| 1 הֲלֹֽא־צָבָא לֶֽאֱנוֹשׁ על עֲלֵי־אָרֶץוְכִימֵי שָׂכִיר יָמָֽיו׃ | 1 ποτερον ουχι πειρατηριον εστιν ο βιος ανθρωπου επι της γης και ωσπερ μισθιου αυθημερινου η ζωη αυτου |
| 2 כְּעֶבֶד יִשְׁאַף־צֵלוּכְשָׂכִיר יְקַוֶּה פׇעֳלֽוֹ׃ | 2 η ωσπερ θεραπων δεδοικως τον κυριον αυτου και τετευχως σκιας η ωσπερ μισθωτος αναμενων τον μισθον αυτου |
| 3 כֵּן הׇנְחַלְתִּי לִי יַרְחֵי־שָׁוְאוְלֵילוֹת עָמָל מִנּוּ־לִֽי׃ | 3 ουτως καγω υπεμεινα μηνας κενους νυκτες δε οδυνων δεδομεναι μοι εισιν |
| 4 אִם־שָׁכַבְתִּי וְאָמַרְתִּימָתַי אָקוּם וּמִדַּד־עָרֶבוְשָׂבַעְתִּי נְדֻדִים עֲדֵי־נָֽשֶׁף׃ | 4 εαν κοιμηθω λεγω ποτε ημερα ως δ' αν αναστω παλιν ποτε εσπερα πληρης δε γινομαι οδυνων απο εσπερας εως πρωι |
| 5 לָבַשׁ בְּשָׂרִי רִמָּה ו ג יש וְגוּשׁ עָפָרעוֹרִי רָגַע וַיִּמָּאֵֽס׃ | 5 φυρεται δε μου το σωμα εν σαπρια σκωληκων τηκω δε βωλακας γης απο ιχωρος ξυων |
| 6 יָמַי קַלּוּ מִנִּי־אָרֶגוַיִּכְלוּ בְּאֶפֶס תִּקְוָֽה׃ | 6 ο δε βιος μου εστιν ελαφροτερος λαλιας απολωλεν δε εν κενη ελπιδι |
| 7 זְכֹר כִּי־רוּחַ חַיָּילֹֽא־תָשׁוּב עֵינִי לִרְאוֹת טֽוֹב׃ | 7 μνησθητι ουν οτι πνευμα μου η ζωη και ουκετι επανελευσεται ο οφθαλμος μου ιδειν αγαθον |
| 8 לֹא־תְשׁוּרֵנִי עֵין רֹאִיעֵינֶיךָ בִּי וְאֵינֶֽנִּי׃ | 8 ου περιβλεψεται με οφθαλμος ορωντος με οι οφθαλμοι σου εν εμοι και ουκετι ειμι |
| 9 כָּלָה עָנָן וַיֵּלַךְכֵּן יוֹרֵד שְׁאוֹל לֹא יַעֲלֶֽה׃ | 9 ωσπερ νεφος αποκαθαρθεν απ' ουρανου εαν γαρ ανθρωπος καταβη εις αδην ουκετι μη αναβη |
| 10 לֹא־יָשׁוּב עוֹד לְבֵיתוֹוְלֹא־יַכִּירֶנּוּ עוֹד מְקֹמֽוֹ׃ | 10 ουδ' ου μη επιστρεψη ετι εις τον ιδιον οικον ουδε μη επιγνω αυτον ετι ο τοπος αυτου |
| 11 גַּם־אֲנִי לֹא אֶחֱשָׂךְ פִּיאֲֽדַבְּרָה בְּצַר רוּחִיאָשִׂיחָה בְּמַר נַפְשִֽׁי׃ | 11 αταρ ουν ουδε εγω φεισομαι τω στοματι μου λαλησω εν αναγκη ων ανοιξω πικριαν ψυχης μου συνεχομενος |
| 12 הֲֽיָם־אָנִי אִם־תַּנִּיןכִּֽי־תָשִׂים עָלַי מִשְׁמָֽר׃ | 12 ποτερον θαλασσα ειμι η δρακων οτι κατεταξας επ' εμε φυλακην |
| 13 כִּֽי־אָמַרְתִּי תְּנַחֲמֵנִי עַרְשִׂייִשָּׂא בְשִׂיחִי מִשְׁכָּבִֽי׃ | 13 ειπα οτι παρακαλεσει με η κλινη μου ανοισω δε προς εμαυτον ιδια λογον τη κοιτη μου |
| 14 וְחִתַּתַּנִי בַחֲלֹמוֹתוּֽמֵחֶזְיֹנוֹת תְּבַעֲתַֽנִּי׃ | 14 εκφοβεις με ενυπνιοις και εν οραμασιν με καταπλησσεις |
| 15 וַתִּבְחַר מַחֲנָק נַפְשִׁימָוֶת מֵעַצְמוֹתָֽי׃ | 15 απαλλαξεις απο πνευματος μου την ψυχην μου απο δε θανατου τα οστα μου |
| 16 מָאַסְתִּי לֹא־לְעֹלָם אֶחְיֶהחֲדַל מִמֶּנִּי כִּי־הֶבֶל יָמָֽי׃ | 16 ου γαρ εις τον αιωνα ζησομαι ινα μακροθυμησω αποστα απ' εμου κενος γαρ μου ο βιος |
| 17 מָֽה־אֱנוֹשׁ כִּי תְגַדְּלֶנּוּוְכִֽי־תָשִׁית אֵלָיו לִבֶּֽךָ׃ | 17 τι γαρ εστιν ανθρωπος οτι εμεγαλυνας αυτον η οτι προσεχεις τον νουν εις αυτον |
| 18 וַתִּפְקְדֶנּוּ לִבְקָרִיםלִרְגָעִים תִּבְחָנֶֽנּוּ׃ | 18 η επισκοπην αυτου ποιηση εως το πρωι και εις αναπαυσιν αυτον κρινεις |
| 19 כַּמָּה לֹא־תִשְׁעֶה מִמֶּנִּילֹֽא־תַרְפֵּנִי עַד־בִּלְעִי רֻקִּֽי׃ | 19 εως τινος ουκ εας με ουδε προιη με εως αν καταπιω τον πτυελον μου εν οδυνη |
| 20 חָטָאתִי מָה אֶפְעַל ׀ לָךְ נֹצֵר הָאָדָםלָמָה שַׂמְתַּנִי לְמִפְגָּע לָךְוָאֶהְיֶה עָלַי לְמַשָּֽׂא׃ | 20 ει εγω ημαρτον τι δυναμαι σοι πραξαι ο επισταμενος τον νουν των ανθρωπων δια τι εθου με κατεντευκτην σου ειμι δε επι σοι φορτιον |
| 21 וּמֶה ׀ לֹֽא־תִשָּׂא פִשְׁעִיוְתַעֲבִיר אֶת־עֲוֺנִיכִּֽי־עַתָּה לֶעָפָר אֶשְׁכָּבוְשִׁחַרְתַּנִי וְאֵינֶֽנִּי׃ | 21 και δια τι ουκ εποιησω της ανομιας μου ληθην και καθαρισμον της αμαρτιας μου νυνι δε εις γην απελευσομαι ορθριζων δε ουκετι ειμι |
