| 1 υπολαβων δε ελιφας ο θαιμανιτης λεγει | 1 Então, tomando a palavra Elifaz de Teman, disse: |
| 2 μη πολλακις σοι λελαληται εν κοπω ισχυν δε ρηματων σου τις υποισει | 2 Se começarmos a falar-e, talvez tu o leves a mal; |
| 3 ει γαρ συ ενουθετησας πολλους και χειρας ασθενους παρεκαλεσας | 3 mas, quem poderá conter a palavra concebida? Eis que ensinaste a muitos, deste vigor a mãos cansadas. |
| 4 ασθενουντας τε εξανεστησας ρημασιν γονασιν τε αδυνατουσιν θαρσος περιεθηκας | 4 A s tuas palavras firmaram-os que vacilavam, fortaleceste os joelhos trêmulos; |
| 5 νυν δε ηκει επι σε πονος και ηψατο σου συ δε εσπουδασας | 5 porém, agora que veio sobre li (a desgraça), desfaleceste; feriu-te, e tu te perturbaste. |
| 6 ποτερον ουχ ο φοβος σου εστιν εν αφροσυνη και η ελπις σου και η ακακια της οδου σου | 6 A tua piedade não é a tua esperança? A perfeição dos teus caminhos não é a lua segurança? |
| 7 μνησθητι ουν τις καθαρος ων απωλετο η ποτε αληθινοι ολορριζοι απωλοντο | 7 Lembra-te: que inocente pereceu jamais? ou quando foram os justos destruídos? |
| 8 καθ' ον τροπον ειδον τους αροτριωντας τα ατοπα οι δε σπειροντες αυτα οδυνας θεριουσιν εαυτοις | 8 Quanto a mim, tenho visto que os que praticam a iniquidade, os que semeiam dores, as segam. |
| 9 απο προσταγματος κυριου απολουνται απο δε πνευματος οργης αυτου αφανισθησονται | 9 Perecem, a um sopro de Deus, são consumidos por um sopro da sua ira. |
| 10 σθενος λεοντος φωνη δε λεαινης γαυριαμα δε δρακοντων εσβεσθη | 10 (Assim é abafado) o rugido do leão, o grito da leoa; (assim) os dentes dos cachorros dos leões são despedaçados. |
| 11 μυρμηκολεων ωλετο παρα το μη εχειν βοραν σκυμνοι δε λεοντων ελιπον αλληλους | 11 O leão morre por falta de presa, e os cachorros dos leões são dispersos. |
| 12 ει δε τι ρημα αληθινον εγεγονει εν λογοις σου ουθεν αν σοι τουτων κακον απηντησεν ποτερον ου δεξεται μου το ους εξαισια παρ' αυτου | 12 A mim foi dita uma palavra em segredo, os meus ouvidos, como às furtadelas, perceberam o seu débil som. |
| 13 φοβοι δε και ηχω νυκτερινη επιπιπτων φοβος επ' ανθρωπους | 13 No horror de uma visão noturna, quando o sono costuma apoderar-se dos homens, |
| 14 φρικη δε μοι συνηντησεν και τρομος και μεγαλως μου τα οστα συνεσεισεν | 14 o medo e o tremor me assaltaram, e todos os meus ossos estremeceram. |
| 15 και πνευμα επι προσωπον μου επηλθεν εφριξαν δε μου τριχες και σαρκες | 15 Ao passar diante de mim um espirito, os meus cabelos se arripiaram. |
| 16 ανεστην και ουκ επεγνων ειδον και ουκ ην μορφη προ οφθαλμων μου αλλ' η αυραν και φωνην ηκουον | 16 Parou alguém diante (de mim), cujo rosto eu não conhecia, um espectro diante dos meus olhos, e ouvi uma voz como de branda viração (que dista): |
| 17 τι γαρ μη καθαρος εσται βροτος εναντιον κυριου η απο των εργων αυτου αμεμπτος ανηρ | 17 Porventura o homem, em confronto com Deus, será tido por justo? ou será puro diante do seu Criador? |
| 18 ει κατα παιδων αυτου ου πιστευει κατα δε αγγελων αυτου σκολιον τι επενοησεν | 18 Ainda os mesmos que o servem, não são estáveis, e (até) nos seus anjos encontrou defeito. |
| 19 τους δε κατοικουντας οικιας πηλινας εξ ων και αυτοι εκ του αυτου πηλου εσμεν επαισεν αυτους σητος τροπον | 19 Quanto mais aqueles que habitam casas de barro, os quais têm a terra por fundamento, serão consumidos como pela traça? |
| 20 και απο πρωιθεν εως εσπερας ουκετι εισιν παρα το μη δυνασθαι αυτους εαυτοις βοηθησαι απωλοντο | 20 De manhã até à tarde são destroçados, sem que ninguém dê couta, para sempre. |
| 21 ενεφυσησεν γαρ αυτοις και εξηρανθησαν απωλοντο παρα το μη εχειν αυτους σοφιαν | 21 A corda da sua tenda (vida) é cortada, perecem, morrem, mas não em sabedoria (isto é como insensatos). |