָרוּבְעַד נכרים נׇכְרִיָּה חַבְלֵֽהוּ׃ | 16 خذ ثوبه لانه ضمن غريبا ولاجل الاجانب ارتهن منه. |
| 17 עָרֵב לָאִישׁ לֶחֶם שָׁקֶרוְאַחַר יִמָּֽלֵא־פִיהוּ חָצָֽץ׃ | 17 خبز الكذب لذيذ للانسان ومن بعد يمتلئ فمه حصى. |
| 18 מַחֲשָׁבוֹת בְּעֵצָה תִכּוֹןוּבְתַחְבֻּלוֹת עֲשֵׂה מִלְחָמָֽה׃ | 18 المقاصد تثبت بالمشورة وبالتدابير اعمل حربا. |
| 19 גּֽוֹלֶה־סּוֹד הוֹלֵךְ רָכִילוּלְפֹתֶה שְׂפָתָיו לֹא תִתְעָרָֽב׃ | 19 الساعي بالوشاية يفشي السر. فلا تخالط المفتّح شفتيه. |
| 20 מְקַלֵּל אָבִיו וְאִמּוֹיִֽדְעַךְ נֵרוֹ באישון בֶּאֱשׁוּן חֹֽשֶׁךְ׃ | 20 من سبّ اباه او امه ينطفئ سراجه في حدقة الظلام |
| 21 נַחֲלָה מבחלת מְבֹהֶלֶת בָּרִאשׁוֹנָהוְאַחֲרִיתָהּ לֹא תְבֹרָֽךְ׃ | 21 ربّ ملك معجل في اوله. اما آخرته فلا تبارك. |
| 22 אַל־תֹּאמַר אֲשַׁלְּמָה־רָעקַוֵּה לַיהֹוָה וְיֹשַֽׁע לָֽךְ׃ | 22 لا تقل اني اجازي شرا. انتظر الرب فيخلّصك. |
| 23 תּוֹעֲבַת יְהֹוָה אֶבֶן וָאָבֶןוּמֹאזְנֵי מִרְמָה לֹא־טֽוֹב׃ | 23 معيار فمعيار مكرهة الرب. وموازين الغش غير صالحة. |
| 24 מֵיְהֹוָה מִצְעֲדֵי־גָבֶרוְאָדָם מַה־יָּבִין דַּרְכּֽוֹ׃ | 24 من الرب خطوات الرجل. اما الانسان فكيف يفهم طريقه. |
| 25 מוֹקֵשׁ אָדָם יָלַע קֹדֶשׁוְאַחַר נְדָרִים לְבַקֵּֽר׃ | 25 هو شرك للانسان ان يلغو قائلا مقدس وبعد النذر ان يسأل. |
| 26 מְזָרֶה רְשָׁעִים מֶלֶךְ חָכָםוַיָּשֶׁב עֲלֵיהֶם אוֹפָֽן׃ | 26 الملك الحكيم يشتت الاشرار ويرد عليهم النورج. |
| 27 נֵר יְהֹוָה נִשְׁמַת אָדָםחֹפֵשׂ כׇּל־חַדְרֵי־בָֽטֶן׃ | 27 نفس الانسان سراج الرب. يفتش كل مخادع البطن. |
| 28 חֶסֶד וֶֽאֱמֶת יִצְּרוּ־מֶלֶךְוְסָעַד בַּחֶסֶד כִּסְאֽוֹ׃ | 28 الرحمة والحق يحفظان الملك وكرسيه يسند بالرحمة. |
| 29 תִּפְאֶרֶת בַּחוּרִים כֹּחָםוַהֲדַר זְקֵנִים שֵׂיבָֽה׃ | 29 فخر الشبان قوتهم وبهاء الشيوخ الشيب. |
| 30 חַבֻּרוֹת פֶּצַע תמריק תַּמְרוּק בְּרָעוּמַכּוֹת חַדְרֵי־בָֽטֶן׃ | 30 حبر جرح منقية للشرير وضربات بالغة مخادع البطن |
